Φθορά χωρίς αντίπαλο: πώς η ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης κρατά τη ΝΔ όρθια

Η πολιτική συγκυρία των αρχών του 2026 χαρακτηρίζεται από μια εμφανή αντίφαση: η κοινωνική δυσαρέσκεια διογκώνεται, αλλά το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να την απορροφήσει δημιουργικά. Παρά την έντονη κριτική για την ακρίβεια, τη θεσμική λειτουργία και την καθημερινότητα, οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να δίνουν σταθερό προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία, χωρίς όμως να της εξασφαλίζουν καθαρή κυριαρχία.

Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση —από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ έως τα νέα και υπό διαμόρφωση εγχειρήματα— εμφανίζεται κατακερματισμένη, εσωστρεφής και στρατηγικά αμήχανη, αδυνατώντας να μετατρέψει τη φθορά της κυβέρνησης σε πειστική πρόταση εξουσίας.

Τα νούμερα πίσω από τη δυσπιστία

Σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις (MRB, Metron Analysis, Pulse):

• Η Νέα Δημοκρατία κινείται σταθερά στο 24%–25% στην πρόθεση ψήφου
• Πάνω από 65% των πολιτών δηλώνει ότι «η χώρα κινείται προς λάθος κατεύθυνση»
• Περίπου 7 στους 10 αξιολογούν αρνητικά την κατάσταση της ακρίβειας
• Η αποχή εμφανίζεται ως η μεγαλύτερη «δεξαμενή», ξεπερνώντας το 30% σε ορισμένα σενάρια

Κι όμως, η κοινωνική αυτή δυσαρέσκεια δεν κατευθύνεται προς την αξιωματική ή τη μείζονα αντιπολίτευση, αλλά διαχέεται προς μικρότερους σχηματισμούς, «αντισυστημικές» επιλογές ή την πολιτική απάθεια.

Κυβερνητική φθορά χωρίς αντίπαλο δέος

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη καταγράφει σημαντική φθορά σε ζητήματα καθημερινότητας, θεσμών και εμπιστοσύνης. Ωστόσο, εξακολουθεί να εμφανίζεται ως ο μόνος σχετικά συνεκτικός πόλος διακυβέρνησης, κυρίως λόγω της απουσίας αξιόπιστου εναλλακτικού σχεδίου.

Στο παρασκήνιο, κυβερνητικοί αναλυτές παραδέχονται ότι η ΝΔ δεν «κερδίζει», αλλά επιβιώνει πολιτικά χάρη στην αδυναμία των άλλων.

ΠΑΣΟΚ: κρίση ταυτότητας και ηγεσίας

Η τελευταία μέτρηση της MRB, που φέρνει το ΠΑΣΟΚ στην τρίτη θέση, πίσω ακόμη και από το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, λειτουργεί ως πολιτικό σοκ στη Χαριλάου Τρικούπη.

Ενόψει του συνεδρίου του Μαρτίου, η ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη επιχειρεί να επιβάλει εσωτερική πειθαρχία, με σενάρια ακόμη και σκληρών οργανωτικών παρεμβάσεων. Την ίδια στιγμή:

• Ο Χάρης Δούκας ζητά δεσμευτικό ψήφισμα ότι δεν θα υπάρξει συνεργασία με τη ΝΔ
• Ο Παύλος Γερουλάνος θέτει άτυπο χρονικό όριο έως το Πάσχα για βελτίωση των ποσοστών

Παραπολιτικά, στελέχη μιλούν για μια υπόγεια σύγκρουση στρατηγικών: αυτόνομη πορεία ή μελλοντικός ρόλος ρυθμιστή εξουσίας;

Η Αριστερά σε κατάσταση διάχυσης

Αριστερά του Κέντρου, η εικόνα είναι ακόμη πιο εύθραυστη. Ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στα όρια της μονοψήφιας επιβίωσης, με περιορισμένη δυνατότητα ανάκαμψης. Η Νέα Αριστερά παραμένει σε εσωτερική ισορροπία ανάγκης, αναμένοντας τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός κινείται με αυτόνομο πολιτικό σχέδιο, έχοντας συγκροτήσει επιτροπή υπό τον Γιώργο Σιακαντάρη για τη διαμόρφωση διακήρυξης και προγραμματικού πλαισίου. Παρά τις αρχικές προσδοκίες, οι δημοσκοπικές διερευνητικές ερωτήσεις δείχνουν ότι:

• το ενδιαφέρον για νέο κόμμα παραμένει υπαρκτό,
• αλλά η παρατεταμένη αναμονή μειώνει τη δυναμική.

Στελέχη της Κεντροαριστεράς μιλούν ήδη για φθορά πριν τη γέννηση.

Νέα πρόσωπα, παλιά ρίσκα

Η εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού στις μετρήσεις καταγράφει τη διάθεση αντισυστημικής διαμαρτυρίας, όμως οι πρόσφατες τοποθετήσεις της —όπως στο θέμα των αμβλώσεων— έχουν προκαλέσει σύγχυση ως προς το ιδεολογικό της στίγμα.

Η κοινωνία αναζητά νέα πρόσωπα, αλλά δεν έχει ακόμη πειστεί για νέες λύσεις.

Πολιτική στασιμότητα σε κοινωνική πίεση

Η ελληνική αντιπολίτευση φαίνεται παγιδευμένη σε εσωτερικούς εμφυλίους και προσωπικές στρατηγικές, την ώρα που η κοινωνική πίεση αυξάνεται, οι θεσμικές αντοχές δοκιμάζονται και οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι εντείνονται.

Χωρίς ένα συνεκτικό, αξιόπιστο και πειστικό αντίβαρο εξουσίας, το πολιτικό σύστημα κινδυνεύει να εισέλθει σε φάση παρατεταμένης απαξίωσης, με αυξημένο ρίσκο αποχής, ακραίων επιλογών και χαλάρωσης της δημοκρατικής συμμετοχής.

Και αυτό, όπως προειδοποιούν πολιτικοί αναλυτές, μπορεί να αποδειχθεί το πιο επικίνδυνο σενάριο όλων.

Πηγή: pagenews.gr