Μήπως τελικά ο Καμμένος να κατέβει στην επόμενη στάση;

«Όταν είσαι οδηγός, πρέπει να ελέγχεις πάντα την ταχύτητα», έλεγε ο Πάνος Καμμένος στον μικρό Αλέξη που προσπαθούσε να κουμαντάρει το τρενάκι για να μην βγει από τις ράγες το 2015, στο πρώτο προεκλογικό σποτάκι των ΑΝΕΛ.

Ωστόσο, σήμερα εν έτει 2018 μήπως ο κύριος Καμμένος πρέπει να κατέβει στην επόμενη στάση;

Σ’ αυτό το ταξίδι λοιπόν (μίσους και αγάπης) πολλά έγιναν και πολλά ειπώθηκαν ωστόσο στην πορεία οι ρόλοι μπερδεύτηκαν. Ο οδηγός φτυάριζε το κάρβουνο για να μην σταματήσει το τρένο και ο «εργάτης» κάθισε στην καρέκλα του οδηγού και επέβλεπε.

Όπως ήταν φυσικό κάτι τέτοιο ξεσήκωσε και το υπόλοιπο προσωπικό, αλλά αυτή η κουβέντα δεν είναι της παρούσης.

Προφανώς και ο καθένας μπορεί να έχει τα πιστεύω και τις απόψεις του. Αυτό σε κάθε δημοκρατικό καθεστώς τουλάχιστον είναι σεβαστό.

Όμως, ο Πάνος Καμμένος εξ’ αρχής παρά την διαφωνία του για το Σκοπιανό και γενικότερα τους χειρισμούς της κυβέρνησης για τη “Συμφωνία των Πρεσπών”, κρατούσε μια στάση ουδέτερη.

Η “κόκκινη” γραμμή που στο παρελθόν είχε υιοθετήσει, έκανε φτερά και επέλεξε την πολιτική του “αν” και του “θα”.

Ωστόσο, επειδή ο κόσμος δεν είναι χαζός και καταλαβαίνει (όλα για την καρέκλα) με την στάση του έκανε τον κύριο Καμμένο να “ξυπνήσει” και μετά τη γενική κατακραυγή, να αρχίσει να ισορροπεί και πάλι πάνω στη δήθεν “κόκκινη” γραμμή του.

Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, έρχεται και το αποκορύφωμα. Ο Έλληνας υπουργός Εθνικής Αμύνης προτείνει αυτοβούλως το δικό του plan b στους Αμερικανούς για την επίλυση του ονοματολογικού, λέγοντας πως ως κυβερνητικός εταίρος καταθέτει ότι πρόταση θέλει που δεσμεύει αποκλειστικά μόνο εκείνον.

Εκείνον και το 2% σχεδόν του ελληνικού λαού που τον ακολουθεί πλέον, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αντιδρά και κρατά αποστάσεις από τον Πάνο Καμμένο και γενικότερα για μια ακόμη φορά η χώρα είναι δακτυλοδεικτούμενη.

Και ερωτώ. Μήπως τελικά το τρένο εκτροχιάστηκε;