Τακτική διπλωματία, όχι ειρήνη: πώς το Κρεμλίνο βλέπει το νέο σχέδιο Ζελένσκι

Όπως επισημαίνει ανάλυση των New York Times, το Κρεμλίνο αντιμετωπίζει το νέο σχέδιο όχι ως πραγματική βάση ειρήνης, αλλά ως εργαλείο τακτικής διαχείρισης των σχέσεων με την Ουάσινγκτον, την ώρα που ο πόλεμος συνεχίζεται με όρους που θεωρεί ευνοϊκούς.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι παρουσίασε την πρόταση ως έναν «λογικό συμβιβασμό» σε σχέση με προηγούμενα σενάρια που είχαν διαρρεύσει το φθινόπωρο, τα οποία προέβλεπαν ουσιαστικές ουκρανικές παραχωρήσεις σε έδαφος και τη de facto εγκατάλειψη της προοπτικής ένταξης στο ΝΑΤΟ. Το νέο πλαίσιο περιλαμβάνει εγγυήσεις ασφαλείας, σχέδιο ανοικοδόμησης και περιορισμένες αποστρατιωτικοποιήσεις υπό όρους αμοιβαιότητας.

Ωστόσο, για τη ρωσική ηγεσία, το σχέδιο πάσχει στο θεμελιώδες σημείο: δεν κατοχυρώνει τους βασικούς στρατηγικούς στόχους της Μόσχας.

Εδάφη και ΝΑΤΟ: οι αδιαπραγμάτευτες γραμμές

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει επαναλάβει με συνέπεια δύο απαιτήσεις από την αρχή του πολέμου: την πλήρη αποχώρηση των ουκρανικών δυνάμεων από τις περιοχές Ντόνετσκ και Λουγκάνσκ και τον οριστικό αποκλεισμό της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ. Η επαναδιατύπωση αυτών των θέσεων στην ετήσια συνέντευξη Τύπου του Κρεμλίνου δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας.

Το νέο ουκρανικό σχέδιο δεν ικανοποιεί καμία από τις δύο. Αντιθέτως, προβλέπει αποχώρηση ρωσικών δυνάμεων από κρίσιμες περιοχές όπως το Χάρκοβο και το Σούμι, ενώ αντιμετωπίζει το Ντόνετσκ και τη Ζαπορίζια μέσω περιορισμένων και αμοιβαίων αποστρατιωτικοποιήσεων, χωρίς σαφή επίλυση του εδαφικού ζητήματος. Για Ρώσους αναλυτές, αυτό καθιστά την πρόταση πολιτικά «απούλητη» στο εσωτερικό.

«Η αποτυχία επίλυσης του εδαφικού ζητήματος καθιστά το σχέδιο αδύνατο», σημειώνει ο Γεώργιος Μπόβτ, προσθέτοντας ότι ούτε το καθεστώς του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια αντιμετωπίζεται με τρόπο αποδεκτό για τη Μόσχα.

Στρατιωτική δυναμική και χρόνος

Παρά το υψηλό κόστος του πολέμου, το Κρεμλίνο εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του. Η Ρωσία ελέγχει περίπου τα τρία τέταρτα της περιοχής του Ντόνετσκ και, με τον σημερινό ρυθμό επιχειρήσεων, εκτιμάται ότι θα μπορούσε να ολοκληρώσει την κατάληψή του μέσα στους επόμενους 12–18 μήνες.

Παράλληλα, οι αριθμοί στρατολόγησης παραμένουν υψηλοί. Σύμφωνα με δηλώσεις του Ντμίτρι Μεντβέντεφ, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι συμβασιούχοι εντάχθηκαν στον ρωσικό στρατό το 2025, επιβεβαιώνοντας ότι η Μόσχα δεν αντιμετωπίζει – προς το παρόν – κρίσιμο πρόβλημα ανθρώπινου δυναμικού.

Σε αυτό το πλαίσιο, μια συμφωνία που «παγώνει» το μέτωπο χωρίς σαφή κέρδη αντιμετωπίζεται περισσότερο ως στρατηγικός περιορισμός παρά ως διέξοδος.

Οικονομική πίεση, αλλά όχι σημείο καμπής

Η ρωσική οικονομία δέχεται αυξανόμενη πίεση: υψηλά επιτόκια, επιβράδυνση της ανάπτυξης και αυξανόμενο κόστος χρηματοδότησης. Οι κυρώσεις, ιδίως στον ενεργειακό τομέα, έχουν αναγκάσει τη Ρωσία να πουλά πετρέλαιο με μεγαλύτερες εκπτώσεις, περιορίζοντας τα έσοδα.

Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αναλυτές στους New York Times, η κατάσταση απέχει από το σημείο που θα εξανάγκαζε το Κρεμλίνο σε αλλαγή στρατηγικής. Η οικονομία «αντέχει», έστω και με φθορά, και η πολιτική ηγεσία δείχνει διατεθειμένη να απορροφήσει το κόστος.

Διπλωματία ως εργαλείο, όχι ως στόχος

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ρωσία απορρίπτει πλήρως τη διπλωματία. Αντιθέτως, συμμετέχει ενεργά στις συζητήσεις για να αποφύγει την πλήρη απομόνωση, να διατηρήσει λειτουργικό δίαυλο με την Ουάσινγκτον και να καθυστερήσει την επιβολή νέων, σκληρότερων κυρώσεων.

Η διαπραγμάτευση λειτουργεί επίσης ως μέσο άσκησης πίεσης στις σχέσεις μεταξύ Ουκρανίας και δυτικών συμμάχων της, αναδεικνύοντας διαφορές προτεραιοτήτων και κόπωση σε ορισμένες πρωτεύουσες.

Όπως σημειώνει ο Βολοντίμιρ Φέσενκο, «η συζήτηση γύρω από το ειρηνευτικό σχέδιο είναι ένα τακτικό παιχνίδι με τις ΗΠΑ, όχι ένδειξη ετοιμότητας για ειρήνη».

Για τη Μόσχα, το νέο σχέδιο Ζελένσκι δεν αποτελεί βάση συμφωνίας αλλά μέρος ενός ευρύτερου διπλωματικού παιγνίου. Όσο η στρατιωτική δυναμική δεν αντιστρέφεται και το πολιτικό κόστος ενός συμβιβασμού παραμένει υψηλό, το Κρεμλίνο δεν βλέπει λόγο να μετατρέψει τη διπλωματία σε ειρήνη.

Σε αυτή τη φάση, η συζήτηση για το τέλος του πολέμου λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο διαχείρισης ισορροπιών – και λιγότερο ως προάγγελος κατάπαυσης πυρός.

Πηγή: pagenews.gr