Αθλητισμός

Οι δράκοι και τα φαντάσματα…

Οι δράκοι και τα φαντάσματα…
Ο Θανάσης Ασπρούλιας αναλύει το ντέρμπι των «αιωνίων» στο ΣΕΦ και εξηγεί γιατί το φάντασμα ήταν αδύνατον να νικήσει το δράκο.

Ενώ η στατιστική ανάλυση των αγώνων στην Ευρώπη έχει αγγίξει υψηλό επίπεδο, υπάρχει ακόμα ένας πολύ προχωρημένος αριθμός που θα αργήσουμε να δούμε και θα ήμουν πολύ περίεργος να εξετάσω στο τέλος του αγώνα στο ΣΕΦ. Κι αυτός ο αριθμός είναι ο αριθμός των πασών που έκανε μία ομάδα στη διάρκεια του 40λεπτου.

Σε ένα από τα χειρότερα ντέρμπι που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, ο Ολυμπιακός νίκησε γιατί ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να νικήσει με τον πλέον παρά φύσιν τρόπο. Επί 4 δεκάλεπτα, απέναντι σε μία ομάδα που δεν πρόδωσε τις αρχές της ποτέ, όσο κακή κι αν ήταν, ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ομάδα Πασκουάλ. 

Επιχείρησε να νικήσει με μία τακτική που δεν ταιριάζει στο “πιστεύω” του Ισπανού κόουτς, την ίδια στιγμή που οι γηπεδούχοι, γνωρίζοντας ότι στην επίθεση θα έχουν αδυναμίες λόγω των τραυματισμών, έστησαν καραούλι. Ο Ολυμπιακός ήταν κακός στις συνεργασίες του και τόσο ο Σπανούλης (παρά τις 7 τελικές πάσες του), όσο και ο Πρίντεζης, επηρεασμένοι από τους τραυματισμούς τους, δεν μπήκαν στη λίστα των παικτών που αποφάσισαν για το ματς. Ομως, οι ερυθρόλευκοι είχαν μία μόνιμη σταθερά, που τους επέτρεψαν να απλώσουν τις ενέδρες του, τηρώντας στάση αναμονής. Αργά ή γρήγορα ήταν δεδομένα ότι θα έρθει η ευκαιρία τους. Και ήρθε…

Ο Σφαιρόπουλος κατάφερε να εξοντώσει τον Νικ Καλάθη με την άμυνά του και μάλιστα χωρίς να κουραστεί ιδιαίτερα, αφού, με εξαίρεση λίγα λεπτά στο δεύτερο ημίχρονο, ο ρυθμός του ματς δεν άνοιξε ματς. Με τον Καλάθη, υποχρεωμένο μόνιμα να παίζει στο 5 εναντίον 5 και χωρίς να βρίσκει καθαρά σποτ απ σουτ μετά από κυκλοφορία της μπάλας, ο Πασκουάλ έπρεπε να βρει λύση. Κι έπεσε θύμα της κατάρας, που αρχικά στο ματς παρουσιάστηκε ως ευλογία. Το όνομα αυτής: Μάικ Τζέιμς!

Ο Τσάβι, μη έχοντας πολλές επιλογές (το πάλεψε πάντως με τον Παππά και τον Φελντέιν), αποφάσισε να αφήσει τη μπάλα στα χέρια του Τζέιμς από το ξεκίνημα των επίθεσεων. Κι εν τέλει αυτό ήταν που σκότωσε τον Παναθηναϊκό, ο οποίος δεν βρήκε φάσεις κοντά στο καλάθι, ούτε από συνεργασίες. Το ματς στο ΣΕΦ πρέπει να είναι αυτό που ο Παναθηναίκός μέτρησε τις λιγότερες πάσες από κάθε άλλο ματς επί εποχής Πασκουάλ. Μόνο που αυτός ο τρόπος, όσο καλός κι αν ήταν ως εκτελεστής ο Τζέιμς, δεν είναι μπάσκετ Πασκουάλ. Από τη στιγμή που η μπάλα πήγε στα χέρια του Αμερικάνου για να οργανώσει (εκτός από την εκτέλεση) το παιχνίδι είχε πάρει άλλη ρότα για τους πράσινους κι ας φαινόταν ότι οι πράσινοι του διεκδικούν. Το φάντασμα λοιπόν, ήταν αδύνατον να νικήσει το δράκο. 

Είναι αυτονόητο ότι ο Ολυμπιακός νίκησε γιατί εμφανίστηκε ο Ιωάννης Παπαπέτρου για να αποδείξει ότι κάποιες φορές δεν έχει σημασία σε ποια θέση παίζεις, αρκεί να βρίσκεσαι στο γήπεδο. Ο νεαρός φόργουορντ έδωσε τις λύσεις όχι μόνο ακριβώς τη στιγμή που τις χρειαζόταν η ομάδα του, αλλά και με τον τρόπο που τις χρειαζόταν. Το λόου ποστ παιχνίδι των ερυθρόλευκων με τον Πρίντεζη δεν έφερε αποτέλεσμα, ρυθμός δεν υπήρχε κι έτσι ο Σφαιρόπουλος καταλάβαινε ότι είχε ανάγκη από άλλες, μακρινές λύσεις. Αυτές ήρθαν από τον Ιωάννη, τον Γουότερς και τον Γκριν. Πότε όμως; Τη στιγμή που ο Τζέιμς, έχοντας φουσκώσει από αυτοπεποίθηση, κάπνιζε τη μία επίθεση μετά την άλλη από τα 6 μέτρα και κάποιες φορές χωρίς να αλλάξει η μπάλα χέρια. Με αυτόν τον τρόπο, όσο σπουδαίος κι αν είναι ο Μάικ Τζέιμς (που είναι, αλλά όχι σε αυτό το στυλ παιχνιδιού), είναι πολύ δύσκολο να κερδίσει μεγάλα ματς. Ηταν πλήγμα για τον Παναθηναϊκό το τέταρτο φάουλ του Ρίβερς, που στο πρώτο ημίχρονο εκμεταλλεύτηκε την αδράνεια του Ολυμπιακού στα σκριν της αδύνατης πλευράς και βρήκε σουτ μπροστά τον Λοτζέσκι. 

Ο υδροκεφαλισμός του Παναθηναϊκού στο σκοράρισμα, ήταν δεδομένο πως αργά ή γρήγορα θα του κοστίσει, όπως κι έγινε. Ο Σφαιρόπουλος κοίταξε στην άκρη του πάγκου του, ο Πασκουάλ δεν είχε πολλές επιλογές και κάπως έτσι έγειρε η πλάστιγγα. 

Ηταν το ίδιο διάστημα που ο Ολυμπιακός, ο οποίος από πολύ νωρίς κατέθεσε πολύ πιεστική άμυνα, έβγαλε τρομερή ενέργεια στο παρκέ, οι κάπνες του Τζέιμς του έδωσαν το δικαίωμα να ανοίξει το γήπεδο και να κάνει το ξέσπασμά του, ενώ το λόου ποστ παιχνίδι που τόσο ήθελε ο Τσάβι, δεν υπηρετήθηκε ούτε από τον Τζεντίλε, ούτε από τον Μπουρούση, ούτε από το Κέι Σι Ρίβερς, όταν κλήθηκε να παίξει με τον Σπανούλη. 

Εν τέλει όμως ήταν και θέμα προσώπων… Στους παίκτες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ο Σφαιρόπουλος έπαιρνε βοήθειες από τον Μπιρτς (σούπερ δουλειά στο πρώτο μέρος), τον Γιανγκ (αξιοσέβαστος), τον Παπανικολάου (ήταν σούπερ, μάρκαρε τους πάντες, βοηθούσε σε όλους τους χώρους), τον Γουότερς (ξεκίνησε στο ματς σαν σχολιαρόπαιδο σε τελικό του ΝΒΑ, αλλά πολύ γρήγορα μέτρησε τι πρέπει να κάνει και μπήκε στο πετσί του ρόλου του) και φυσικά τον Γκριν, ο Πασκουάλ πάσχιζε να βρει κάποιον πλην των Τζέιμς (με λάθος τρόπο όταν πήγαινε στο “1”) και τον Ρίβερς… 

Υ.Γ. Την ώρα που έγραφα πρόλαβα να δω μόνο το δεύτερο ημίχρονο ξανά και  επιβεβαιώθηκε η αρχική άόψή μου ότι η διαιτησία ήταν σχεδόν άψογη σε αυτό το διάστημα με μοναδική φάση που σηκώνει συζήτηση ένα φάουλ του Τζέιμς στον Σπανούλη. Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε ούτε μισό σφύριγμα στις δικές του επιθέσεις, όπως άλλωστε φαινόταν δια γυμνού οφθαλμού, καθώς η μπάλα με δυσκολία προσέγγιζε μέσα στη ρακέτα.

πηγή: sdna.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο