Βλέπω τα βίντεο από τους δρόμους της Βενεζουέλας και δεν μπορώ να κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Λαός στους δρόμους, πανηγυρισμοί, ανακούφιση. Κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για παραβίαση διεθνούς δικαίου, για ιστορικές αναλογίες που –τάχα– δεν στέκουν. Θα κάνω λοιπόν κι εγώ μια αναλογία. Καθαρή. Ευθεία. Χωρίς υποκρισία.
Ο λαός που βλέπετε να πανηγυρίζει δεν είναι της Βενεζουέλας του 2026. Είναι της Ελλάδας του 1973.
Ή, για να το πω αλλιώς: είναι ο δικός μας λαός, αν –μετά το Πολυτεχνείο– μια ξένη δύναμη είχε αποφασίσει να συλλάβει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο και να ανοίξει τον δρόμο για ελεύθερες εκλογές έπειτα από έξι χρόνια Χούντας.
Το υποθετικό ερώτημα που αποκαλύπτει την αλήθεια
Ρωτώ ευθέως:
- Θα έβγαινε τότε ο ελληνικός λαός στους δρόμους; Ναι.
- Θα πανηγύριζε; Ναι.
- Θα έλεγαν τότε οι εγχώριοι «προοδευτικοί»:
- «Ντροπή στις ΗΠΑ, παραβίασαν το διεθνές δίκαιο, θέλουμε τον δικτάτορά μας πίσω»; Φυσικά και όχι.
Κι όμως, σήμερα, κάποιοι λένε ακριβώς αυτό για τη Βενεζουέλα.
Διεθνές Δίκαιο ή διεθνής υποκρισία;
Δεν είμαι αφελής. Ξέρω πολύ καλά ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι λεπτομέρεια. Όμως ξέρω εξίσου καλά ότι δεν μπορεί να γίνεται φύλλο συκής για να νομιμοποιούνται αυταρχικά καθεστώτα, φυλακίσεις αντιφρονούντων και κατεστραμμένες κοινωνίες.
Όταν ένας λαός πανηγυρίζει μαζικά την πτώση ενός καθεστώτος, κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Και αυτό το «κάτι» λέγεται δίψα για ελευθερία.
Η γεωπολιτική διάσταση που ενοχλεί
Η Βενεζουέλα δεν είναι μια τυχαία χώρα. Είναι:
- ενεργειακός κόμβος,
- πεδίο σύγκρουσης ΗΠΑ – Κίνας – Ρωσίας,
- σύμβολο της αποτυχίας του αυταρχικού λαϊκισμού στη Λατινική Αμερική.
Γι’ αυτό και η συζήτηση δεν είναι ουδέτερη. Η πτώση μιας “αριστερής Χούντας” ενοχλεί ιδεολογικά. Ενοχλεί όσους επένδυσαν πολιτικά στο αφήγημα ότι ο αυταρχισμός μπορεί να βαφτιστεί κοινωνική δικαιοσύνη.
Ας μιλήσουμε καθαρά
Δεν μιλάω εξ ονόματος καμίας υπερδύναμης. Μιλάω ως Έλληνας που ξέρει τι σημαίνει δικτατορία. Μιλάω ως Ευρωπαίος που πιστεύει στη Δημοκρατία. Μιλάω ως άνθρωπος που αναγνωρίζει τη στιγμή που ένας λαός παίρνει ανάσα.
«Ας αφήσουμε τον λαό της Βενεζουέλας να απολαύσει τις πρώτες στιγμές ελευθερίας του μετά από τόσα χρόνια αριστερής Χούντας».
Και ας του ευχηθούμε —χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες— ένα σπουδαίο, λαμπρό και πραγματικά Δημοκρατικό μέλλον.
Η Ιστορία δεν γράφεται μόνο με νομικούς όρους. Γράφεται και με τους ανθρώπους στους δρόμους.
Πηγή: pagenews.gr