Ο Κακλαμάνης στο επίκεντρο νέας πολιτικής σκακιέρας:από το πρωινό καφέ στη «συμφωνία συναινετικών ισορροπιών»

Τον Ιανουάριο του 2026, οι πολιτικές συζητήσεις στην Αθήνα δεν ξεκίνησαν με παραδοσιακή ομιλία στη Βουλή, αλλά με έναν «πρωινό καφέ» υψηλού πολιτικού συμβολισμού στο Κολωνάκι — παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, του προέδρου της Βουλής Κωνσταντίνου Τασούλα, και ιδιαίτερα του βουλευτή και πρώην αντιδημάρχου Αθηναίων, Νικήτα Κακλαμάνη. Στο παρασκήνιο αυτής της συνάντησης βρισκόταν η προσπάθεια του πρωθυπουργού να θέσει ως πρώτη προτεραιότητα του 2026 τη συναίνεση για την πλήρωση των θέσεων στις Ανεξάρτητες Αρχές — μια πρωτοβουλία που έχει πολιτική, θεσμική, αλλά και παραπολιτική διάσταση.

Ο Κακλαμάνης κλήθηκε να διαδραματίσει ρόλο-καταλύτη στη διαχείριση μιας διαδικασίας που παραδοσιακά εγκυμονεί κινδύνους πολιτικής όξυνσης: την εκλογή επικεφαλής ανεξάρτητων θεσμών με πλειοψηφία 3/5 στη Διάσκεψη των Προέδρων. Στο παρασκήνιο, η επιλογή να εμπλακεί ο ίδιος υπογραμμίζει την πρόθεση της κυβέρνησης να σπάσει τον πάγο μεταξύ πλειοψηφίας και αντιπολίτευσης — όχι τόσο για να εξασφαλίσει ψήφους, όσο για να δείξει θεσμική υπευθυνότητα και να περιορίσει πολιτικές αντιπαραθέσεις πριν φτάσουν σε επίπεδο σκηνικού αντιπαράθεσης στο κοινοβούλιο.

Ο Κακλαμάνης ως «γέφυρα» αλλά και ως παίκτης παρασκηνίου

Τα πρόσωπα που κυκλοφορούσαν εκείνο το πρωινό — από τον πρωθυπουργό έως υψηλόβαθμους βουλευτές — δεν ήταν τυχαία. Ο Κακλαμάνης, με μακρά θητεία σε ρόλους τόσο νομοθετικού όσο και εκτελεστικού χαρακτήρα, έχει το πολιτικό κεφάλαιο να λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές παρατάξεις. Σε παραπολιτικό επίπεδο, η ανάθεση σε αυτόν ενός «διπλωματικού» ρόλου για τις Ανεξάρτητες Αρχές δείχνει ότι το Μαξίμου επιλέγει πρόσωπα που μπορούν να μιλήσουν με όλες τις πλευρές, αντί για άκαμπτους κομματικούς πυλώνες που ενδέχεται να οξύνουν αντιπαραθέσεις.

Σύμφωνα με διαρροές που κυκλοφόρησαν μετά τη συνάντηση, ο Μητσοτάκης του ζήτησε να «τρέξει» τις διαδικασίες με επιμονή και με ομαλοποίηση των διαδικασιών διαλόγου με την αντιπολίτευση, χωρίς την παραδοσιακή κομματική πόλωση. Αυτή η παραπολιτική λεπτομέρεια — μια ανοιχτή πρόσκληση συναίνεσης — δείχνει μια κυβερνητική στρατηγική που επιχειρεί να αποδώσει μια εικόνα ώριμης πολιτικής ωριμότητας, παρά πόλωσης ενόψει εκλογικών προοπτικών.

Παράλληλες παραπολιτικές αντιδράσεις: αγρότες και πολιτική ατζέντα

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση επιδείκνυε θεσμική προσπάθεια συναίνεσης, το αγροτικό μέτωπο βρισκόταν σε ένταση, με μπλόκα και προτάσεις που ορισμένοι πολιτικοί αναλυτές χαρακτηρίζουν «βόμβες» για το πολιτικό σύστημα. Στο μπλόκο Νίκαιας, αγρότες παρουσίασαν προτάσεις και ονόματα για διαπραγματεύσεις, απαιτώντας άμεσες λύσεις σε επιδοτήσεις, τιμές και χρέη — ζητήματα που δεν αφορούν μόνο την αγροτική κοινωνία αλλά ευρύτερα την πολιτική σταθερότητα και τη διεύρυνση της κοινωνικής βάσης στήριξης της κυβέρνησης.

Από αυτή την πλευρά, η φιλοδοξία για συναίνεση στις Ανεξάρτητες Αρχές αποκτά ακόμη πιο έντονη πολιτική βαρύτητα: η κυβέρνηση δεν καλείται μόνο να διαπραγματευθεί με κόμματα, αλλά να διασφαλίσει ότι η κοινωνική πίεση από άλλους τομείς — όπως οι αγρότες — δεν θα μεταφραστεί σε πολιτικό κόστος λόγω θεσμικής αδυναμίας. Αυτό δίνει προστιθέμενη αξία στον ρόλο που ανέλαβε ο Κακλαμάνης: πέρα από τεχνικός «διαμεσολαβητής», λειτουργεί ως διαχειριστής πολιτικής συνοχής σε πολλά επίπεδα.

Η σιωπηρή ισορροπία της Βουλής

Στο παρασκήνιο της Διάσκεψης των Προέδρων, όπου θα συζητηθούν οι υποψηφιότητες για Ανεξάρτητες Αρχές, υπάρχουν φωνές ακόμα και μέσα στη συμπολίτευση που επισημαίνουν ότι η «σταθερότητα» μπορεί να είναι πιο κρίσιμη από την ταχύτητα. Η παραπολιτική ανάγνωση εδώ είναι ότι ο Κακλαμάνης, με τις εμπειρίες του — από δημοτική διοίκηση μέχρι υψηλό κοινοβουλευτικό ρόλο — διαθέτει την αναγκαία πολιτική «δεξαμενή» για να διαχειριστεί ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ κομματικών και θεσμικών προσδοκιών.

Παράλληλα, η επιλογή να προσεγγισθεί από το Μέγαρο Μαξίμου, αντί να τεθούν τα θέματα μέσω πολιτικών γραφείων, μαρτυρά μια κυβερνητική αυτοσυγκράτηση που επιχειρεί να μειώσει το πολιτικό ρίσκο, ειδικά σε ένα θέμα όπου οι πολίτες περιμένουν αξιοκρατία, διαφάνεια και σύνθεση απόψεων, και όχι κομματική αντιπαράθεση.

Ένας νέος ρόλος για έναν γνώριμο παίκτη

Σε μια πολιτική στιγμή όπου οι κρίσιμες αποφάσεις σχετίζονται όχι μόνο με εκλογικές στρατηγικές αλλά με τον τρόπο που η πολιτεία αυτορυθμίζεται θεσμικά, ο Νικήτας Κακλαμάνης φαίνεται πως μετατοπίζεται από τον «παραδοσιακό» ρόλο βουλευτή σε αυτόν του θεσμικού «εγγυητή» πολιτικής σταθερότητας.

Και αυτός δεν είναι απλώς ένας καφές στο Κολωνάκι — είναι ένα πολιτικό μήνυμα για το πώς θέλει να λειτουργήσει η κυβέρνηση στο 2026: όχι με σύγκρουση, αλλά με συγκλίσεις που σηματοδοτούν υπευθυνότητα και θεσμική ωριμότητα απέναντι στην κοινωνία και στους πολίτες.

Πηγή: pagenews.gr