Από Τέμπη στην κομματική μάχη: Η Καρυστιανού βάζει στο στόχαστρο Τσίπρα,αλλάζει δεδομένα στην αντιπολίτευση

Σε μια πολιτική στροφή που προκάλεσε αίσθηση, η Μαρία Καρυστιανού δεν περιορίστηκε στην κριτική κατά της κυβέρνησης για την τραγωδία των Τεμπών, αλλά επέλεξε να στρέψει τα βέλη της και στον Αλέξη Τσίπρα, επεκτείνοντας την αντιπαράθεσή της πέρα από το «αντι-Μητσοτακικό» πλαίσιο.

Αυτή η εκλογικώς στρατηγική μετακίνηση σηματοδοτεί όχι απλώς μια δημόσια αντιπαράθεση, αλλά μια στρατηγική διεύρυνση πολιτικού λόγου που επιχειρεί να υπονομεύσει τις παραδοσιακές ταυτότητες της αντιπολίτευσης και να ανοίξει χώρο για ένα νέο πολιτικό εγχείρημα.

Από τα Τέμπη… στην ευρύτερη πολιτική αρένα

Η Καρυστιανού, που μέχρι πρόσφατα είχε ταυτιστεί κυρίως με το αίτημα για διερεύνηση της τραγωδίας και την ανάδειξη ευθυνών του κρατικού μηχανισμού, επέκτεινε την κριτική της και στον Αλέξη Τσίπρα, εντάσσοντας στη δημόσια ρητορική μια αποτίμηση του πρόσφατου παρελθόντος και των επιλογών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Αυτή η κίνηση έχει διπλό συμβολισμό:

• αποκόπτει κάθε εικασία περί «προσωρινού συμπληρώματος» στον ΣΥΡΙΖΑ ή άλλες αντι-κυβερνητικές συμμαχίες,
• καθορίζει την Καρυστιανού ως μια φωνή που θέλει να δώσει νέα ταυτότητα στην πολιτική αντιπαράθεση, πέρα από τα παραδοσιακά διπολικά σχήματα.

Το παρασκήνιο που κρύβεται πίσω από τα λόγια

Από τις αναρτήσεις και συνεντεύξεις που έχει δώσει πρόσφατα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η Καρυστιανού δεν θέλει απλώς να κριτικάρει — επιχειρεί να κατασκευάσει πολιτικό χώρο. Η προαναγγελία για νέο κόμμα, με έμφαση στην κάθαρση του δημόσιου βίου και στην επαναφορά της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα, δείχνει πως υπάρχει στρατηγική στόχευση πέρα από το συγκινησιακό αφήγημα.

Ταυτόχρονα, η αντίδραση της πολιτικής σκηνής αποκαλύπτει πολλά:

• Ο Γιάννης Ραγκούσης υποστήριξε ότι η Καρυστιανού «δεν έκανε καμία αναφορά στον Κυριάκο Μητσοτάκη» αλλά στοχοποίησε τον Τσίπρα, λέγοντας ότι οι γενικεύσεις για «όλοι ίδιοι είναι» είναι άδικες.
• Μέσα στην αντιπολίτευση υπάρχουν φωνές —ιδιαίτερα στο χώρο της κεντροαριστεράς— που αποφεύγουν να δαιμονοποιήσουν την Καρυστιανού, επισημαίνοντας ότι κάποια στοιχεία της ατζέντας της συμπίπτουν με τα κεντρικά πολιτικά αιτήματα, αλλά ταυτόχρονα επιζητούν ξεκάθαρη πολιτική πρόταση και συνοχή.

Η ένταση αυτή αποτυπώνει μια παραταξιακή κρίση ταυτότητας: όχι μόνο μεταξύ κυβέρνησης–αντιπολίτευσης, αλλά μέσα στο ίδιο το πεδίο της αντιπολιτευτικής πολιτικής και της διεκδίκησης πολιτικής ηγεμονίας.

 Τι σημαίνει αυτό για το πολιτικό μέλλον;

Η κριτική της Καρυστιανού — ειδικά η διεύρυνσή της πέρα από την κυβέρνηση — λειτουργεί ως καθρέφτης της σημερινής πολιτικής απογοήτευσης:

• Οι πολίτες δείχνουν όλο και πιο συχνά ότι δεν αναγνωρίζουν στα παραδοσιακά κόμματα λύσεις για τα προβλήματά τους.
• Η κίνηση για νέο κόμμα με ασαφή ακόμα ηγεσία μπορεί να γεφυρώσει κενά ανάμεσα σε απογοητευμένους από τις κυρίαρχες πολιτικές επιλογές και ψηφοφόρους που αναζητούν «κάτι νέο».

Παραπολιτικά, αυτό που συμβαίνει είναι περισσότερο από μια απλή αντιπαράθεση προσώπων: είναι μια μάχη για την κατεύθυνση, την ταυτότητα και την ηγεμονία του πολιτικού λόγου στην αντιπολίτευση — με την Καρυστιανού να επιχειρεί να ορίσει τον δικό της χώρο σε ένα ήδη ρευστό πολιτικό πεδίο.

Πηγή: pagenews.gr