Τεμπών Gate: Ο Πλακιάς προειδοποιεί – «Μπορεί να πολιτευτούν κι άλλοι συγγενείς θυμάτων»

Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού, συγγενούς θύματος των Τεμπών, να προχωρήσει στη δημιουργία πολιτικού κόμματος πυροδοτεί έναν νέο γύρο πολιτικών και παραπολιτικών συζητήσεων. Ο Νίκος Πλακιάς, επίσης συγγενής θυμάτων, μιλώντας στο Action24, εξέφρασε την άποψη ότι η κίνηση αυτή, αν και κατανοητή, πρέπει να αντιμετωπίζεται με μέτρο: «Τη δεδομένη στιγμή το θεωρώ άτοπο», είπε, αφήνοντας όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο άλλοι συγγενείς να ακολουθήσουν το ίδιο δρόμο.

Η παραπολιτική διάσταση

Η τοποθέτηση Πλακιά φωτίζει μια τάση που παραμένει υπόγεια αλλά δυναμική: η μετατροπή προσωπικών τραγωδιών σε πολιτικά κεφάλαια. Όπως εξηγεί ο ίδιος, ιδανικά οι συγγενείς θα έπρεπε πρώτα να παρακολουθήσουν τη δίκη και να αξιολογήσουν τη δικαιοσύνη, και μόνο αν έκριναν ανεπαρκή την αντίδραση του συστήματος, να στραφούν στην πολιτική: «Για εμένα θα ήταν καλύτερο να πηγαίναμε στη δίκη και να ήμασταν όλοι μαζί οι συγγενείς με τους δικηγόρους μας… και μετά, αν δεν ήμασταν ευχαριστημένοι, να μιλούσαμε για την πολιτικοποίηση», σημείωσε.

Παράλληλα, η προοπτική πολιτικού αγώνα για κάθε συγγενή σε κάθε νομό αναδεικνύει μια παραδοξότητα: η πολιτικοποίηση ως προσωρινό εργαλείο πίεσης για την καταδίκη των υπευθύνων και την αναγνώριση της κοινωνικής τραγωδίας, με πιθανό τερματισμό της θητείας μετά από λίγα χρόνια. «Ένας συγγενής υποψήφιος σε κάθε νομό… για να ζητήσουμε την καταδίκη των δολοφόνων των παιδιών μας και μετά από τρία χρόνια να παραδώσουμε τη βουλευτική μας έδρα», τόνισε ο Πλακιάς.

Το πολιτικό παιχνίδι πίσω από τις τραγωδίες

Από παραπολιτικής πλευράς, η κίνηση Καρυστιανού και οι δηλώσεις Πλακιά ανοίγουν δύο μέτωπα:

1. Εσωτερικό – Η αντιπολίτευση και τα κόμματα παρακολουθούν στενά κάθε κίνηση, κατανοώντας ότι η συμπαράσταση των συγγενών μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό κεφάλαιο.
2. Δημόσιο αίσθημα – Ο πολιτικός λόγος από θύματα τραγωδίας προσελκύει τα βλέμματα και προκαλεί συναισθηματική φόρτιση, ενώ παράλληλα επιτρέπει την αναδιανομή της ηθικής νομιμοποίησης ανάμεσα σε κόμματα και κινήσεις πολιτών.

Ο Πλακιάς δεν αποκλείει νέα πρόσωπα να εμφανιστούν στο πολιτικό σκηνικό ως εκπρόσωποι των θυμάτων, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο «αύριο ή μεθαύριο να πολιτευτεί κι άλλος συγγενής». Ταυτόχρονα, επισημαίνει ότι πριν τρία χρόνια, μια τέτοια προοπτική θα είχε θεωρηθεί αστείο σενάριο, ενώ σήμερα αναδεικνύεται ως σημαντικό πολιτικό γεγονός με προεκτάσεις για τις εκλογές και τη διαχείριση κοινωνικών τραυμάτων.

Η τοποθέτηση του Νίκου Πλακιά υπογραμμίζει το λεπτό όριο μεταξύ δικαίου, κοινωνικής πίεσης και πολιτικής εκμετάλλευσης. Οι συγγενείς των θυμάτων, ενώ εκφράζουν δίκαιες απαιτήσεις για τη δικαιοσύνη, τώρα βρίσκονται στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην τραγωδία και την πολιτική σκηνή. Η παραπολιτική παρατήρηση είναι σαφής: η πολιτική ενεργοποίηση των συγγενών μπορεί να αλλάξει το τοπίο, ειδικά αν άλλοι ακολουθήσουν τα βήματα Καρυστιανού.