Η Ελλάδα στον ΟΗΕ και η Βενεζουέλα: Από το Διεθνές Δίκαιο ως το παρασκήνιο της “ουδέτερης” στάσης

Σε μια κρίσιμη καμπή για τη διεθνή πολιτική τάξη, η Ελλάδα βρέθηκε χθες στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, εκφράζοντας τη θέση ότι θα υποστηρίξει την καθολική τήρηση του διεθνούς δικαίου ενόψει των εκτάκτων εξελίξεων στη Βενεζουέλα. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, μετά από επαφές με ομολόγους του, τόνισε ότι η χώρα μας θεωρεί αναφαίρετο δικαίωμα των Βενεζουελανών να αποφασίσουν για το μέλλον τους, με πλήρη σεβασμό στα θεμελιώδη δικαιώματα και τις δημοκρατικές αρχές.

Η Ελλάδα ανάμεσα σε λέξεις και ισορροπίες

Στην επίσημη γραμμή, η Ελλάδα δηλώνει ότι στήριξη του διεθνούς δικαίου σημαίνει όχι μόνο σεβασμό στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, αλλά και την ανάγκη για διάλογο και διπλωματία, ως μοναδικά εργαλεία προς μια ειρηνική λύση. Την ίδια στιγμή, η ελληνική αντιπροσωπεία καλεί τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν μέγιστη αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας ενέργειες που μπορεί να κλιμακώσουν την κρίση.

Αυτό σε ρητορικό επίπεδο μοιάζει συνεπές και συμβατό με τις θέσεις που έχει – σε γενικές γραμμές – τηρήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία επανέλαβε πρόσφατα ότι η αποκατάσταση της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα πρέπει να γίνεται με πλήρη σεβασμό στη βούληση του λαού της και στο διεθνές δίκαιο.

Το παρασκήνιο: πώς “πουλάει” η Αθήνα τη στάση της

Ωστόσο, μια παραπολιτική ματιά αποκαλύπτει ότι η στάση της Ελλάδας δεν είναι απλά μια ουδέτερη υπεράσπιση «κανόνων».

Εθνικό προφίλ και διεθνής ρόλος Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η ανάδειξη της χώρας σε πνεύμονα υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου λειτουργεί ως γεωπολιτικό asset που ενισχύει την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό — ειδικά εν μέσω πολυπολικών εντάσεων με μεγάλες δυνάμεις και συγκρούσεις που δοκιμάζουν την παγκόσμια τάξη.

Πολιτικό κέρδος στο εσωτερικό Η υπερ-προβολή μιας “ηθικής” εξωτερικής πολιτικής — υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου — λειτουργεί ευεργετικά για την κυβέρνηση, ιδίως όταν η εσωτερική αντιπολίτευση την κατηγορεί για άλλες διακυβερνητικές επιλογές που χαρακτηρίζονται ως πρακτικές και λιγότερο ιδεολογικές.

Αποστάσεις και επικρίσεις Από την άλλη, η αντιπολίτευση και πολιτικοί αναλυτές σημειώνουν ότι μια πλήρης στήριξη στο διεθνές δίκαιο αλά καρτ(όπως λέγεται συχνά) μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό όπλο, όταν επισημαίνουν ότι η Ελλάδα έχει ιστορικά επιδείξει πιο αυστηρές ή πιο επιεικείς στάσεις ανάλογα με τα συμφέροντα και τις συμμαχίες της. Αυτή η παρατήρηση, αν και δεν είναι νέο επιχείρημα, αναδύεται σταδιακά στο δημόσιο διάλογο σχετικά με την τρέχουσα κρίση.

Η Βενεζουέλα ως “τεστ” για την ελληνική εξωτερική πολιτική

Η Ελλάδα, παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, επαναλαμβάνει ότι μόνο ο διάλογος και η διαπραγμάτευση μπορούν να οδηγήσουν σε ειρηνική μετάβαση • μια θέση που, ενώ ακούγεται γενικά αυτονόητη, αποκτά ένταση όταν συνδυάζεται με την πρόθεση μη αναγνώρισης της νομιμότητας προηγούμενων εκλογικών αποτελεσμάτων στη χώρα της Λατινικής Αμερικής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ελληνική διπλωματική γραμμή κινείται σε δύο παράλληλους άξονες:

• υπεράσπιση διεθνούς νομικού πλαισίου
• πολιτική αξιοποίηση αυτής της στάσης για εσωτερικό και διεθνές όφελος

Ενώ η επίσημη ρητορική παραμένει προσκολλημένη σε αρχές, το παρασκήνιο δείχνει ότι η Αθήνα προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο ηθικό μήνυμα και στις πολιτικές ισορροπίες που διαμορφώνονται σε ένα πολυσύνθετο παγκόσμιο περιβάλλον».

Πηγή: pagenews.gr