Παναθηναϊκός – ΑΕΚ λοιπόν στη Λεωφόρο. Κι όμως… ουδείς ασχολείται. Διότι αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Ακόμη και έτσι όμως ο στόχος δεν μπορεί να είναι άλλος για τους παίκτες του Παναθηναϊκού εκτός από τη νίκη. Είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν ώστε να δώσουν μια – έστω και μικρή – χαρά στον κόσμο τους που τρώει τη μία ξενέρα μετά την άλλη που έχει φτάσει να μη θέλει ούτε να ακούει. Το βλέπετε και το ζείτε γύρω σας όσοι ασχολείστε λίγο ή πολύ.
ΟΚ, ουδείς θα τρέξει στα… μπουζούκια αν έρθει άσσος το ματς, όμως δεν πάει κι άλλο ρε αδερφέ. Οι πράσινοι χρωστάνε στους οπαδούς τους έναν καλό αγώνα, χρωστάνε να τους δουν να φεύγουν χαμογελαστοί και όχι σιχτιρίζοντας από το γήπεδο. Ακόμη και σε ένα φαινομενικά αδιάφορο παιχνίδι κόντρα στην ΑΕΚ. Και το λέω με κάθε σεβασμό προς τον αντίπαλο. Δεν φταίει άλλωστε η ΑΕΚ γι’ αυτό που έχει γίνει στο τριφύλλι, δεν θα αλλάξει όμως και κάτι δραματικά στην (ποδοσφαιρική) ζωή μας οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Ήταν που ήταν ιδιαίτερο από πλευράς ατμόσφαιρας και «αδειάσματος» των δύο ομάδων το ματς, το κάνουν ακόμη πιο περίεργο και οι τρελές απουσίες που έχουν οι πράσινοι. Δεν μιλάμε για έναν ή δύο παίκτες αλλά σχεδόν για τη μισή ομάδα. Τόσο στην άμυνα όπου πλην Χουλτ λείπουν οι πάντες όσο και στα χαφ. Μόνο μπροστά είσαι σχετικά εντάξει, με Μπεργκ και Λέτο να ξεκινούν στην αρχική ενδεκάδα. Με τον πρώτο να έχει σκοράρει στον αμέσως προηγούμενο αγώνα και τον Αργεντίνο να βρίσκεται σε τρελά κέφια και μεγάλη ρέντα. Ας ελπίσουμε να ξεκινήσει καλά το ματσάκι, γιατί αν στραβώσει δεν θα έχεις λύσεις από τον πάγκο.
Κόντρα στα όσα έχουμε παρακολουθήσει μέχρι σήμερα μακάρι να δούμε ένα καλό παιχνίδι στη Λεωφόρο. Το έχουμε όλοι ανάγκη με όσα έχουν δει τα ματάκια μας έως τώρα, θα είναι μια μικρή, μια κάποια, ανάσα.
Επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθώ πως επί της ουσίας ΤΙΠΟΤΑ δεν θα αλλάξει, ούτε και υπάρχει καμία ελπίδα για πρωτάθλημα. Την έχουμε εξαντλήσει αυτή τη συζήτηση εδώ και καιρό. Αν και δεν νομίζω να την ανοίξαμε και ποτέ…
Και κάτι τελευταίο. Πάντα με τρώει, ειδικά πριν και κατά την διάρκεια τέτοιων παιχνιδιών και όχι μόνο. Αναφέρομαι στην απαγόρευση μετακίνηση οπαδών. Μια λεπτομέρεια που ακόμη και ΑΥΤΟ το ματς θα το ζωντάνευε, θα του έδινε άλλο χρώμα. Είμαι από τους τυχερούς που έχω ζήσει άφθονες μετακινήσεις και διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως με αυτό το αστείο μέτρο που έχει παρθεί χρόνια τώρα. Όχι απλά δεν θεωρώ ότι προσέφερε λύση στο πρόβλημα της βίας, ίσως και να το έκανε χειρότερο. Σκληρότερο σίγουρα.
Κάπως έτσι έχει χαθεί και η έννοια του σεβασμού από οπαδό προς οπαδό. Αν δεν τον έχεις δει ποτέ σου στην απέναντι κερκίδα τον άλλον, θα τον «ψάξεις» με μη αρσενικό τρόπο και δυστυχώς θα του κάνεις και μεγαλύτερη «ζημιά». Μόνο όσοι έχουν ζήσει το τότε μπορούν να το συγκρίνουν με το τώρα. Οι υπόλοιποι ας μην μπουν καν στον κόπο. Δεν το «έχουν» το θέμα και δεν θα το καταλάβουν και ποτέ.
ΥΓ: Επειδή και το θράσος έχει όρια αυτό το αστείο με τους «αδικημένους» που (πάλι;) το παίρνουν κόντρα σε όλους και σε όλα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Και από αυτούς που τα λένε και από αυτούς που τα γράφουν, επειδή κάποιοι τους τα λένε. Δεν έχει καν πλάκα. Και στην τελική ας βάζανε τουλάχιστον τον Σεφερλή να τα λέει που έχει και χιούμορ. Να έχεις διαλύσει ότι υπάρχει και από πάνω να δείχνεις και με το δάκτυλο το θύμα πάει πολύ.
ΥΓ1: Ο ένας «αυτοκράτορας», η άλλη «βασίλισσα», εμείς με τα έξι ευρωπαϊκά τι ρόλο βαράμε τελικά; Σε τι κόσμο φέρνουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα;
πηγή: sdna.gr
