Λαϊκισμός είναι, θα περάσει

Ο λαϊκισμός, στην σύγχρονη πολιτική και τον δημόσιο λόγο είναι η πρακτική αυτή με την οποία αυξάνουμε την δημοτικότητά μας μέσω θεωρητικών προγραμμάτων που ενώ ακούγονται θετικά, στην πραγματικότητα είναι παντελώς ανέφικτα.

Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο από τον απλό λαϊκισμό και αυτό είναι όταν τα ανέφικτα σενάρια που επικαλούμαστε εκτός του ότι είναι παντελώς μη υλοποιήσιμα σε περίπτωση εφαρμογής τους θα ήταν και απολύτως καταστροφικά.

Σε αυτήν τη δεύτερη και μακράν χειρότερη κατηγορία λαϊκισμού ανήκει και το περίφημο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης του 2015.

Όχι μόνο ήταν παντελώς ανέφικτο από κοστολογικής βάσης, αλλά και αν υπήρχε κάποιος τρόπος να εφαρμοσθεί θα ήταν και παντελώς καταστροφικό.

Και θα ήταν τέτοιο, παντελώς καταστροφικό δηλαδή, όχι για το περιεχόμενό του, αλλά κυρίως για τον τρόπο και τον χρόνο εφαρμογής του.

Και γιατί θυμήθηκα τώρα εγώ το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης;

Ίσως το πιο κακόγουστο αστείο της νεώτερης πολιτικής ιστορίας αυτής της χώρας, δηλαδή το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας τις δηλώσεις του κου Χουλιαράκη περί κοστολόγησης των μέτρων που πρότεινε η Νέα Δημοκρατία στο συνέδριο της.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι πρέπει να είναι απύθμενο το θράσος του κου Χουλιαράκη και όποιου μέλους της κυβέρνησης Σύριζα Ανέλ να μιλούν για κοστολόγια και για παροχολογία στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

• Η κυβέρνηση που έχει διακωμωδήσει την χρήση των business plans
• η κυβέρνηση που έχει αγνοήσει την όποια έννοια των κοστολογίων,
• η κυβέρνηση που έχει αυξήσει το δημοσιονομικό κόστος κατά 2 δις τα τρία τελευταία χρόνια,
• η κυβέρνηση και που έχει κάνει την παροχολογία επιστήμη
• η κυβέρνηση που δεν έχει αφήσει συγγενή, φίλο, εραστή, και συναγωνιστή αδιόριστο

είναι η ίδια κυβέρνηση που κάνει κριτική στην Νέα Δημοκρατία για επικίνδυνες προς δημοσιονομικό εκτροχιασμό πολιτικές και προτάσεις.

Κοιτώντας, βέβαια την πρόταση του κου Χουλιαράκη με περισσότερη ψυχραιμία, πρέπει να παραδεχθώ ότι είναι προς την σωστή κατεύθυνση.

Με εντελώς λάθος κίνητρο βέβαια, καταλήγει σε μια πρόταση που θα ήθελε “τις εξαγγελίες των κομμάτων να κοστολογούνται από το γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής”.

Μου θύμισε μια “πρόταση” που είχα εκφράσει σε ένα παλιότερο άρθρο μου όπου ήθελα τις προεκλογικές  εξαγγελίες των κομμάτων να κατατίθενται στον Άρειο Πάγο και να είναι δεσμευτικές του μέτρου το δυνατόν και κάτω από δικλείδες ασφαλείας που να μην αδικούν τα κόμματα σε περίπτωση τραγικών αλλαγών του περιβάλλοντος.

Μέσα στη γενναιοδωρία και την ψυχραιμία που με διακρίνει θα συμφωνήσω επί της ουσίας με την πρόταση του κου Χουλιαράκη (πρώτη φορά στην ιστορία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ που συμφωνώ μαζί τους) με μία προσθήκη.

Να είναι κοστολογημένες οι προτάσεις των κομμάτων, αλλά εκτός από αυτό να είναι και δεσμευτικές με ποινικό και πολιτικό κόστος σε περίπτωση μη εφαρμογής τους.

Και ας αρχίσουμε με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, έτσι για προπόνηση.

Διαβάστε όλα τα άρθρα του Κώστα Αγγελάκη εδώ