Τα λαμόγια κυβερνούν – η Καρυστιανού δεν είναι αντίπαλος [vid]

Σε μια περίοδο έντασης, κοινωνικής δυσπιστίας και πολιτικής πόλωσης, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας Ζωή Κωνσταντοπούλου επανατοποθετεί τη στρατηγική της δημόσιας παρουσίας της, με κινήσεις που φωτίζουν όχι μόνο την ίδια, αλλά και τη βαθύτερη κρίση του πολιτικού σκηνικού.

Απαντώντας στις πιέσεις να θεωρήσει πολιτική αντίπαλο τη Μαρία Καρυστιανού, η Κωνσταντοπούλου ήταν ξεκάθαρη: «Δεν είναι πολιτική μου αντίπαλος», αλλά μια μητέρα που δίνει αγώνα ζωής για τη δικαίωση του παιδιού της μετά την τραγωδία των Τεμπών. Με τη στάση αυτή επιχειρεί να αποσυνδέσει τον αγώνα των συγγενών των θυμάτων από τη μικροκομματική εκμετάλλευση και να τον κρατήσει στο πεδίο της κοινωνικής και ηθικής διεκδίκησης.

Η τοποθέτησή της αποκτά ιδιαίτερο βάρος καθώς, όπως η ίδια καταγγέλλει, υπάρχουν συντονισμένες πιέσεις για διάσπαση των οικογενειών των θυμάτων και για μετατόπιση της δημόσιας συζήτησης από το έγκλημα των Τεμπών σε δευτερεύουσες πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Το “σύστημα” —κατά την ίδια— δεν αντέχει την ενότητα και τη συλλογική μνήμη.

Η Κωνσταντοπούλου αντλεί παραδείγματα και από το παρελθόν, υπενθυμίζοντας την εμπειρία της από την τραγωδία στο Μάτι, όπου —όπως υποστηρίζει— επιχειρήθηκε αντίστοιχη απονεύρωση της διεκδίκησης δικαιοσύνης μέσα από θεσμικές καθυστερήσεις και πολιτικές υπεκφυγές.

Παράλληλα, εξαπολύει σφοδρή επίθεση στην κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που σπάνια ακούγεται με τέτοια ωμότητα στο πολιτικό πεδίο. Οι αναφορές της σε «φαυλοκρατία» και «λαμόγια» δεν είναι απλώς επικοινωνιακές εξάρσεις, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο αφήγημα περί κράτους που έχει αποκοπεί από την κοινωνία και λειτουργεί με όρους πελατειακούς και αναξιοκρατικούς.

Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ παρουσιάζεται ως σύμπτωμα και όχι ως εξαίρεση. Κατά την ίδια, πρόσωπα χωρίς προσόντα και θεσμική επάρκεια τοποθετούνται σε κρίσιμες θέσεις, επιβεβαιώνοντας ότι η ρητορική περί αξιοκρατίας έχει μετατραπεί σε κενό σύνθημα.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό τοπίο, η άνοδος της Πλεύσης Ελευθερίας στις δημοσκοπήσεις αποδίδεται από την ίδια στη συνέπεια, τη θεσμική επιμονή και τη σύνδεση με πραγματικά κοινωνικά αιτήματα. Απορρίπτει τη λογική των πολιτικών «στοιχημάτων» και αντιμετωπίζει ειρωνικά τα σενάρια για νέο κόμμα από τον Αλέξη Τσίπρα, δηλώνοντας ότι η πολιτική δεν είναι τζόγος.

Το πολιτικό μήνυμα είναι σαφές:

σε μια χώρα όπου η κοινωνία αισθάνεται ότι η δικαιοσύνη καθυστερεί, η εξουσία αυτοπροστατεύεται και η ευθύνη μετατίθεται, η σύγκρουση δεν είναι απλώς κομματική. Είναι σύγκρουση αξιών, μνήμης και λογοδοσίας.

Και σε αυτή τη σύγκρουση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιλέγει να σταθεί χωρίς φίλτρα, χωρίς μισόλογα και χωρίς πολιτικές εκπτώσεις.

Η επιλογή Κωνσταντοπούλου να μη θεωρήσει την Καρυστιανού πολιτική αντίπαλο είναι ενδεικτική μιας ευρύτερης τάσης στην ελληνική πολιτική: η γραμμή ανάμεσα σε κοινωνική δικαίωση και πολιτική αντιπαράθεση γίνεται όλο και πιο ασαφής. Σε μια περίοδο που η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται και οι κοινωνικές διεκδικήσεις αποκτούν πολιτικό βάρος, η επόμενη ημέρα του πολιτικού σκηνικού δείχνει ότι δεν θα είναι καθόλου προβλέψιμη.

Πηγή: pagenews.gr