Καρυστιανού: Ο λαός αποφασίζει τον αρχηγό — όχι τα κόμματα

Σε μια πολιτική συγκυρία που αλλάζει τα δεδομένα της αντιπολίτευσης, η Μαρία Καρυστιανού – πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών – εμφανίζεται να διεκδικεί την ψήφο του λαού με μια ξεκάθαρη παρακαταθήκη αλλαγής, προκαλώντας πολιτική αναστάτωση και νευρικότητα στα παραδοσιακά κόμματα.

«Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται, και θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας για το ποιος θα είναι επικεφαλής», δήλωσε η Καρυστιανού, θέτοντας στο επίκεντρο τη λαϊκή κρίση και όχι τα κομματικά στελέχη.

Η στάση αυτή – δημοκρατική κατά την ίδια – μεταφράζεται πολιτικά ως μια διεύρυνση της επιρροής πέρα από τα στενά όρια ενός παραδοσιακού κινήματος, καθώς και ως άμεσο κάλεσμα στον κόσμο να αποφασίσει για τον ηγέτη του συστήματος που οραματίζεται.

Σφυγμός της κοινής γνώμης και πολιτικά «νερά» που κινούνται

Παρά την επίσημη άρνηση κάποιας άμεσης ανακοίνωσης για ίδρυση κόμματος, η ίδια η συζήτηση έχει ήδη πυροδοτήσει μετρήσεις που δείχνουν τη δυναμική του εγχειρήματος: σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, ένα ενδεχόμενο κόμμα υπό την ηγεσία της Καρυστιανού θα συγκέντρωνε σημαντική προτίμηση μεταξύ ψηφοφόρων αντισυστημικών και διαμαρτυρίας, χωρίς όμως να επηρεάζει ουσιαστικά τα παραδοσιακά κόμματα όπως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Πιο συγκεκριμένα, μεγάλα ποσοστά αποδοχής εκδηλώθηκαν από ακροαριστερές, αντισυστημικές ή μικρότερα πολιτικά σχήματα:

• 63,4% υποστήριξη από ψηφοφόρους του ultra‑οικουμενικού κόμματος Niki
• 52,8% από υποστηρικτές της Πλεύσης Ελευθερίας
• 36,7% από ψηφοφόρους της Ελληνικής Λύσης

Αντίθετα, η δυνητική στήριξη από παραδοσιακούς ψηφοφόρους (π.χ. ΝΔ) παραμένει σε μονοψήφια επίπεδα (~10%).

Αυτές οι ενδείξεις καθιστούν εμφανές ότι η Καρυστιανού προσελκύει κυρίως τους «πολιτικά αποστασιοποιημένους» ή εκείνους που αντιλαμβάνονται την πολιτική ως μέσο αλλαγής και όχι ως συνέχεια των ίδιων κομματικών μηχανισμών.

Πώς αλλάζει το πολιτικό σκηνικό

Η Καρυστιανού έχει ήδη επηρεάσει σημαντικά τις εσωτερικές ισορροπίες στο χώρο της αντιπολίτευσης. Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές:

• η πιθανή παρουσία μιας τέτοιας νέας δυναμικής συντελεί στη διάσπαση της παραδοσιακής αριστερής και προοδευτικής βάσης, οδηγώντας σε εσωτερικές εντάσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ·
• η προοπτική σχηματισμού νέου πολιτικού φορέα έχει αναγκάσει πολλούς πολιτικούς αναλυτές να εισηγούνται την ανάγκη «συγκρότησης απαντήσεων» από τα παραδοσιακά κόμματα, προκειμένου να αποφευχθεί διαρροή ψήφων και διεύρυνση της πολιτικής ρευστότητας.

Η πολιτική θέση που έχει ήδη καταγραφεί – ότι ο λαός πρέπει να αποφασίσει για το ποιος θα ηγηθεί – λειτουργεί και ως στρατηγικό μήνυμα εξουδετέρωσης της αντιπολίτευσης, αποπολιτικοποιώντας μεν, αλλά παράλληλα οδηγώντας σε έναν κομματικό ανταγωνισμό όπου η «καθαρότητα σχέσεων με την κοινωνία» μετατρέπεται σε πολιτικό πλεονέκτημα.

Αιχμές πολιτικού αντίκτυπου

Η πρωτοβουλία της Καρυστιανού έχει καταγραφεί ως απειλή για τους παραδοσιακούς φορείς, αλλά και ως «πεδίο πολιτικής ευκαιρίας» για εκείνους που αναζητούν διεύρυνση πέρα από το δίπολο ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ:

• Οι παραδοσιακές πολιτικές δομές δεν φαίνεται να επηρεάζονται σημαντικά σε βάθος από την ακροαματικότητά της σε επίπεδο ΝΔ–ΠΑΣΟΚ, αλλά προκαλεί ανησυχία κυρίως στην αντιπολίτευση λόγω διάσπασης της προοδευτικής βάσης.
• Παράλληλα, η προοπτική δυνητικής συμμαχίας με ψηφοφόρους από τον ευρύτερο πολιτικό χώρο δημιουργεί στρατηγικές ανησυχίες σε κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ήδη αντιμετωπίζει εσωτερικές εντάσεις και απώλειες υποστήριξης.

 «Η ηγεσία δεν καθορίζεται από λίστες, αλλά από τη φωνή του λαού»

Αυτή η κιτρινίστικη, παραπολιτική ατάκα που έχει αρχίσει να κυκλοφορεί στους πολιτικούς διαδρόμους, συνοψίζει το πολιτικό σοκ που προκαλεί η επιλογή της Καρυστιανού να θέσει σε πρώτο πλάνο τη λαϊκή κρίση και όχι τα αυστηρά κομματικά κριτήρια.

Αν αυτή η δυναμική συνεχιστεί, δεν αποκλείεται στις επόμενες εκλογές ο πολιτικός χάρτης να μοιάζει λιγότερο με μονοδιάστατο κόμμα‑κραταιό και περισσότερο με πολυσυλλεκτικό μέτωπο αλλαγής, όπου η «λαϊκή βούληση» καθορίζει όχι μόνο τα αιτήματα αλλά και τους ηγέτες.

Και ενώ η συζήτηση για το «ποιός θα ηγηθεί» μόλις άρχισε, μια νέα πολιτική αλήθεια διαμορφώνεται: ότι η πολιτική δεν θα είναι ξανά ποτέ ίδια – γιατί ο λαός διεκδικεί να αποφασίζει για τους δικούς του ηγέτες.

Πηγή: pagenews.gr