Όλγα Μαρκογιαννάκη στο pagenews.gr: Καμία διαβούλευση για το γυναικείο σώμα

Ήταν 6 Ιουνίου του 1986, όταν η Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ ψήφισε, χωρίς τη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τον νόμο 1609. Μια ιστορική απόφαση που κατοχύρωσε το δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για το σώμα τους και να έχουν πρόσβαση σε ασφαλείς μεθόδους διακοπής κύησης.

Όπως περιέγραψε τότε και ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς, επρόκειτο για μια βαθιά προοδευτική πράξη, που δεν έγινε από ιδεοληψία ή πολιτικό υπολογισμό, αλλά για την προστασία της υγείας, της ζωής και της αξιοπρέπειας των γυναικών της χώρας. Για να μπει τέλος σε επικίνδυνες πρακτικές, στη σιωπή, στον φόβο και στον κοινωνικό στιγματισμό.

Σαράντα χρόνια μετά από αυτή την ιστορική κατάκτηση, βρισκόμαστε ξανά στη δυσάρεστη θέση να μιλάμε για τα αυτονόητα. Για δικαιώματα που δεν θα έπρεπε καν να τίθενται υπό αμφισβήτηση. Για ζητήματα που, επί της ουσίας, δεν επιδέχονται ούτε συζήτηση ούτε δημόσια διαβούλευση.

Και όμως, τα διεθνή δεδομένα αποδεικνύουν ότι όπου τα δικαιώματα των γυναικών αμφισβητούνται, το τίμημα είναι βαρύ. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου το 45% των αμβλώσεων παγκοσμίως είναι μη ασφαλείς. Αυτό μεταφράζεται σε περίπου 25 εκατομμύρια μη ασφαλείς αμβλώσεις κάθε χρόνο, κυρίως σε χώρες όπου η πρόσβαση στη νόμιμη και ασφαλή άμβλωση είναι περιορισμένη ή ανύπαρκτη. Οι συνέπειες είναι τραγικές: περίπου 29.000 γυναίκες χάνουν τη ζωή τους ετησίως, ενώ περισσότερες από 7 εκατομμύρια υφίστανται σοβαρές επιπλοκές, πολλές φορές με μόνιμες βλάβες.

Οι διεθνείς οργανισμοί επισημαίνουν μάλιστα ότι οι πιο ευάλωτες γυναίκες πληρώνουν πάντα το υψηλότερο τίμημα: γυναίκες χαμηλού εισοδήματος, έφηβες, γυναίκες σε αγροτικές περιοχές, πρόσφυγες και μετανάστριες.

Και αν κάποιοι θεωρούν ότι όλα αυτά αφορούν «άλλες χώρες» ή μακρινές πραγματικότητες, η ιστορία των τελευταίων ετών τους διαψεύδει. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών, που ανέτρεψε τη συνταγματική προστασία του δικαιώματος στην άμβλωση, παραμένει νωπή στη συλλογική μνήμη. Μια απόφαση που απομάκρυνε ένα ακόμη θεσμικό ανάχωμα απέναντι στην ακροδεξιά, τον λαϊκισμό και τον συντηρητικό αναχρονισμό, με άμεσες και απτές συνέπειες για εκατομμύρια γυναίκες.

Μπορούμε όμως πραγματικά να αποδεχτούμε μια κοινωνία που αφήνει τις γυναίκες απροστάτευτες; Το τελευταίο διάστημα ανασύρονται στην επικαιρότητα συζητήσεις άλλων εποχών. Όχι για να δοθούν λύσεις σε υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, αλλά για να δημιουργηθούν εντυπώσεις, να καλλιεργηθεί φόβος και να εξυπηρετηθούν προσωπικές στρατηγικές προβολής, για λίγα likes, λίγους followers ή ακόμη και δυνητικούς ψηφοφόρους. Την ίδια στιγμή που βλέπουμε την άνοδο της συντηρητικής και μισαλλόδοξης ρητορικής στην Ευρώπη και διεθνώς, την υποχώρηση του κράτους δικαίου και την ευρεία αμφισβήτηση θεσπισμένων δικαιωμάτων, τέτοιες τοποθετήσεις, πέρα από ανεύθυνες, είναι και επικίνδυνες.

Η ιεράρχηση δικαιωμάτων, η αμφισβήτηση της αυτοδιάθεσης του σώματος και η έμμεση ή άμεση αμφιβολία γύρω από το δικαίωμα στην άμβλωση δεν είναι ουδέτερες απόψεις. Είναι μια πολιτική επιλογή που ρίχνει λάδι στη φωτιά, νομιμοποιεί ακραίες φωνές και χαϊδεύει τα αυτιά συγκεκριμένων ακροατηρίων εις βάρος της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας.

Το σώμα μας μάς ανήκει και εμείς αποφασίζουμε για αυτό. Είναι χρέος μας να υπερασπιζόμαστε έμπρακτα όλα όσα κατοχυρώσαμε με κόπους και αγώνες. Γιατί μια κοινωνία που αποτυγχάνει να προστατεύει τις γυναίκες της, υπονομεύει το ίδιο της το μέλλον.

* Η Όλγα Μαρκογιαννάκη είναι Αν. Εκπρόσωπος Τύπου ΠΑΣΟΚ Κίνημα Αλλαγής 

Πηγή: pagenews.gr