Ο Άδωνις ξεγυμνώνει το «ακαθόριστο φαινόμενο Καρυστιανού» και απαιτεί ονόματα, όχι συνθήματα [vid,pics]

Η εμφάνιση του Άδωνι Γεωργιάδη στον ΣΚΑΪ δεν ήταν απλώς μια ακόμη τηλεοπτική αντιπαράθεση. Ήταν μια πολιτική τομή. Για πρώτη φορά, ένα κυβερνητικό στέλεχος αρνείται να χαϊδέψει αυτιά και βάζει στο τραπέζι το ερώτημα που αιωρείται εδώ και εβδομάδες: τι ακριβώς είναι –και σε ποιους απευθύνεται– το κόμμα Καρυστιανού;

Ο Άδωνις δεν επιτέθηκε συναισθηματικά. Αποδόμησε πολιτικά.

«Από τη στιγμή που ανακοίνωσε κόμμα, δεν είναι πλέον ιδιώτης. Είναι πολιτική αντίπαλος», τόνισε με σαφήνεια, βάζοντας τέλος στο άβατο της «ηθικής ασυλίας».

Και εκεί ακριβώς ήρθε το κρίσιμο σημείο: η ίδια η κ. Καρυστιανού ισχυρίστηκε ότι της προσφέρθηκαν “υψηλές θέσεις και πολλά χρήματα για να μη μιλήσει”.

Ο Άδωνις έκανε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε πολιτικός σε μια δημοκρατία:

«Αφού μιλά για κάθαρση και φως, να μας πει ονοματεπώνυμα. Ποιοι, ποιες θέσεις, πόσα χρήματα και γιατί».

Όχι υπαινιγμοί. Ονόματα.

Όχι συνθήματα. Αποδείξεις.

Η «Ωραία Ελένη» της πολιτικής και το πρόβλημα της ασάφειας

Με μια ιστορική παρομοίωση που συζητήθηκε όσο λίγες, ο Άδωνις περιέγραψε το φαινόμενο Καρυστιανού ως την Ωραία Ελένη του Ομήρου:

«Ο καθένας τη φαντάζεται όπως θέλει, γιατί δεν έχει ακόμα περιγράψει τον εαυτό της».

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Σήμερα την χειροκροτούν όλοι: αριστεροί, δεξιοί, αγανακτισμένοι, αντισυστημικοί. Αύριο όμως;

Όταν έρθουν τα πραγματικά ερωτήματα:

• Σύνορα ανοιχτά ή κλειστά;
• Pushbacks ναι ή όχι;
• Ευρώπη ή Ρωσία;
• Χρέος, άμυνα, γεωπολιτική;

τότε η ουδετερότητα τελειώνει.

«Δεν μπορείς να κάνεις κόμμα μόνο με τα Τέμπη. Η πολιτική απαιτεί θέσεις», ξεκαθάρισε.

Εκεί που πραγματικά πονάει

Η πιο ενδιαφέρουσα –και απολύτως πολιτική– ανάγνωση του Άδωνι δεν αφορά τη Νέα Δημοκρατία. Τη ζημιά δεν την παθαίνει ο Μητσοτάκης.

Τη ζημιά την παθαίνουν:

• ο Βελόπουλος,
• η Νίκη,
• και κυρίως ο Τσίπρας.

«Το προφίλ που βγάζει είναι υπερδεξιό. Εκεί χτυπάει», είπε χωρίς περιστροφές.

Και εδώ είναι το μεγάλο παιχνίδι:

ο Τσίπρας κινδυνεύει όχι να χάσει από τον Μητσοτάκη, αλλά να βρεθεί πίσω από μια Καρυστιανού. Πολιτικά, αυτό θα ήταν συντριβή.

Ο Άδωνις ως θεσμικό αντίβαρο στον λαϊκισμό

Σε μια εποχή που η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε θεατρικό μονόλογο συναισθήματος, ο Άδωνις Γεωργιάδης επέλεξε τον δύσκολο δρόμο:

θεσμικό λόγο, πολιτική ευθύνη, καθαρές κουβέντες.

Όχι γιατί φοβάται.

Αλλά γιατί ξέρει.

Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τις ερωτήσεις. Κινδυνεύει από την ασάφεια.

Και αυτή τη φορά, κάποιος τόλμησε να την φωτίσει.

Πηγή: pagenews.gr