Ποιος Μπορεί να Διεκδικήσει την Επιτυχία στην Τιθάσευση του Τραμπ;

Η ερώτηση που πλανάται στα πολιτικά γραφεία, στις αίθουσες συνεντεύξεων και στα διεθνή φόρα είναι απλή, αλλά καθόλου εύκολη να απαντηθεί: Ποιος μπορεί να πάρει το credit για το “τιθάσεμα” του Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεδρίας του; Από τις πιο ακραίες και ανατρεπτικές του πολιτικές κινήσεις, μέχρι τις πιο συγκρατημένες αποφάσεις, το έργο του πρώην προέδρου των ΗΠΑ δεν υπήρξε ποτέ προβλέψιμο.

Το ερώτημα έχει αποκτήσει νέο ενδιαφέρον καθώς πολλοί αναλυτές προσπαθούν να κατανοήσουν πώς η ακραία και συχνά αυθόρμητη προσωπικότητα του Τραμπ διαμορφώθηκε και περιορίστηκε από ομάδες γύρω του, στρατηγούς, πολιτικούς συμβούλους και άλλους παράγοντες εξουσίας.

Οι Στρατηγοί του Λευκού Οίκου, όπως ο πρώην υπουργός Άμυνας Τζιμ Μάτις και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας, Χ.Ρ. ΜακΜάστερ, ήταν από εκείνους που προσπάθησαν να περιορίσουν τις πιο ακραίες προθέσεις του Τραμπ. Ο ρόλος τους συχνά περιοριζόταν σε διαπραγματεύσεις εντός του Λευκού Οίκου, προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουν την επιρροή των πιο ακραίων στοιχείων στην κυβέρνηση, ενώ παράλληλα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια πιο “συμβατική” εξωτερική πολιτική.

Η Οικονομική Ομάδα του Λευκού Οίκου, με σημαντική προσωπικότητα τον πρώην υπουργό Οικονομικών Στίβεν Μνούτσιν, επίσης διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο. Ενώ ο Τραμπ συνέχισε να προσπαθεί να μεταβάλει τις εμπορικές συμφωνίες και τις διεθνείς σχέσεις με ακραίες τακτικές, η ομάδα του Μνούτσιν κατάφερε να επιβραδύνει κάποιες από τις πιο ριψοκίνδυνες οικονομικές αποφάσεις του προέδρου, προφυλάσσοντας τις ΗΠΑ από καταστροφικές εμπορικές πολέμους ή υπερβολικές κινήσεις με τα ξένα κεφάλαια.

Τα Παράλληλα Στρατηγικά Συμφέροντα, από το Κογκρέσο μέχρι τους μεγάλους χρηματοδότες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, έπαιξαν επίσης ρόλο στην περιορισμένη εξουσία του Τραμπ, κυρίως όταν οι πράξεις του έρχονταν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της ελίτ του κόμματος. Οι πολιτικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι που επιθυμούσαν μια πιο «σταθερή» και «κανονική» κυβέρνηση βρίσκονταν συχνά σε αντιπαράθεση με τον ίδιο τον πρόεδρο, προσπαθώντας να επηρεάσουν τις αποφάσεις του.

Αξιοσημείωτη ήταν η ηγετική προσωπικότητα του Μάικ Πενς, που ως αντιπρόεδρος, πολλές φορές ερχόταν σε σύγκρουση με τον Τραμπ, αλλά και εξισορροπούσε τις αντιφάσεις του, ειδικά στο ζήτημα των διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Κορέα ή τις πολιτικές για το Ιράν. Ο Πενς συνέβαλε στη διατήρηση ενός σταθερού προσώπου στις διεθνείς σχέσεις της χώρας, αν και σε πολλές περιπτώσεις, ο ίδιος ο Τραμπ ανέλαβε το κεντρικό ρόλο.

Η αίσθηση της “σκιώδους κυβέρνησης” που δημιουργήθηκε γύρω από τον Τραμπ —με προσωπικότητες όπως ο Στίβεν Μίλλερ, ο Σον Σπάισερ και άλλοι— επίσης περιόρισε κάποιες από τις πιο ριζοσπαστικές ενέργειες του προέδρου, ειδικά στον τομέα των διεθνών σχέσεων και της μετανάστευσης.

Η αλήθεια είναι ότι το “τιθάσεμα” του Τραμπ δεν ήταν έργο ενός ατόμου, αλλά μιας σειράς εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων που λειτουργούσαν με στρατηγική, επιχειρηματική πολιτική και συχνά με την έγκριση του ίδιου του προέδρου όταν τα συμφέροντά του ευθυγραμμίζονταν με την ισχύ των παραδοσιακών πολιτικών.

Η πολιτική εξουσία του Ντόναλντ Τραμπ υπήρξε ένα πραγματικό ράγισμα στον πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ, αλλά και μια ανακάλυψη για τη δύναμη των “παρασκηνίων” στον πολιτικό κόσμο. Ποιος λοιπόν μπορεί να “κατακτήσει” την επιτυχία της τιθάσευσης του Τραμπ; Ορισμένοι αναλυτές λένε ότι η εξήγηση είναι συνδυαστική: Μια σειρά επιτυχημένων πολιτικών αποφάσεων από στρατηγούς, οικονομολόγους, πολιτικούς συμβούλους, και ίσως ακόμη και την ίδια τη διεθνή πίεση από άλλες χώρες.

Με πληροφορίες από: Financial Times, The New York Times, Politico.