Τσιάρας, αγρότες και πολιτική κρίση στον πρωτογενή τομέα: πώς η κυβέρνηση παίζει «διπλό παιχνίδι»

Η στάση του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υπό τον Κώστα Τσιάρα αποκαλύπτει την κρίσιμη γεωπολιτική και παραπολιτική διάσταση της αγροτικής πολιτικής στην Ελλάδα: οικονομική στήριξη, κοινωνική πίεση και πολιτική στρατηγική συγκρούονται σε ένα ευρύ πεδίο που διαμορφώνει το μέλλον του πρωτογενούς τομέα.

Μια χρονιά «στα κόκκινα» για την αγροτική πολιτική

Το 2025 χαρακτηρίζεται από ένταση στον πρωτογενή τομέα, με αγροτικά μπλόκα, εκκλήσεις για διάλογο και σημαντικές πληρωμές υπό τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, Κώστα Τσιάρα. Η κατάσταση ξεφεύγει από τα «καθημερινά» αγροτικά θέματα και μετατρέπεται σε παραπολιτικό πεδίο συγκρούσεων, όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να διαχειριστεί οικονομική στήριξη και κοινωνική δυσαρέσκεια ταυτόχρονα.

Από την πλευρά του, ο Τσιάρας υποστηρίζει πως έχει ικανοποιηθεί περίπου το 74% των αιτημάτων των αγροτών, καλώντας παράλληλα σε διάλογο και συνεργασία για την επίλυση των εκκρεμοτήτων, ενώ τονίζει ότι τα μπλόκα και οι κινητοποιήσεις «δεν βοηθούν» την κατάσταση.

Οικονομική στήριξη vs πολιτικές εντάσεις

Σε επίπεδο οικονομικών μέτρων, η κυβέρνηση υπό τον Τσιάρα έχει ήδη δρομολογήσει σημαντικές πληρωμές υπέρ των παραγωγών: περίπου 500 εκατ. ευρώ σε άμεσες ενισχύσεις και αποζημιώσεις, ενώ το σύνολο των ενισχύσεων για το 2025 αναμένεται να ξεπεράσει το 1 δισ. ευρώ για τους αγρότες μέσα στη χρονιά.

Παράλληλα, οι αγρότες αναμένουν συνολικές ενισχύσεις της τάξης των 3,7 δισ. ευρώ στο πλαίσιο της αναθεωρημένης ΚΑΠ, με νέες πληρωμές βασικής ενίσχυσης και συστήματα διαφάνειας στην κατανομή των ενισχύσεων.

Αυτή η οικονομική στήριξη λειτουργεί ως μέσο αποσυμπίεσης της πίεσης, αλλά δεν έχει καταφέρει να εκτονώσει πλήρως τις κινητοποιήσεις — ειδικά όταν οι αγρότες ζητούν πιο χειροπιαστές δεσμεύσεις και ουσιαστικές λύσεις σε ζητήματα όπως οι καθυστερήσεις πληρωμών, η μείωση της αγοραστικής δύναμης και οι δυσλειτουργίες του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Διάλογος με «ναι, αλλά» — το πολιτικό παιχνίδι

Από την πλευρά του υπουργείου, η στρατηγική έχει δύο σκέλη: συνεργασία και πίεση. Ο Τσιάρας επαναλαμβάνει ότι η «πόρτα του υπουργείου είναι πάντα ανοικτή» για διάλογο με τους αγρότες, αλλά ταυτόχρονα ζητά συγκεκριμένη ατζέντα και πραγματικά αιτήματα ώστε να υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις.

Παρά τις προσκλήσεις για συζήτηση, ορισμένοι αγρότες απαντούν με υποσημειώσεις αμφιβολίας, θεωρώντας πως η πρόσκληση για διάλογο έχει «ασάφεια» σχετικά με την ικανοποίηση των αιτημάτων, και ζητούν πιο συγκεκριμένες δεσμεύσεις, όπως για την κτηνοτροφία ή τον εμβολιασμό για την ευλογιά των βοοειδών.

Αυτή η «διγλωσσία», από τη μια χειροπιαστή οικονομική στήριξη και από την άλλη ιδιότυποι όροι πολιτικού διαλόγου, αποτυπώνει μια παραπολιτική δυναμική όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να οριοθετήσει την πίεση χωρίς να υποχωρήσει πλήρως στις κοινωνικές απαιτήσεις.

Κοινωνικές αντιδράσεις και πολιτικές συνέπειες

Τα αγροτικά μπλόκα και κινητοποιήσεις παραμένουν ενεργά, προκαλώντας εμπόδια στην ομαλή λειτουργία της αγοράς και των μετακινήσεων, ιδιαίτερα σε περιφερειακές περιοχές. Αυτή η πίεση δεν αφορά μόνο τον πρωτογενή τομέα — αποτελεί ενδείξη κοινωνικής κόπωσης και πολιτικής ρευστότητας σε μια περίοδο όπου οι οικονομικές ανησυχίες πολλαπλασιάζονται.

Παράλληλα, υπάρχουν ενδείξεις στο δημόσιο διάλογο και στα κοινωνικά δίκτυα ότι η αντιπαράθεση γύρω από το αγροτικό έχει επεκταθεί ευρύτερα, αγγίζοντας ζητήματα πολιτικής εκπροσώπησης, κόστους παραγωγής και αίσθησης αδικίας — γεγονός που μπορεί να επισκιάσει την κυβερνητική πολιτική αν δεν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.

Προοπτική ή πόλωση;

Η αγροτική πολιτική του 2025 στην Ελλάδα δεν είναι απλά θέμα ενισχύσεων και πληρωμών. Είναι μια γεωπολιτική και κοινωνική δοκιμασία που δοκιμάζει την ικανότητα διακυβέρνησης ανάμεσα σε οικονομική στήριξη, κοινωνική πίεση και πολιτική στρατηγική.

Ενώ η κυβέρνηση υπό τον Τσιάρα προσφέρει ουσιαστικά μέτρα στήριξης και καλεί σε διάλογο, οι αγρότες απαιτούν πιο συγκεκριμένες λύσεις και δεσμεύσεις — δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου η πολιτική διαχείριση των πρωτογενών ζητημάτων γίνεται βαθύ και διευρυμένο πολιτικά, όχι απλά διοικητικό ή τεχνοκρατικό.

Αυτή η παραπολιτική διάσταση αναδεικνύει ότι στο επίκεντρο της αγροτικής πολιτικής δεν είναι μόνο τα χρήματα ή οι ενισχύσεις — είναι οι ισορροπίες ανάμεσα στις κοινωνικές απαιτήσεις και την πολιτική διαχείριση ενός κρίσιμου τομέα της οικονομίας και της υπαίθρου.

Πηγή: pagenews.gr