Γερμανία Γαλλία σε Στρατηγικές Συνομιλίες για Ευρωπαϊκή Πυρηνική Ομπρέλα: Ο δρόμος προς Αμυντική Αυτονομία;

Η Γερμανία εξετάζει τη συμμετοχή σε μια ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα. Τι σημαίνει για τη σχέση της ΕΕ με τις ΗΠΑ και τη στρατηγική της άμυνας;

Η γεωπολιτική αστάθεια, οι αυξανόμενες πυρηνικές απειλές και οι στρατηγικές μεταβολές στην παγκόσμια σκηνή έχουν θέσει την Ευρώπη μπροστά σε μια σημαντική απόφαση για το μέλλον της ασφάλειάς της. Η συζήτηση για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής πυρηνικής ομπρέλας, με τη συμμετοχή της Γερμανίας, φαίνεται να έχει πάρει σάρκα και οστά. Ενώ το Βερολίνο ακολουθεί μια πιο συντηρητική και προσεκτική γραμμή, η ιδέα της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής στρατηγικής αποτροπής μέσω πυρηνικών δυνατοτήτων αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη ώθηση.

Ο Φρίντριχ Μερτς, Καγκελάριος της Γερμανίας, επιβεβαίωσε ότι η χώρα του βρίσκεται σε πρώιμες διαπραγματεύσειςμε τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο για τη δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής πυρηνικής ομπρέλας. Αν και η Γερμανία παραμένει περιορισμένη από διεθνείς συμφωνίες όπως η Συνθήκη «δύο συν τέσσερα» και η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, η συμμετοχή της στη στρατηγική αυτή είναι ένα βήμα προς μια πιο ανεξάρτητη ευρωπαϊκή άμυνα.

Η Εξέλιξη του Ευρωπαϊκού Πυρηνικού Συνεταιρισμού

Το ζήτημα της πυρηνικής αποτροπής στην Ευρώπη δεν είναι νέο. Ο Εμανουέλ Μακρόν, Πρόεδρος της Γαλλίας, έχει επανειλημμένα προτείνει την ανάγκη για μια “ευρωπαϊκή διάσταση” στη στρατηγική πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο, ως άλλη πυρηνική δύναμη της Ευρώπης, έχει επίσης εκφράσει τη δέσμευσή του για περαιτέρω συνεργασία στον τομέα αυτό. Ωστόσο, η προσθήκη της Γερμανίας σε αυτήν την πρωτοβουλία εγείρει σημαντικά ερωτήματα για το γεωπολιτικό μέλλον της ΕΕ και την ισχυρότερη αμυντική της παρουσία.

Η Γερμανία, μέχρι στιγμής, διατηρεί περιορισμένο ρόλο στην πυρηνική αποτροπή, καθώς οι αμερικανικές πυρηνικές βόμβες είναι αποθηκευμένες στο έδαφος της χώρας και χρησιμοποιούνται μέσω της διπλής απόφασης του ΝΑΤΟ του 1979. Οι «τακτικές» αυτές βόμβες αποτελούν μέρος του στρατηγικού αποτροπής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, αλλά δεν ενσωματώνουν τις πυρηνικές δυνατότητες της Γερμανίας.

Αντίθετα, ο ταξίαρχος Φρανκ Πίπερ εξέφρασε ανοιχτά την άποψη ότι η Γερμανία χρειάζεται τα δικά της τακτικά πυρηνικά όπλα, τονίζοντας την αυξανόμενη αβεβαιότητα στις σχέσεις με τις ΗΠΑ και την ανάγκη για αυτονομία της Ευρώπης. Αυτή η δήλωση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς η στρατηγική ασφάλειας της Γερμανίας παραμένει προσανατολισμένη στην ευρωπαϊκή και ατλαντική συνεργασία, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική της ασφάλεια ή τις διεθνείς συμφωνίες.

Η Ευρωπαϊκή Αμυντική Αυτονομία: Μύθος ή Πραγματικότητα;

Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν η Ευρώπη μπορεί να επιτύχει αληθινή στρατηγική αυτονομία στην άμυνα, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών ικανοτήτων, ή αν η συνεργασία με τις ΗΠΑ παραμένει αναγκαία για την ασφάλεια της ηπείρου. Ο Μαρκ Ρούτε, Πρωθυπουργός της Ολλανδίας και Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, εμφανίστηκε ιδιαίτερα επιφυλακτικός για τις φιλοδοξίες των Ευρωπαίων, δηλώνοντας ότι οι χώρες της ΕΕ δεν μπορούν να ανταγωνιστούν την αμυντική ισχύ των ΗΠΑ. “Δεν μπορείτε να το κάνετε. Δεν μπορούμε να το κάνουμε”, ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας τη σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης από τις ΗΠΑ για την πυρηνική της ασφάλεια.

Αν και η δημόσια συζήτηση γύρω από την πυρηνική αποτροπή στην Ευρώπη αποκτά ολοένα και περισσότερη ένταση, οι χώρες της Βαλτικής, όπως η Λετονία, παραμένουν ιδιαίτερα επιφυλακτικές απέναντι στις φιλοδοξίες για ευρωπαϊκή πυρηνική στρατηγική, θεωρώντας ότι η ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει την αμερικανική.

Η Εξωτερική Πολιτική της Ευρώπης: Το “Όνειρο” της Ανεξαρτησίας

Επιπλέον, η ευρωπαϊκή ηγεσία φαίνεται να επιθυμεί μια πιο ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, σύμφωνα με τη δήλωση του Γάλλου προέδρου Μακρόν στο Νταβός, όπου τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει να υποστηρίζει “το διεθνές δίκαιο αντί της βίας”. Ωστόσο, μια τέτοια στρατηγική συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ, με τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ να επικρίνει τη δυνατότητα της Ευρώπης να εξασφαλίσει την ασφάλειά της χωρίς τη βοήθεια των ΗΠΑ, προειδοποιώντας ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να παραμείνουν στο πλαίσιο της ατλαντικής ασφάλειας.

Η Στρατηγική Συνεργασία: Η Ευρώπη και η Μελλοντική Αμυντική Πολιτική

Η συζήτηση για τη δημιουργία μιας κοινής ευρωπαϊκής πυρηνικής ομπρέλας είναι μόνο το πρώτο βήμα προς μια ισχυρότερη στρατηγική αυτονομία για την Ευρώπη. Ωστόσο, το πραγματικό ερώτημα παραμένει: Μπορεί η Ευρώπη να προχωρήσει με τα δικά της πυρηνικά όπλα χωρίς να απειλήσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ; Η γεωπολιτική ισορροπία και οι δυναμικές της παγκόσμιας ασφάλειας δείχνουν ότι η Ευρώπη θα πρέπει να βρει μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ της στρατηγικής της συνεργασίας με τις ΗΠΑ και της επιθυμίας της για ανεξαρτησία στον τομέα της άμυνας.

Η μελλοντική πορεία της ευρωπαϊκής άμυνας θα εξαρτηθεί από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις πολιτικές αποφάσειςτων ευρωπαϊκών ηγετών, οι οποίοι θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι πυρηνικές τους ικανότητες συνδυάζονται με τη συνεχιζόμενη συνεργασία με τους συμμάχους τους στον ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, χωρίς να υπονομεύουν την ασφάλεια της Ευρώπης.

Η σύνθεση της στρατηγικής ασφάλειας της Ευρώπης βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Μπορεί η Ευρώπη να ενισχύσει την αμυντική της ισχύ χωρίς να θυσιάσει την ισχυρή συμμαχία της με τις ΗΠΑ; Το μέλλον θα δείξει αν η ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα μπορεί να γίνει πραγματικότητα