Συναίνεση με αστερίσκους: το “Da Capo” άνοιξε μέτωπο για τις Ανεξάρτητες Αρχές

Ένα φαινομενικά χαμηλόφωνο θεσμικό επεισόδιο εξελίσσεται σε πολιτικό πολλαπλασιαστή έντασης, με αφορμή την πρόταση του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη για συνεννόηση με το ΠΑΣΟΚ σχετικά με τις εκκρεμείς τοποθετήσεις στις Ανεξάρτητες Αρχές. Ο «καφές στο Da Capo» αποδείχθηκε τελικά περισσότερο πολιτικός καφές παρά κοινωνικός, ανοίγοντας νέο κύκλο αντιπαραθέσεων και σεναρίων.

Η κατηγορηματική άρνηση του Νίκου Ανδρουλάκη να μπει σε διαδικασία διμερούς συναίνεσης με την κυβέρνηση λειτούργησε ως σαφές μήνυμα: το ΠΑΣΟΚ δεν προτίθεται να εμφανιστεί ως συμπληρωματικός θεσμικός εταίρος της ΝΔ, ειδικά σε μια συγκυρία όπου επιχειρεί να εδραιώσει τον ρόλο του ως αυτόνομος πόλος αντιπολίτευσης.

ΠΑΣΟΚ: “Όχι σε παζάρια, ναι σε θεσμούς”

Από τη Χαριλάου Τρικούπη η γραμμή είναι ξεκάθαρη: οι Ανεξάρτητες Αρχές δεν μπορεί να είναι προϊόν πολιτικών συμφωνιών κορυφής. Στελέχη του κόμματος τονίζουν ότι η μόνη θεσμικά αποδεκτή διαδικασία είναι αυτή της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, με πλήρη συμμετοχή όλων των κομμάτων και διαφανή κριτήρια επιλογής.

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, η ανησυχία είναι βαθύτερη: μια τέτοια συναίνεση θα μπορούσε να θολώσει το αντιπολιτευτικό στίγμα του ΠΑΣΟΚ και να τροφοδοτήσει σενάρια “υπόγειας σύμπλευσης” με την κυβέρνηση — κάτι που το επιτελείο Ανδρουλάκη θέλει πάση θυσία να αποφύγει.

Κυβερνητική ανάγνωση: “Θεσμική υπευθυνότητα”

Από την πλευρά της κυβέρνησης, η πρόταση Κακλαμάνη παρουσιάζεται ως χειρονομία θεσμικής ωριμότητας. Κυβερνητικά στελέχη υποστηρίζουν ότι οι Ανεξάρτητες Αρχές δεν μπορεί να παραμένουν ακέφαλες λόγω κομματικών υπολογισμών και ότι η συναίνεση δεν ισοδυναμεί με πολιτική συνενοχή.

Ωστόσο, στο εσωτερικό της ΝΔ δεν λείπουν και εκείνοι που αναγνωρίζουν ότι η πρόταση λειτούργησε και ως πολιτικός ελιγμός πίεσης προς το ΠΑΣΟΚ, μεταφέροντας σε αυτό το βάρος της άρνησης και καλλιεργώντας εικόνα «αδιαλλαξίας» στην κοινή γνώμη.

Οι υπόλοιποι παίκτες: κριτική και καχυποψία

• ΣΥΡΙΖΑ: βλέπει πίσω από την πρόταση μια απόπειρα ελέγχου των θεσμών και κατηγορεί τόσο τη ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ για θεσμικό τακτικισμό, καλώντας σε πλήρη αποκομματικοποίηση των επιλογών.
• ΚΚΕ: απορρίπτει συνολικά τη συζήτηση περί συναίνεσης, μιλώντας για ψευδεπίγραφη ανεξαρτησία των Αρχών σε ένα σύστημα που –όπως υποστηρίζει– εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.
• Μικρότερα κόμματα: εκφράζουν φόβους ότι οι διαδικασίες μετατρέπονται σε παιχνίδι ισορροπιών μεταξύ των “μεγάλων”.

Το πραγματικό διακύβευμα

Πίσω από τη θεσμική κουρτίνα, το πραγματικό ερώτημα είναι πολιτικό: μπορεί να υπάρξει συναίνεση χωρίς πολιτικό κόστος;

Για το ΠΑΣΟΚ, η απάντηση —τουλάχιστον σε αυτή τη φάση— είναι αρνητική. Για την κυβέρνηση, η άρνηση αυτή αξιοποιείται επικοινωνιακά ως ένδειξη ότι η αντιπολίτευση βάζει το κομματικό συμφέρον πάνω από τη λειτουργία των θεσμών.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ακόμη πολιτικό επεισόδιο υψηλού συμβολισμού, όπου οι Ανεξάρτητες Αρχές μετατρέπονται σε καθρέφτη των ευρύτερων συσχετισμών: δυσπιστία, στρατηγική απόσταση και φόβος πολιτικών παρερμηνειών.

Σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σύστημα αναζητά αξιοπιστία, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: η συναίνεση είναι πράγματι ζητούμενο — ή απλώς ένα ακόμη πεδίο πολιτικής σύγκρουσης με θεσμικό μανδύα;

Πηγή: pagenews.gr