Σε ένα κλίμα οξύτατης πολιτικής αντιπαράθεσης, η συζήτηση στη Βουλή για τα εθνικά θέματα ξέφυγε από τα συνήθη κοινοβουλευτικά όρια και μετατράπηκε σε ανοιχτό μέτωπο ιστορικών ευθυνών, πολιτικών συμβολισμών και παραπολιτικών μηνυμάτων.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Νίκος Ανδρουλάκης, από το βήμα της Βουλής έθεσε σαφές πολιτικό και ηθικό όριο:
«Όλα έχουν ένα όριο. Και όριο είναι τα εθνικά μας συμφέροντα», τόνισε, καλώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη να αποδοκιμάσουν άμεσα τις δηλώσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ, Μακάριου Λαζαρίδη, περί «γκριζαρίσματος του Αιγαίου» μετά την κρίση των Ιμίων.
Σύμφωνα με τον κ. Ανδρουλάκη, τέτοιου είδους αναφορές αναπαράγουν ευθέως τουρκική προπαγάνδα, ενώ κατηγόρησε τη συμπολίτευση ότι αντί να απολογείται για τα κυβερνητικά πεπραγμένα, «αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση με όρους τοξικότητας και λαϊκισμού».
Ιδιαίτερη πολιτική φόρτιση προκάλεσε και η ιστορική αναφορά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ επί κυβερνήσεως Σημίτη, με αιχμή τις περίφημες «κουμπαριές με τον Ερντογάν», αφήνοντας σαφείς παραπολιτικές αιχμές για την παράταξη της ΝΔ.
Με τον Νίκο Ανδρουλάκη να έχει αποχωρήσει από την αίθουσα, ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν έκανε βήμα πίσω. Αντιθέτως, επέμεινε σκληρά, επαναλαμβάνοντας ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 1996 «έδωσαν τη δυνατότητα στην Τουρκία να θέσει θέμα γκρίζων ζωνών».
Με αναφορές που άγγιξαν τα όρια της ιστορικής αποδόμησης, μίλησε για:
«Αυτά τα γεγονότα άνοιξαν τον δρόμο για τη θεωρία των γκρίζων ζωνών και, αργότερα, για τη “γαλάζια πατρίδα”», υποστήριξε, επιχειρώντας να μεταφέρει το βάρος της ιστορικής ευθύνης αποκλειστικά στο ΠΑΣΟΚ.
Παραπολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν πως η υπόθεση δημιουργεί αμηχανία στο Μέγαρο Μαξίμου, καθώς μέχρι στιγμής δεν υπήρξε σαφής αποδοκιμασία των δηλώσεων Λαζαρίδη. Η σιωπή αυτή ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως: άλλοι τη βλέπουν ως εσωκομματική κάλυψη, άλλοι ως προσπάθεια αποφυγής νέας εθνικής έντασης στο δημόσιο λόγο.
Το βέβαιο είναι πως η αντιπαράθεση αναζωπυρώνει παλιά τραύματα, μεταφέροντας τη σύγκρουση από το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης στο πεδίο της εθνικής μνήμης — ένα έδαφος πάντα επικίνδυνο, πάντα εκρηκτικό.
Και όπως σχολιάζει έμπειρος κοινοβουλευτικός: «Όταν τα εθνικά γίνονται εργαλείο εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης, κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος».
Πηγή: pagenews.gr