Αγρότες στους δρόμους: Κανείς δεν περισσεύει – η σύγκρουση με την κυβέρνηση και η «δεύτερη χώρα»

Στους τελευταίους μήνες η αγροτική κοινωνία της Ελλάδας βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο μιας γεωπολιτικής και εσωτερικής πολιτικής σύγκρουσης που αποκαλύπτει όχι απλώς οικονομικές ανησυχίες, αλλά βαθιά ρήγματα στην κοινωνική συνοχή και τη σχέση κράτους–πολιτών. Αυτό που ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για τιμές, κόστος παραγωγής και φορολόγηση, εξελίσσεται σε ένα ουσιαστικό πολιτικό γεγονός με παραπολιτική χροιά — μια σύγκρουση ανάμεσα σε εκείνους που λένε ότι εκπροσωπούν την «εθνική οικονομία» και όσους υποστηρίζουν ότι υπάρχει «δεύτερη Ελλάδα»που δεν φαίνεται στα νούμερα, αλλά βρίσκεται στα χωράφια, τους δρόμους και τα μπλόκα.

Σας μεταφέρουμε  την ένταση που επικρατεί στους κόλπους των αγροτών — εκεί όπου η φράση «σε αυτό τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς» δεν είναι απλώς σύνθημα, αλλά στρατηγική αυτοπροσδιορισμού. Πρόκειται για μια ενότητα που ξεπερνά κομματικές γραμμές και διχασμούς, έναν κοινό αγώνα που συσπειρώνει παραγωγούς όλων των ηλικιών και γεωγραφιών και στέλνει ένα σαφές μήνυμα στην πολιτική ηγεσία της χώρας.

 Η ελληνική «δεύτερη χώρα»

Ο όρος «δεύτερη Ελλάδα» δεν είναι μεταφορικός. Είναι η ακριβής περιγραφή ενός μεγάλου τμήματος του αγροτικού κόσμου που αισθάνεται ότι δεν έχει φωνή στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Οι αγρότες δεν διαμαρτύρονται μόνο για το κόστος παραγωγής — δάπανα, καύσιμα, λιπάσματα, ασφάλιση και δάνεια έχουν εκτιναχθεί, φτάνοντας σε επίπεδα που καθιστούν την παραγωγή μη βιώσιμη.

Για χρόνια, οι εκπρόσωποι των παραγωγών ζητούν διαρθρωτικές αλλαγές και όχι απλώς επιδοματικές λύσεις. Ζητούν:

• εγγυημένες τιμές πώλησης που να αντικατοπτρίζουν το κόστος και την ποιότητα των προϊόντων, • μείωση του κόστους παραγωγής (ειδικά στα καύσιμα και τα λιπάσματα), • πρόσβαση σε δίκαιη χρηματοδότηση, • σταθερό πλαίσιο φορολογίας και ασφάλισης που να ενισχύει τη συνέπεια και όχι να πνίγει την παραγωγική δραστηριότητα.

Και εν μέσω αυτής της διαμάχης, η κυβέρνηση επιχειρεί — με καλά μελετημένες δηλώσεις και διαρροές — να καλύψει ρήγματα πολιτικής με retoric και υποσχέσεις. Η παραπολιτική εκτίμηση σε παρασκηνιακούς κύκλους λέει ότι στο κυβερνητικό στρατόπεδο υπάρχει η γνωστή διαίρεση ανάμεσα στην ανάγκη να παρουσιαστεί η πολιτική ως «φιλική προς τον πρωτογενή τομέα» και την πραγματικότητα των δημοσιονομικών πιέσεων που περιορίζουν τις πρωτοβουλίες.

 Αγροτικό μπλόκο και πολιτική ρητορική

Οι αγρότες έχουν στραφεί σε μια στρατηγική πίεσης στον δρόμο, δηλώνοντας ότι «κανείς δεν περισσεύει» — μια φράση που αποκτά νόημα όχι μόνο στα μπλόκα αλλά και στον πολιτικό λόγο. Η ρητορική αυτή γίνεται όπλο στην προσπάθειά τους να επαναφέρουν στο προσκήνιο πολιτικές που θεωρούν ότι έχουν ξεχαστεί ή υπονομευτεί.

Παράλληλα, η πραγματικότητα της «δεύτερης χώρας» δείχνει ότι μεγάλα τμήματα του αγροτικού κόσμου δεν ταυτίζονται με τη φιλολογία περί ανάκαμψης της οικονομίας όπως αυτή παρουσιάζεται από κυβερνητικούς αξιωματούχους. Μιλούν για «ζοφερή καθημερινότητα», για ανισότητες και άνιση μεταχείριση μεταξύ πόλεων και υπαίθρου, και κάνουν λόγο για ένα εν δυνάμει κοινωνικό εκρηκτικό υλικό.

 Παραπολιτικό παρασκήνιο – Κόμματα και συμφέροντα

Σε παρασκηνιακές συζητήσεις, στελέχη της αντιπολίτευσης σχολιάζουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε αμήχανη θέση:

• Από τη μία πρέπει να διατηρήσει την εικόνα υπέρ της παραγωγής και της ανάπτυξης,
• Από την άλλη, είναι αναγκασμένη να ελέγχει τις δημοσιονομικές υποχρεώσεις, με περιορισμένο περιθώριο ελιγμών για άμεσες ενισχύσεις.

Αντιθέτως, τα κόμματα της Αριστεράς και άλλα αντιπολιτευόμενα, εκμεταλλεύονται τις κινητοποιήσεις για να ενισχύσουν την αφήγησή τους περί «εγκατάλειψης της υπαίθρου» και «νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ευνοεί τους λίγους». Η διάθεση αυτή ενισχύει την πολιτική πόλωση και κάνει την αγροτική διαπραγμάτευση όχι απλώς ζήτημα οικονομίας, αλλά εθνικό πολιτικό ζήτημα.

 Τι μένει να γίνει

Η κρίση αυτή δεν είναι μόνο οικονομική — είναι υπαρξιακή για εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που στηρίζουν την επιβίωσή τους στον πρωτογενή τομέα. Από τα μπλόκα στα διόδια μέχρι τα κοινοβουλευτικά έδρανα, η φωνή των αγροτών δείχνει ότι διαθέτει πολιτικό βάρος και ζωτική σημασία για το πολιτικό σκηνικό της χώρας.

Και μπορεί οι πολιτικοί να θεωρούν ότι έχουν λέξεις για να καλύψουν ρήγματα, αλλά η πραγματικότητα στις καλλιέργειες, στα τρακτέρ και στις κεντρικές λεωφόρους λέει κάτι άλλο: Σε αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς — ούτε στους δρόμους, ούτε στην πολιτική σκηνή.

Πηγή: pagenews.gr