Κυπριακή Προεδρία, Ψυχροπολεμικές Ισορροπίες και η «Επανένωση» που Ποτέ δεν παγώνει

Σε μια κρίσιμη συγκυρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, ο Πρόεδρος της Κύπρου, Νίκος Χριστοδουλίδης, επέλεξε να στείλει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα από το στούντιο της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ZDF: «Το Κυπριακό δεν είναι μια παγωμένη διένεξη… και η επανένωση της Κύπρου μπορεί να προσφέρει **απίστευτες ευκαιρίες για όλους».

Αυτή η φράση, που μοιάζει με διπλωματικό σάλτο προς τα εμπρός, δεν είναι απλώς ένα ιδεαλιστικό κάλεσμα. Είναι πολιτική σκακιέρα σε κλίμακα Ευρώπης και Ανατολικής Μεσογείου.

 Από την «παγωμένη σύγκρουση» στην «ευκαιρία»

Σε αντίθεση με τη διαδεδομένη περιγραφή του Κυπριακού ως «παγωμένου προβλήματος», ο Χριστοδουλίδης επιχειρεί μια ρητορική επανεκκίνηση: το status quo δεν είναι τέλος αλλά κίνδυνος, και μια ενωμένη Κύπρος θα μπορούσε να αποτελέσει μοχλό ειρήνης, ανάπτυξης και κοινωνικής συμφιλίωσης.

Αυτό έχει πολιτικό βάθος:

• Δεν αποδέχεται την «παγωμένη» στασιμότητα — αναδεικνύοντας ότι μια πολιτική ρητορική παγίδα μπορεί να λειτουργεί ως στρατηγικό συμπλήρωμα στα τεχνικά εμπόδια.
• Στέλνει μήνυμα προς την ΕΕ και τις διεθνείς δυνάμεις ότι η λύση δεν είναι μονάχα διπλωματικό ευχολόγιο, αλλά ενεργός επένδυση σε κοινούς στόχους.

Είναι μια ρητορική τακτική που καθιστά το Κυπριακό — και όχι απλώς την Κυπριακή Προεδρία — κεντρικό ζήτημα στο ευρωπαϊκό και διεθνές πολιτικό ημερολόγιο.

 Ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και γεωπολιτικό ρελανς

Κατά την ίδια συνέντευξη, ο Χριστοδουλίδης έθεσε ευρύτερα ζητήματα που ξεπερνούν το Κυπριακό: Ευρωπαϊκή αυτονομία έναντι ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας στον τομέα της άμυνας, της ενέργειας και της τεχνολογίας.

Τέτοια επιχειρήματα δεν αναφέρονται τυχαία:

• Δείχνουν μια Κύπρο που δεν θέλει απλώς να εξυπηρετεί συμφέροντα γεωγραφικών συμμαχιών, αλλά να τα επαναπροσδιορίζει.
• Το Κυπριακό προβάλλεται ως μικρογραφία ενός μεγαλύτερου προγράμματος γεωστρατηγικού επαναπροσανατολισμού.

Αυτό το αφήγημα δείχνει ότι η Λευκωσία δεν βλέπει τον εαυτό της πλέον ως «προβληματικό σημείο» αλλά ως εν δυνάμει κόμβο ειρήνης και σταθερότητας στην Ευρώπη και πέραν αυτής.

Πολιτικές εντάσεις και παραπολιτική ανάγνωση

Στο εσωτερικό της ΕΕ και στο περιφερειακό κατεστημένο, μια τέτοια ρητορική δεν είναι καθολικά αποδεκτή:

🔹 Κεντρικά ζητήματα όπως οι σχέσεις με την Τουρκία παραμένουν ακανθώδη — με την Άγκυρα να επιμένει στη διατήρηση των διχοτομημένων δεδομένων στο νησί. 🔹 Η ατζέντα της Λευκωσίας συμπίπτει με την ατζέντα άλλων περιφερειακών ηγετών, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, όπου ο ίδιος ο Ζελένσκι έχει επαινέσει τη στήριξη αλλά και πίεση για αποφασιστικότερη στρατηγική.

Από μια παραπολιτική σκοπιά, η επανένωση ως «ευκαιρία» λειτουργεί:

• Ως ατζέντα εσωτερικής κατανάλωσης στην Κύπρο — για να δείξει ότι η κυβέρνηση κινητοποιείται.
• Ως εργαλείο πίεσης στις ισορροπίες ισχύος μέσα στην ΕΕ, ειδικά απέναντι σε κράτη που βλέπουν το θέμα με κυνισμό ή στασιμότητα.

Η συνέντευξη στην ZDF δεν είναι απλώς μια δήλωση καλής θέλησης. Είναι γεωπολιτική στρατηγική, διαμορφωμένη με γνώμονα τη ρητορική ισχύ και τις διεθνείς ισορροπίες.Κάθε φορά που η Λευκωσία μιλά για «επανένωση» ως μοναδική ευκαιρία, στην πραγματικότητα παραθέτει έναν ευρύτερο χάρτη πολιτικών, οικονομικών και στρατηγικών συμφερόντων. Σε αυτήν τη σκακιέρα, η Κύπρος δεν παραμένει απλώς «το νησί που χωρίστηκε».Είναι ένα πεδίο όπου οι μεγαλύτερες δυνάμεις δοκιμάζουν τις γραμμές τους — και η ίδια η Ευρώπη καθορίζει τί είδους παίκτης θέλει να γίνει.

Πηγή: pagenews.gr