Οι ιδέες του Παύλου ποτέ δεν θα πεθάνουν!

Ημέρα μνήμης για όλους τους Έλληνες που πιστεύουν στη Δημοκρατία, στη συνεννόηση και στη σύνθεση των ιδεών είναι η σημερινή, ημέρα δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη από τους τρομοκράτες της 17Ν. Αν και πέρασαν 27 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ο Ευρυτάνας πολιτικός έφυγε από κοντά μας, η πορεία του, το έργο του αλλά κυρίως οι ιδέες του παραμένουν όχι μόνον επίκαιρες, είναι ολοζώντανες. Θα είναι για πάντα φάρος για όσους δεν θέλουν να κινούνται στο σκοτάδι! Μας δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε ως λαός για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που απειλούν και κλονίζουν συστηματικά την Δημοκρατία αλλά και τη προοπτική της χώρας.

Όσο και αν προσπάθησαν ορισμένοι με μεθοδικότητα τα τελευταία χρόνια για λόγους μικροκομματικής σκοπιμότητας και κομπλεξισμού να μειώσουν την προσφορά του, να θάψουν τις ιδέες του, γιατί θέλουν τη χώρα διχασμένη και κολλημένη στο παρελθόν, οι ιδέες του Παύλου ποτέ δεν θα πεθάνουν! Αυτές δεν μπορεί να τις δολοφονήσει κανένας τρομοκράτης! Δεν μπορεί να τις σκοτώσουν σφαίρες! Μπορεί να σβήσουν μόνον αν οι πολίτες αυτής της χώρας προσχωρήσουν στον παραλογισμό των μετωπικών συγκρούσεων μέσα στη κοινωνία, στην απόρριψη του διαλόγου ως μέθοδο αναζήτησης των λύσεων που έχει ανάγκη η χώρα. Μπορεί να καούν μόνο αν τρελαθούν μαζικά οι λογικοί και δημοκράτες πολίτες και βάλουν φωτιά στο χωράφι της εθνικής συμφιλίωσης που έσπειρε ο Παύλος.

Είχα την τύχη να γνωρίσω από κοντά τον αείμνηστο Παύλο Μπακογιάννη. Κουβέντιασα αρκετές φορές μαζί του. Τον είχα συναντήσει σε δημοσιογραφικές αποστολές που είχα πάει νεαρός δημοσιογράφος στα βουνά της Ευρυτανίας, ως απεσταλμένος του «Ελεύθερου Τύπου». Οι συζητήσεις που είχα μαζί του θα τις θυμάμαι για πάντα. Θα τον κρατούν ως φυσιογνωσία ολοζώντανη στη μνήμη μου. Η φωνή του θα ηχεί για πάντα στα αυτιά μου. Για μένα ο Παύλος θα έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό και στη καρδιά μου για πέντε κυρίως λόγους.

Πρώτον, γιατί ο Παύλος δεν ήταν «δήθεν» όπως είναι οι περισσότεροι πολιτικοί. Έλεγε αυτά που πίστευε και όχι αυτά που ήθελε να ακούσει ο συνομιλητής του ή εκείνα που θα του υπαγόρευε το ρεύμα της ημέρας. Πήγαινε κόντρα σε ότι κρατούσε το τόπο αλυσοδεμένο στο παρελθόν, στις νοοτροπίες και στη πρακτική του παρελθόντος. Ήξερε ότι οι απόψεις του, τον φέρνουν απέναντι με όσους είχαν κτίσει τη πολιτική τους επιβίωση με το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε». Γνώριζε καλά και λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης ότι μπορούσε να έχει κόστος αλλά δεν κάθισε να το σκεφθεί, να το λογαριάσει. 

Δεύτερον, γιατί ο Παύλος δεν μίλαγε για να σε εντυπωσιάσει, να σε παρασύρει με δημαγωγικά κολπάκια στις θέσεις του. Στόχο του είχε να σε πείσει με τα επιχειρήματα του. Δεν ήθελε να τον ακούνε και να τον ακολουθεί ο κόσμος ως πρόβατα. Ήθελε πολίτες ενεργούς ακόμα και αν είχαν διαφορετικές ιδέες από τις δικές του.

Τρίτον, γιατί ο Παύλος πάνω από όλα έβαζε το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Έβαζε σε δεύτερη το συμφέρον το κομματικό και το πολιτικό προσωπικό του συμφέρον. Για αυτό δεν δίσταζε να αποδώσει και δημόσια εύσημα ακόμα και σε πολιτικούς του αντιπάλους αν και οι απόψεις τους και τα έργα τους ήταν προς την κατεύθυνση του δημοσίου συμφέροντος.

Τέταρτον γιατί ο Παύλος ήταν και έμεινε για πάντα δημοσιογράφος. Πίστευε με πάθος στην ελευθερία του τύπου και στην ανεξαρτησία των δημοσιογράφων. Δεν ήθελε τους δημοσιογράφους ενταγμένους σε κόμματα και πολιτικούς. Δεν θα ξεχάσω την κόντρα που είχε με εκείνους που ήθελαν κλαδικές δημοσιογράφων.

Πέμπτον γιατί ο Παύλος λάτρευε το τόπο καταγωγής του και τους συμπατριώτες του. Δεν μπήκε στη πολιτική, γιατί ήθελε να γίνει βουλευτής και υπουργός. Μπήκε γιατί πίστευε ότι το όραμα που είχε για την Ευρυτανία, θα μπορούσε όταν θα το έβαζε σε εφαρμογή θα έδινε τη δυνατότητα να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Δικαιώθηκε μετά θάνατον αφού, όπως είναι γνωστό το αναπτυξιακό σχέδιο που είχε καταρτίσει για την Ευρυτανία εγκρίθηκε την ημέρα της δολοφονία του.

Παύλο πάντα θα σε θυμόμαστε. Οι ιδέες σου ποτέ δεν θα πεθάνουν!!