Σύνδρομο εξάντλησης Τραμπ

Ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά κόλπα που πέτυχε ποτέ ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν ούτε η επιστροφή του στην εξουσία ούτε η επιβίωσή του από αλλεπάλληλες κρίσεις. Ήταν κάτι πιο ύπουλο: έπεισε μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας ότι η αργή διάβρωση των δικαιωμάτων τους δεν είναι και τόσο σοβαρή υπόθεση.

Αυτό ακριβώς περιγράφει η Ashley Parker στο The Atlantic με τον όρο Trump Exhaustion Syndrome – ένα πολιτικό και κοινωνικό σύνδρομο κόπωσης, όπου η κοινή γνώμη παύει να σοκάρεται, όχι επειδή συμφωνεί, αλλά επειδή δεν αντέχει να αντιδρά διαρκώς.

Όταν το αδιανόητο γίνεται «συζητήσιμο»

Το ερώτημα δεν τίθεται πια ωμά, αλλά έμμεσα και διαβρωτικά:

Αξίζουν άραγε οι παράτυποι μετανάστες με υποτιθέμενα «τατουάζ συμμοριών» πλήρη νομική προστασία; Είναι όντως πρόβλημα να ενθαρρύνονται πολίτες να καταδίδουν γείτονες και συναδέλφους για «ανάρμοστη» συμπεριφορά; Μήπως οι δημοσιογράφοι «το παρακάνουν» όταν αποκαλύπτουν στοιχεία που ενοχλούν την κυβέρνηση;

Οι συνταγματολόγοι, οι οργανώσεις πολιτικών ελευθεριών και όσοι εξακολουθούν να υπερασπίζονται τις θεσμικές αρχές απαντούν με ένα ηχηρό ναι, ναι και ναι – αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα. Όμως η κοινωνία δείχνει ολοένα και λιγότερο διατεθειμένη να ακούσει.

Η στρατηγική της σταδιακής υπέρβασης

Έναν χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του, ο Τραμπ εφαρμόζει μια μαξιμαλιστική στρατηγική: πιέζει κάθε θεσμικό όριο μέχρι να τεντώσει, το ξεπερνά ελάχιστα, και από αυτό το νέο –ήδη μετατοπισμένο– σημείο ξαναπιέζει. Δεν πρόκειται για μεμονωμένες ρήξεις, αλλά για συνεχή μετατόπιση του «φυσιολογικού».

Η Parker επιστρατεύει τη γνωστή θεωρία του βρασμένου βατράχου: αν ρίξεις έναν βάτραχο σε καυτό νερό, θα πηδήξει έξω· αν όμως ζεστάνεις αργά το νερό, θα βράσει χωρίς να το καταλάβει. Ακόμη κι αν το παράδειγμα είναι επιστημονικά αμφισβητούμενο, η πολιτική του αλήθεια παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρη.

Από την αγανάκτηση στην απάθεια

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι οι ίδιες οι αυταρχικές πρακτικές, αλλά η εξοικείωση με αυτές. Οι συνεχείς κρίσεις, οι διαρκείς δηλώσεις, οι καθημερινές συγκρούσεις παράγουν ένα τοξικό αποτέλεσμα: η κοινωνία εξαντλείται. Και όταν η κόπωση υπερισχύει, η αντίσταση υποχωρεί.

Η δημοκρατία δεν καταλύεται πια με τανκς. Αποδομείται με ρυθμούς ρουτίνας, μέσα από διατάγματα, δηλώσεις, «εξαιρέσεις» και προσωρινά μέτρα που ποτέ δεν αποσύρονται.

Η σιωπηλή μετατόπιση των ορίων

Το Trump Exhaustion Syndrome δεν αφορά μόνο τους αντιπάλους του προέδρου. Αφορά και όσους δεν συμφωνούν, αλλά δεν αντιδρούν. Όσους σκέφτονται ότι «δεν είναι η σωστή στιγμή», ότι «υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα», ή ότι «κάπως θα διορθωθεί».

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα της εξουσίας Τραμπ στη δεύτερη θητεία του: όχι να πείσει ότι έχει δίκιο, αλλά να κουράσει όσους ξέρουν ότι έχει άδικο.

Και όπως προειδοποιεί εμμέσως το άρθρο της Ashley Parker, η ιστορία δείχνει ότι οι δημοκρατίες δεν πεθαίνουν πάντα με θόρυβο. Κάποιες φορές απλώς… εξαντλούνται.

Πηγή: pagenews.gr