Η Μινεάπολη σε ανάφλεξη: Ο Τραμπ καλύπτει τον ICE και χτίζει τον «εσωτερικό εχθρό»

Λειτουργεί ως επιταχυντής πολιτικής και κοινωνικής αποσταθεροποίησης, σε μια συγκυρία όπου ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί συστηματικά να αναδομήσει το αφήγημα της «τάξης και ασφάλειας», μετατρέποντας τον ίδιο τον κρατικό μηχανισμό σε εργαλείο πολιτικής σύγκρουσης.

Ο 37χρονος κάτοικος της Μινεάπολης –τον οποίο οι αρχές «πιστεύουν» ότι ήταν Αμερικανός πολίτης με νόμιμη άδεια οπλοφορίας– έπεσε νεκρός από πυρά πρακτόρων σε επιχείρηση συνδεδεμένη με την εκτεταμένη καταστολή παράτυπων μεταναστών στη Μινεσότα. Βίντεο που έχουν επιβεβαιωθεί από τις αρχές δείχνουν τουλάχιστον έξι βαριά οπλισμένους πράκτορες να τον καθηλώνουν στο έδαφος, να ακούγεται πυροβολισμός και στη συνέχεια να συνεχίζουν να πυροβολούν ενώ ήδη βρίσκεται πεσμένος. Οι εικόνες έχουν ήδη προκαλέσει ανατριχιαστικές συγκρίσεις με τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Η γραμμή της συγκάλυψης

Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας έσπευσε να δημοσιοποιήσει φωτογραφία πιστολιού και να περιγράψει το περιστατικό ως κατάσταση όπου ο άνδρας «ήθελε να προκαλέσει τις μέγιστες ζημιές και να σφαγιάσει τις δυνάμεις της τάξης». Ένα αφήγημα προκατασκευασμένης ενοχής, που ενεργοποιήθηκε πριν από οποιαδήποτε ανεξάρτητη έρευνα, θυμίζοντας την υπόθεση της Ρενέ Γκουντ, η οποία επίσης δολοφονήθηκε από πράκτορα του ICE και βαφτίστηκε εκ των υστέρων «εγχώρια τρομοκράτισσα».

Παράλληλα, δημοσιεύματα σε Star Tribune και μεγάλα εθνικά δίκτυα καταγράφουν ότι οι ομοσπονδιακοί επιχείρησαν να απομακρύνουν ή να περιορίσουν την παρουσία της τοπικής αστυνομίας από τον χώρο του εγκλήματος, με τον αρχηγό της Μητροπολιτικής Αστυνομίας να επιμένει στη διαφύλαξη της σκηνής. Για πολλούς αναλυτές, πρόκειται για ενδείξεις θεσμικής αυθαιρεσίας με πολιτική κάλυψη.

Εμπρηστικός Τραμπ, μετατόπιση ευθυνών

Αντί για εκτόνωση, ο Τραμπ επέλεξε την κλιμάκωση. Στοχοποίησε δημόσια τον κυβερνήτη της Μινεσότα Τιμ Γουόλτζ και τον δήμαρχο της Μινεάπολης Τζέικομπ Φρέι, κατηγορώντας τους ότι «υποκινούν εξέγερση» επειδή ζήτησαν την απόσυρση των ομοσπονδιακών δυνάμεων. Σε αναρτήσεις του στην Truth Social, τους εμφανίζει ως πολιτικούς που «ενθαρρύνουν το χάος», καλώντας να «αφήσουν τον ICE να κάνει τη δουλειά του» και νομιμοποιώντας εκ των προτέρων τη χρήση θανατηφόρας βίας.

Στην αντίπερα όχθη, ο Γουόλτζ μιλά για «αηδιαστικό επεισόδιο» και ζητά ευθέως την αποχώρηση «χιλιάδων βίαιων, ανεκπαίδευτων πρακτόρων», ενώ ο Φρέι δηλώνει ότι είδε βίντεο με «έξι μασκοφόρους πράκτορες να ξυλοκοπούν και να πυροβολούν μέχρι θανάτου έναν δημότη μας», θέτοντας το ερώτημα: «πόσοι ακόμη Αμερικανοί πρέπει να πεθάνουν;»

Έτσι διαμορφώνονται δύο ασύμβατα αφηγήματα:

• από τη μία, ένας πρόεδρος που μεταθέτει τη βία σε «ανεύθυνους Δημοκρατικούς»,
• από την άλλη, μια Πολιτεία που καταγγέλλει την επιβολή de facto καθεστώτος έκτακτης ανάγκης με εξωτερική, ομοσπονδιακή δύναμη.

Ο ICE και το θεσμικό «γκρίζο» πεδίο

Το περιστατικό εντάσσεται σε μια αλυσίδα θανατηφόρων επιχειρήσεων της ίδιας ομοσπονδιακής δράσης, με τουλάχιστον δύο –και πιθανώς τρία– περιστατικά μέσα σε λίγες εβδομάδες. Έρευνες αμερικανικών media και think tanks επισημαίνουν ότι ο ICE λειτουργεί εδώ και χρόνια σε ένα θεσμικά θολό πλαίσιο, με περιορισμένη λογοδοσία και εγχειρίδια που αφήνουν ευρύ περιθώριο χρήσης φονικής βίας.

Η επιχείρηση στη Μινεσότα, την οποία ο ίδιος ο Τραμπ έχει διαφημίσει ως «τη μεγαλύτερη επιχείρηση μετανάστευσης που έγινε ποτέ» στη μεσοδυτική ζώνη, ενισχύει την αίσθηση ότι οι πράκτορες δρουν με προσδοκία ατιμωρησίας.

Η κατασκευή του «εσωτερικού εχθρού»

Στους δρόμους της Μινεάπολης, η χρήση δακρυγόνων και χημικών απέναντι σε περίπου 200 διαδηλωτές και η άμεση μετατροπή μιας συγκέντρωσης οργής σε «παράνομη συνάθροιση» αποτυπώνουν μια πόλη στο όριο. Την ίδια στιγμή, επιφανείς Δημοκρατικοί –από τη γερουσιαστή Τίνα Σμιθ έως την Άμι Κλόμπουσαρ– ζητούν να «φύγει ο ICE από τη Μινεσότα τώρα», ενώ συντηρητικά media κατηγορούν τους τοπικούς ηγέτες ότι «υποκινούν πόλεμο κατά των δυνάμεων ασφαλείας».

Σε αυτό το πλαίσιο, η στρατηγική Τραμπ να χτίσει πολιτικά τον «εσωτερικό εχθρό» μέσα από το δίπολο «νόμος και τάξη» – «εχθρική Αριστερά» βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα σε ομοσπονδιακό κέντρο και Πολιτείες. Το πολιτικό ρίσκο εκτοξεύεται – όχι μόνο για την εσωτερική ασφάλεια των ΗΠΑ, αλλά για τον ίδιο τον πυρήνα της θεσμικής αξιοπιστίας του κράτους δικαίου.

Σε μια χώρα που ακόμη κουβαλά το τραύμα του 2020, η Μινεάπολη μοιάζει ξανά με καθρέφτη ενός έθνους σε επικίνδυνη καμπή. Και αυτή τη φορά, η σπίθα δεν είναι απλώς κοινωνική. Είναι βαθιά, ωμά πολιτική.