Ο «τραπεζικός αστυνόμος» της ΕΕ ξεσπά: «Κουρασμένος» από την έλλειψη ευρωπαϊκών mega-mergers

Η φιλοδοξία για ενιαίο ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα υπονομεύεται από εθνικά βέτο και πολιτικούς υπολογισμούς

 Η ΕΕ μιλάει εδώ και χρόνια για την ανάγκη ενός πραγματικά ενιαίου τραπεζικού χώρου, αλλά η πραγματικότητα παραμένει κατακερματισμένη. Ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Αρχής Τραπεζών (EBA), Χοσέ Μανουέλ Κάμπα, δεν έκρυψε την απογοήτευσή του: οι διασυνοριακές συγχωνεύσεις που θα έδιναν στην Ευρώπη τραπεζικούς κολοσσούς «με λογική ενιαίας αγοράς» δεν προχωρούν.

«Βλέπω ακόμη μόνο εγχώριες συγχωνεύσεις με εγχώρια λογική — όχι ευρωπαϊκές συγχωνεύσεις», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η χαμένη μάχη των πανευρωπαϊκών τραπεζών

Η δημιουργία μεγάλων πανευρωπαϊκών τραπεζών θεωρείται κρίσιμη για:

• Ενίσχυση ανταγωνιστικότητας απέναντι στις ΗΠΑ και την Κίνα.
• Ανθεκτικότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος σε κρίσεις.
• Βάθεμα της ενιαίας αγοράς, που παραμένει ημιτελής.

Όμως, οι κυβερνήσεις κρατούν τις «εθνικές πρωτιές» πάνω από το ευρωπαϊκό συμφέρον:

• Η Γερμανία μπλοκάρει την ιταλική UniCredit στην προσπάθειά της να εξαγοράσει την Commerzbank.
• Η Ισπανία και η Ιταλία παρεμβαίνουν σε εγχώριες συγχωνεύσεις για πολιτικούς λόγους, προκαλώντας έρευνες της Κομισιόν.
• Μικρότερες χώρες φοβούνται απώλεια ελέγχου στις τοπικές θυγατρικές.

Η ΕΕ πνίγεται στην πολυπλοκότητα

Πέρα από την πολιτική απροθυμία, οι ίδιοι οι κανόνες είναι ένα λαβύρινθος:

• Τα “home-host issues” (ποιος ρυθμιστής έχει τον τελικό λόγο για θυγατρικές) παραμένουν άλυτα.
• Το πλαίσιο Basel III εφαρμόζεται με τρόπο που δημιουργεί υπερβολικές απαιτήσεις κεφαλαίου.
• Η πρόσφατη τραπεζική νομοθεσία για τις μεσαίες τράπεζες κατέληξε «άσκηση στην πολυπλοκότητα», αντί για απλοποίηση.

Όπως τόνισε ο Κάμπα: «Δεν είναι αν το επίπεδο κεφαλαίων είναι υψηλό ή χαμηλό — το πρόβλημα είναι ότι έχουμε πολλούς θεσμούς που αποφασίζουν, με αποτέλεσμα χάος και ασάφεια».

Το πολιτικό διακύβευμα

Η ΕΕ μιλάει για στρατηγική αυτονομία και ανταγωνιστικότητα. Όμως, χωρίς ευρωπαϊκούς τραπεζικούς γίγαντες, το όραμα μένει στα χαρτιά.

Οι Βρυξέλλες καλούνται να επιλέξουν:

• Διατήρηση εθνικών «πρωταθλητών», με κόστος τη στασιμότητα.
• Προώθηση πραγματικών πανευρωπαϊκών συγχωνεύσεων, με πολιτικό κόστος αλλά και πιθανό κέρδος σε παγκόσμια επιρροή.

Η ΕΕ βρίσκεται σε αδιέξοδο: χωρίς mega-banks χάνει έδαφος στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, αλλά χωρίς πολιτική συναίνεση δεν θα αποκτήσει ποτέ την τραπεζική ένωση που υπόσχεται. Ο «τραπεζικός αστυνόμος» κρούει τον κώδωνα του κινδύνου — αλλά οι εθνικές κυβερνήσεις δείχνουν να προτιμούν το status quo.

Πηγή: Pagenews.gr