Συμμαχία προθύμων: Ένα «βήμα μπροστά» που αναδεικνύει τις διαχρονικές σπάντες της δύσκολης συνεργασίας

Σε μια περίοδο που η Μαριούπολη και οι υπόλοιπες ζώνες συγκρούσεων της Ουκρανίας εξακολουθούν να αιμορραγούν, η «Συμμαχία των Προθύμων» — μια ομάδα χωρών που επιδιώκει να ενισχύσει τις εγγυήσεις ασφάλειας για το Κίεβο — έκαναν χθες στο Παρίσι ένα ακόμη «βήμα μπροστά», με μια σειρά δεσμεύσεων που ξεπερνούν τις τυπικές δηλώσεις υποστήριξης και εισάγουν πολιτικοστρατιωτικά στοιχεία σε μια κρίση που θέλει να μπει υπό έλεγχο εν μέσω κατάπαυσης του πυρός. 

Η «Συμμαχία των Προθύμων»: Από τις Βρυξέλλες στο Παρίσι — και μετά;

Στη χθεσινή διάσκεψη, η συμμαχία των προθύμων, με συμμετοχή των ΗΠΑ, δεσμεύτηκε για:

• νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία σε περίπτωση μελλοντικής ρωσικής επίθεσης,
• μηχανισμό υψηλής τεχνολογίας για παρακολούθηση της κατάπαυσης του πυρός,
• πολυεθνική δύναμη υπό τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου αλλά θα υποστηρίζει επιχειρήσεις από αέρα, θάλασσα και ξηρά. 

Η Τουρκία εμφανίζεται επίσης έτοιμη να συνεισφέρει θαλάσσια υποστήριξη, ενώ χώρες όπως η Γερμανία εξετάζουν τα βήματα αυτά στα εθνικά τους κοινοβούλια πριν από κάθε δέσμευση. Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς σημείωσε ότι «ουσιαστικά δεν αποκλείουμε τίποτα», αφήνοντας ανοικτό κάθε ενδεχόμενο. 

Από ελληνικής πλευράς, ο πρωθυπουργός **Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συμμετοχής σε ζητήματα θαλάσσιας επιτήρησης των εγγυήσεων ασφαλείας, αν υπάρξει συμφωνία εκεχειρίας με τη Ρωσία. 

Παρασκήνιο και πολιτικές εντάσεις

Αν και οι δεσμεύσεις μοιάζουν ένα «βήμα μπροστά», η πραγματικότητα πίσω από τις κουρτίνες δείχνει ένα πιο σύνθετο, διχασμένο επιτελείο αποφάσεων:

• Η επιχείρηση δεν έχει οριστικοποιηθεί, ούτε έχει προσδιοριστεί χρονοδιάγραμμα για την εφαρμογή της κατάπαυσης του πυρός, γεγονός που ανοίγει «παραθυράκια» για διάφορες ερμηνείες ανάμεσα στις ηγεσίες της Δύσης.
• Παρά τις δεσμεύσεις, δεν υπάρχει σαφής συμφωνία για το ποιο θα είναι το καθεστώς των δυνάμεων που θα αναπτυχθούν — όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και νομικά εντός της ουκρανικής επικράτειας.
• Οι ΗΠΑ, ενώ συμμετέχουν, δεν πρωταγωνιστούν στρατιωτικά στη συμμαχία, παρά μόνο μέσω της τεχνολογικής εποπτείας — κάτι που ορισμένοι σύμμαχοι θεωρούν λάκτισμα στο πολιτικό διπλωματικό παιχνίδι παρά βιώσιμη λύση αποτροπής. 

Την ίδια ώρα, η διάσκεψη επισκιάστηκε από προκλητικές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία, με αιχμές ότι η περιοχή «μπορεί να βρεθεί υπό διαφορετικό καθεστώς», ανάλογα με τα αμερικανικά γεωστρατηγικά συμφέροντα — γεγονός που εντάσσει ακόμη περισσότερο την παραπολιτική διάσταση στο ευρύτερο γεωπολιτικό σκηνικό. 

 Του παράλληλου διπλωματικού παιχνιδιού

Οι διεθνείς αντιδράσεις και οι συμμαχικές ισορροπίες γύρω από την ουκρανική κρίση δείχνουν ότι η «συμμαχία των προθύμων» λειτουργεί ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα:

1. Επίσημο διπλωματικό επίπεδο — όπου οι δηλώσεις και τα πλαίσια συνεργασίας προσπαθούν να καλύψουν το πολιτικό κενό που άφησαν τα προηγούμενα έτη αδράνειας και αμφιβολιών.
2. Παρασκηνιακή πολιτική πίεση — με κάθε χώρα να προσπαθεί να επαναδιαπραγματευτεί την ισχύ της εντός του ΝΑΤΟ και της ευρύτερης δυτικής στρατηγικής, ειδικά καθώς η σύγκρουση με τη Ρωσία διευρύνεται και χάνει το απλό «πολεμικό επίκεντρο» για να γίνει γεωπολιτικό πεδίο στρατηγικών ανταλλαγμάτων. 

Η σύνδεση μεταξύ της υποστήριξης στην Ουκρανία και των δήθεν προθέσεων για αλλαγή σε επίπεδο Αρκτικής (π.χ. συζήτηση γύρω από τη Γροιλανδία) δείχνει πώς ακόμη και μια περιοχή μακριά από τη σύγκρουση μπορεί να μπει στο παιχνίδι των γεωστρατηγικών ισορροπιών — μια κίνηση που πολλοί αναλυτές χαρακτηρίζουν ως μετατόπιση του πεδίου μάχης από την ανατολική Ευρώπη στην παγκόσμια σκηνή

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

• Η «συμμαχία των προθύμων» μπορεί να εμφανίζεται ως ένα νέο βήμα προόδου στις εγγυήσεις ασφάλειας για την Ουκρανία, όμως η παραπολιτική ανάγνωση δείχνει βαθιές ρωγμές και αντιθέσεις στο εσωτερικό της Δύσης και στις φιλοδοξίες των κυριότερων συμμάχων.
• Η επίσημη προσέγγιση μοιάζει να ακολουθεί ένα σενάριο «σταδιακής ενίσχυσης», αλλά οι πραγματικές στρατηγικές αποφάσεις θα καθοριστούν πολύ αργότερα, ανάλογα με την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων και τις γεωπολιτικές πιέσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη στην Ουκρανία δεν είναι πλέον απλώς θέμα βοήθειας — αλλά μοντέλο για την επόμενη φάση της διεθνούς τάξης και των δυναμικών ισχύος στο τέλος της εποχής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. 

Πηγή: pagenews.gr