Το Μαξίμου σε διπλό μέτωπο: Αγρότες,ακρίβεια πιέζουν,η κυβέρνηση απαντά με έργα, μισθούς και αφήγημα ισχύος

Η εικόνα στο Μέγαρο Μαξίμου, στο κλείσιμο του 2025, είναι πιο σύνθετη απ’ όσο δείχνουν οι επίσημες ανακοινώσεις. Αγροτικές κινητοποιήσεις, επίμονη ακρίβεια και κόπωση της μεσαίας τάξης συνθέτουν ένα πολιτικό σκηνικό που προκαλεί νευρικότητα στο κυβερνητικό επιτελείο – και ταυτόχρονα επιβάλλει αναπροσαρμογή στρατηγικής.

Στο παρασκήνιο, κυβερνητικά στελέχη παραδέχονται ότι το αγροτικό μέτωπο εξελίσσεται σε “πονοκέφαλο διαρκείας”, όχι μόνο λόγω των μπλόκων, αλλά κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής νομιμοποίησης που εξακολουθούν να απολαμβάνουν τα αιτήματα των αγροτών. Η σύγκρουση μεταφέρεται πλέον ξεκάθαρα στο επίπεδο της επικοινωνιακής ευθύνης: ποιος φταίει για την ταλαιπωρία στους δρόμους – τα μπλόκα ή οι επιλογές της Τροχαίας και του κράτους;

Η γραμμή Μητσοτάκη είναι διπλή και αυστηρά χαραγμένη. Διάλογος, αλλά χωρίς «εκβιασμούς». Στήριξη, αλλά εντός απολύτως οριοθετημένων δημοσιονομικών αντοχών. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η κυβέρνηση δεν πρόκειται να υποκύψει σε πιέσεις που δημιουργούν προηγούμενο, ειδικά σε μια περίοδο που η κοινωνία παρακολουθεί με αυξημένη ευαισθησία.

Ακρίβεια: το διαρκές πολιτικό βάρος

Αν το αγροτικό είναι η άμεση κρίση, η ακρίβεια παραμένει ο υπ’ αριθμόν ένα στρατηγικός κίνδυνος για την κυβέρνηση. Δημοσκοπικά και πολιτικά, το κόστος ζωής συνεχίζει να διαβρώνει τη σχέση εμπιστοσύνης με τα νοικοκυριά, ιδίως εκεί όπου τα εισοδήματα αυξάνονται μεν, αλλά όχι με τον ρυθμό που ανεβαίνουν οι τιμές.

Γι’ αυτό και στο Μαξίμου επενδύουν πλέον ανοιχτά στο αφήγημα των «δράσεων υπέρ των πολλών»: αυξήσεις μισθών, μειώσεις φόρων, ενίσχυση ελέγχων στην αγορά και – ως θεσμικό αντίβαρο – τη νέα Ενιαία Αρχή Προστασίας Καταναλωτή, που παρουσιάζεται ως το «εργαλείο» για να μπει φρένο σε αθέμιτες πρακτικές.

Η πραγματική αγωνία, ωστόσο, είναι αν αυτά θα γίνουν αισθητά στην τσέπη πριν γίνουν αντιληπτά στην κάλπη.

Μεταρρυθμίσεις, έργα και… πολιτική άμυνα

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο γνωρίζουν ότι το 2026 δεν είναι απλώς μια χρονιά υλοποίησης – είναι χρονιά απόδειξης αξιοπιστίας. Το πακέτο που προβάλλεται περιλαμβάνει:

• 60 μεταρρυθμίσεις και 40 εμβληματικά έργα
• κρίσιμα ορόσημα του Ταμείου Ανάκαμψης, με ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα
• ενεργοποίηση του Κοινωνικού Κλιματικού Ταμείου (4,7 δισ. ευρώ)

Ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα αποκτούν: το στεγαστικό, η μάχη με το λεγόμενο «βαθύ κράτος» (πολεοδομίες, Κτηματολόγιο) και ο ανασχεδιασμός των αγροτικών ενισχύσεων, με τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ – μια κίνηση που στο παρασκήνιο προκαλεί και εσωτερικές ανησυχίες για το πολιτικό κόστος στην περιφέρεια.

Το μεγάλο στοίχημα: αφήγημα σταθερότητας σε ασταθή κόσμο

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στο τελευταίο Υπουργικό του έτους, έδωσε έμφαση όχι μόνο στα έργα, αλλά και στο πολιτικό αφήγημα. Ζήτησε από τους υπουργούς να υπερασπίζονται διαρκώς τα κυβερνητικά πεπραγμένα και να επαναλαμβάνουν το τρίπτυχο:

«Από πού ξεκινήσαμε – πού βρισκόμαστε – πόσο ασταθής είναι ο κόσμος γύρω μας και πόσο ασφαλής είναι η Ελλάδα».

Πρόκειται για μια συνειδητή επικοινωνιακή αντεπίθεση, που στόχο έχει να αντιπαραβάλει τη διεθνή αβεβαιότητα με την εσωτερική σταθερότητα – ακόμη κι αν στο εσωτερικό τα κοινωνικά νεύρα είναι τεντωμένα.

Το Μαξίμου μπαίνει στο 2026 με ανοιχτά μέτωπα αλλά και ξεκάθαρη στρατηγική:να μετατρέψει την πίεση σε πολιτικό αφήγημα ευθύνης, τα έργα σε απτά αποτελέσματα και τις μεταρρυθμίσεις σε ασπίδα απέναντι στη φθορά.

Το ερώτημα δεν είναι αν το σχέδιο υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν ο χρόνος – και η κοινωνική ανοχή – επαρκούν.

Πηγή: pagenews.gr