Οι πιο ακριβές πόλεις της Ευρώπης για ενοικιαστές – Όχι εκεί που φαντάζεστε, χαμηλά η Αθήνα

Το να ζει κανείς μόνος του σε μια ευρωπαϊκή πόλη με έναν μέσο μισθό εξελίσσεται σε πολυτέλεια. Όχι απαραίτητα στις πόλεις που έχουν τη φήμη των ακριβών μητροπόλεων, αλλά κυρίως σε εκείνες όπου οι μισθοί δεν συμβαδίζουν με την άνοδο των ενοικίων. Τα φετινά στοιχεία δείχνουν ότι σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης τα ενοίκια «τρέχουν» με ρυθμούς που οι αποδοχές αδυνατούν να ακολουθήσουν, δημιουργώντας ένα περιβάλλον οικονομικής ασφυξίας για τους ενοικιαστές.

Αυτό ακριβώς αποτυπώνει ο ετήσιος δείκτης “Carrie Bradshaw” του The Economist, ο οποίος εξετάζει πόσο προσιτή είναι η ενοικίαση ενός μικρού διαμερίσματος για τον μέσο εργαζόμενο σε μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις.

Τι μετρά ο δείκτης «Carrie Bradshaw»

Ο δείκτης αντλεί την ονομασία του από την ηρωίδα της σειράς Sex and the City, η οποία επί χρόνια πάλευε να ανταποκριθεί στο ενοίκιο της Νέας Υόρκης. Στην ευρωπαϊκή του εκδοχή, ο δείκτης βασίζεται στα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat για τα ενοίκια διαμερισμάτων ενός υπνοδωματίου και τα συνδυάζει με τις εκτιμήσεις μισθών του ERI Economic Research Institute.

Η βασική παραδοχή είναι απλή αλλά αποκαλυπτική: για να θεωρείται η στέγη οικονομικά βιώσιμη, το ενοίκιο δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 30% του καθαρού εισοδήματος. Από τη σύγκριση ενοικίων και μισθών προκύπτει το λεγόμενο Bradshaw score. Όταν η τιμή του δείκτη βρίσκεται κάτω από το 1, η πόλη χαρακτηρίζεται «μη προσιτή» για τον μέσο ενοικιαστή.

Οι πόλεις που «δεν βγαίνουν» με τον μισθό

Η μεγάλη έκπληξη των φετινών στοιχείων είναι ότι πολλές πόλεις που δεν θεωρούνται ακριβές με την πρώτη ματιά καταγράφουν από τα χειρότερα σκορ. Πόλεις όπως η Τυφλίδα, η Πράγα, το Βελιγράδι και η Βουδαπέστη εμφανίζονται εξαιρετικά δυσπρόσιτες για τους ντόπιους ενοικιαστές, ακριβώς επειδή οι μισθοί τους δεν επαρκούν για να στηρίξουν ούτε καν «μέτρια» ενοίκια.

Η εικόνα είναι ιδιαίτερα πιεστική για τις πρωτεύουσες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης, όπου η χαμηλότερη αγοραστική δύναμη μετατρέπει τη στέγη σε βασικό οικονομικό πρόβλημα για όσους ζουν μόνοι τους.

Το Λονδίνο παραμένει ακραία περίπτωση

Φυσικά, δεν απουσιάζουν και οι αναμενόμενοι «πρωταγωνιστές». Το Λονδίνο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στις πιο ακριβές πόλεις της Ευρώπης για ενοικιαστές, καθώς ο μέσος εργαζόμενος θα έπρεπε να διαθέσει πάνω από το 40% του εισοδήματός του για να καλύψει το ενοίκιο ενός τυπικού διαμερίσματος ενός υπνοδωματίου.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τις βορειοευρωπαϊκές μητροπόλεις, στο Λονδίνο το πρόβλημα δεν είναι τόσο η υστέρηση των μισθών όσο το εξαιρετικά υψηλό κόστος στέγασης.

Η Αθήνα στη ζώνη της «μη προσιτής στέγης»

Η Αθήνα καταγράφεται ξεκάθαρα στη ζώνη των μη προσιτών πόλεων. Το Bradshaw score της ελληνικής πρωτεύουσας βρίσκεται σημαντικά κάτω από το όριο του 1, γεγονός που σημαίνει ότι ο μέσος μισθός δεν επαρκεί για να καλύψει το ενοίκιο ενός μικρού διαμερίσματος χωρίς να παραβιαστεί το όριο του 30% του εισοδήματος.

Παρότι τα ενοίκια στην Αθήνα παραμένουν χαμηλότερα σε απόλυτους αριθμούς σε σχέση με πόλεις της Βόρειας Ευρώπης, η υστέρηση των αποδοχών την τοποθετεί δίπλα σε αγορές όπως η Μαδρίτη και η Ρώμη. Σε αυτές τις πόλεις, η στέγη έχει μετατραπεί σε έναν από τους βασικούς παράγοντες οικονομικής πίεσης για τα νοικοκυριά και ειδικά για τους νέους εργαζόμενους.

Οι λίγες ευρωπαϊκές εξαιρέσεις

Μόλις οκτώ πόλεις στην Ευρώπη καταφέρνουν να ξεπεράσουν το όριο της προσιτότητας. Ανάμεσά τους βρίσκονται το Βερολίνο, οριακά, η Βιέννη, το Ελσίνκι και πόλεις της Ελβετίας, όπου οι πολύ υψηλοί μισθοί αντισταθμίζουν το αυξημένο κόστος στέγασης.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η Βόννη, η οποία αναδεικνύεται ως η πιο «φιλική» πόλη για τον μέσο ενοικιαστή, καταγράφοντας το υψηλότερο σκορ στον δείκτη.

Ένα πρόβλημα με ευρωπαϊκές διαστάσεις

Το γενικό συμπέρασμα του δείκτη είναι αμείλικτο. Η προσιτή στέγη μετατρέπεται σταδιακά σε σπάνιο αγαθό για όσους βασίζονται αποκλειστικά στον μισθό τους. Και αυτό δεν αποτελεί απλώς μια στατιστική διαπίστωση, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα που επηρεάζει την κοινωνική κινητικότητα, τις δημογραφικές τάσεις και, τελικά, τη βιωσιμότητα των ίδιων των ευρωπαϊκών πόλεων.

Σε ένα περιβάλλον όπου τα ενοίκια ανεβαίνουν ταχύτερα από τα εισοδήματα, η στέγη παύει να είναι δεδομένο και μετατρέπεται σε κεντρικό οικονομικό και πολιτικό ζήτημα για το μέλλον της Ευρώπης.

Πηγή: Pagenews.gr