Γιατί η Μόσχα θα πει «όχι»: οι New York Times εξηγούν την απόρριψη του σχεδίου ΗΠΑ–Ουκρανίας

Η ανάλυση των New York Times: γιατί το σχέδιο δεν «περνά» από το Κρεμλίνο

Παρά τη διπλωματική κινητικότητα και την παρουσίαση ενός νέου σχεδίου ειρήνης 20 σημείων από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε συνεργασία με Αμερικανούς αξιωματούχους, η Ρωσία εμφανίζεται απρόθυμη να το αποδεχθεί, σύμφωνα με ανάλυση των New York Times. Το σχέδιο περιλαμβάνει εγγυήσεις ασφαλείας για την Ουκρανία, προβλέψεις για μεταπολεμική ανοικοδόμηση και διαφοροποιείται αισθητά από προηγούμενες προτάσεις που προέβλεπαν σαφείς ουκρανικές παραχωρήσεις. Ωστόσο, για τη Μόσχα, τα βασικά αγκάθια παραμένουν άθικτα.

Στρατιωτικό μομέντουμ και πολιτικό κόστος

Σύμφωνα με την ανάλυση, το Κρεμλίνο αισθάνεται ενισχυμένο από τις εξελίξεις στο πεδίο της μάχης. Η Ρωσία ελέγχει ήδη περίπου τα τρία τέταρτα του Ντονέτσκ και, με τον τρέχοντα ρυθμό επιχειρήσεων, εκτιμάται ότι θα μπορούσε να καταλάβει ολόκληρη την περιοχή σε περίπου 18 μήνες. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια συμφωνία που δεν κατοχυρώνει ξεκάθαρη εδαφική νίκη είναι δύσκολο να παρουσιαστεί στο εσωτερικό της χώρας ως επιτυχία.

«Η ρωσική ηγεσία δεν βλέπει λόγο να παγώσει τον πόλεμο τη στιγμή που θεωρεί ότι κερδίζει», σημειώνουν αναλυτές που επικαλούνται οι NYT.

Οι δύο αδιαπραγμάτευτοι όροι της Μόσχας

Η Ρωσία επιμένει σταθερά σε δύο βασικά σημεία:

• Πλήρη αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τις περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουχάνσκ
• Οριστικό αποκλεισμό της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

Το νέο σχέδιο δεν ικανοποιεί καμία από αυτές τις απαιτήσεις. Αντίθετα, προβλέπει αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη στο Ντονέτσκ μόνο εφόσον υπάρξει αντίστοιχη ρωσική αποχώρηση, κάτι που θεωρείται κόκκινη γραμμή για το Κρεμλίνο.

Ζαπορίζια και εδάφη: τα άλυτα ζητήματα

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στο ζήτημα του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια, τον οποίο ελέγχει η Ρωσία. Το ουκρανικό σχέδιο προβλέπει μορφές κοινής λειτουργίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρόταση που, σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, είναι εκτός συζήτησης για τη Μόσχα. Κατά τους NYT, το σχέδιο «αποφεύγει να λύσει οριστικά το εδαφικό ζήτημα», αφήνοντας ασάφειες που καθιστούν δύσκολη οποιαδήποτε ρωσική αποδοχή.

Οικονομική πίεση, αλλά όχι κατάρρευση

Παρά τις αυξημένες κυρώσεις και το οικονομικό κόστος του πολέμου, η Ρωσία εκτιμά ότι μπορεί να συνεχίσει. Η οικονομία της βρίσκεται στο πιο αδύναμο σημείο από το 2022, με υψηλά επιτόκια και επιβράδυνση της ανάπτυξης, αλλά όχι σε σημείο κρίσης που να επιβάλλει αλλαγή στρατηγικής. Οι κυρώσεις του Οκτωβρίου σε Rosneft και Lukoil έχουν αναγκάσει τη Ρωσία να πουλά πετρέλαιο με μεγάλες εκπτώσεις, όμως το Κρεμλίνο θεωρεί ότι το κόστος είναι διαχειρίσιμο.

Ανθρώπινο δυναμικό και αντοχή στον χρόνο

Ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο είναι η συνεχής ροή στρατολογήσεων. Σύμφωνα με ρωσικά στοιχεία, περίπου 417.000 άτομα υπέγραψαν νέα συμβόλαια με τον στρατό το 2025, παρά τις βαριές απώλειες. Αυτό ενισχύει την εκτίμηση της Μόσχας ότι μπορεί να συνεχίσει τον πόλεμο χωρίς άμεσο στρατηγικό αδιέξοδο.

Διαπραγματεύσεις ως τακτικό εργαλείο

Οι NYT επισημαίνουν ότι η Ρωσία δεν απορρίπτει τις συνομιλίες, αλλά τις χρησιμοποιεί κυρίως ως διπλωματικό εργαλείο:

• για να διατηρεί λειτουργικούς διαύλους με τις ΗΠΑ
• για να αποφεύγει νέες, σκληρότερες κυρώσεις
• και για να μην εμφανιστεί διεθνώς ως η μόνη υπεύθυνη για τη συνέχιση του πολέμου

Ο Πούτιν, σύμφωνα με την ανάλυση, δεν βιάζεται να κλείσει τον πόλεμο – τον διαχειρίζεται.

Κατά τους New York Times, το νέο σχέδιο ειρήνης δεν αποτυγχάνει επειδή είναι ακραίο, αλλά επειδή δεν ευθυγραμμίζεται με τους στρατηγικούς υπολογισμούς της Μόσχας.Όσο η Ρωσία πιστεύει ότι κερδίζει στο πεδίο και αντέχει οικονομικά, οι διαπραγματεύσεις θα λειτουργούν περισσότερο ως μέσο πίεσης προς την Ουάσινγκτον παρά ως πραγματικός δρόμος προς την ειρήνη.

Πηγή: pagenews.gr