NAVTEX, καπελώματα και χαμηλές πτήσεις: Όταν ο Δένδιας μιλά ως ΥΠΕΞ και σωπαίνει για το Μαξίμου

Η δημόσια παρέμβαση του Νίκου Δένδια για τις διαρκείς τουρκικές NAVTEX δεν ήταν μια απλή τοποθέτηση διαχείρισης κρίσης. Ήταν μια πολιτικά φορτισμένη δήλωση, η οποία, πέρα από το μήνυμα προς την Άγκυρα, έστελνε σήμα και εντός συνόρων. Και ειδικά προς δύο κατευθύνσεις: το Υπουργείο Εξωτερικών και το Μαξίμου.

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας επιχείρησε να υποβαθμίσει θεσμικά την τουρκική πρακτική, δηλώνοντας ότι οι διαρκείς NAVTEX «δεν παράγουν αποτελέσματα σε επίπεδο Δικαίου» και ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να αντιδρά ώστε να μη δημιουργήσει τετελεσμένα. Όμως αυτή η ανάγνωση, όσο νομικά ορθή κι αν ακούγεται, αφήνει εκτός κάδρου την πραγματικότητα της ισχύος.

Η αποσιώπηση που έχει σημασία

Αυτό που δεν ειπώθηκε είναι ίσως πιο κρίσιμο από αυτά που ειπώθηκαν. Οι τουρκικές NAVTEX μπορεί να μην παράγουν έννομα αποτελέσματα, παράγουν όμως επιχειρησιακά. Στην πράξη, μπορούν να εξαναγκάσουν διεθνείς εταιρείες –ενεργειακές ή τηλεπικοινωνιακές– να κινούνται σε καθεστώς «διπλής ενημέρωσης», εμπλέκοντας εμμέσως και την Άγκυρα σε δραστηριότητες εντός ελληνικών θαλασσίων ζωνών.

Αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις:

• σε έρευνες υδρογονανθράκων
• σε ποντίσεις υποθαλάσσιων καλωδίων
• σε επενδυτικές αποφάσεις υψηλού ρίσκου

Η παράλειψη αυτής της διάστασης δεν είναι τυχαία. Είναι πολιτικά χρήσιμη.

Όταν ο ΥΕΘΑ «σκεπάζει» τον ΥΠΕΞ

Η τοποθέτηση Δένδια υπονομεύει εμμέσως τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Όχι μετωπικά, αλλά με έναν πιο σύνθετο τρόπο: αναλαμβάνοντας ο ίδιος να ορίσει τι είναι και τι δεν είναι διπλωματικό ζήτημα, ο υπουργός Άμυνας εισέρχεται σε πεδίο που κανονικά ανήκει στο ΥΠΕΞ.

Το μήνυμα είναι σαφές: η διαχείριση της έντασης με την Τουρκία δεν είναι αποκλειστικά διπλωματική υπόθεση.

Σε παραπολιτικό επίπεδο, πρόκειται για δήλωση ρόλου σε μια περίοδο όπου η εξωτερική πολιτική ισορροπεί ανάμεσα στη στρατηγική αποκλιμάκωσης και στον φόβο του «γκριζαρίσματος».

Το μπαλάκι στο Μαξίμου – και μόνο εκεί

Όταν ερωτήθηκε αν οι εξελίξεις επηρεάζουν την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν, ο Νίκος Δένδιας έκανε ένα βήμα πίσω – μόνο τυπικά. «Αυτό πρέπει να το σχολιάσει ο Πρωθυπουργός», είπε, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είναι δουλειά του Υπουργού Άμυνας να μιλήσει για τις επιλογές του Πρωθυπουργού.

Στην πράξη, όμως, αυτό συνιστά μετακύλιση πολιτικού κόστους προς την κορυφή. Αν η συνάντηση προχωρήσει, το βάρος είναι του Μαξίμου. Αν παγώσει, πάλι του Μαξίμου.

Ο ΥΕΘΑ κρατά θεσμική απόσταση ασφαλείας, χωρίς να αποσύρει το πολιτικό του αποτύπωμα.

Γαλλία, εξοπλισμοί και στρατηγική ταυτότητα

Στο φόντο όλων αυτών, τα deals με τη Γαλλία λειτουργούν ως σιωπηρό αντίβαρο. Η αναφορά στη φρεγάτα «Κίμων» και στη διεύρυνση της Στρατηγικής Συμφωνίας δεν είναι απλή ενημέρωση. Είναι υπενθύμιση ότι:

• η Ελλάδα επενδύει σε σκληρή ισχύ,
• έχει εναλλακτικά στρατηγικά στηρίγματα,
• και δεν εξαρτά πλήρως την ασφάλειά της από τη διπλωματική καλή θέληση της Άγκυρας.

Η έμφαση στη μετατροπή των Ενόπλων Δυνάμεων σε «μηχανή γνώσης και αντίδρασης» δεν αφορά μόνο το μέλλον του στρατού. Αφορά και το πολιτικό αφήγημα ισχύος.

Χαμηλοί τόνοι, υψηλά μηνύματα

Ο Νίκος Δένδιας μίλησε χαμηλόφωνα, αλλά είπε πολλά. Υποβάθμισε τις NAVTEX στα λόγια, αλλά όρισε ο ίδιος το πλαίσιο συζήτησης. Δεν αμφισβήτησε τον Πρωθυπουργό, αλλά του παρέδωσε το πολιτικό βάρος. Δεν επιτέθηκε στον ΥΠΕΞ, αλλά τον σκίασε θεσμικά.

Σε μια περίοδο όπου η ελληνοτουρκική ισορροπία παίζεται στη λεπτομέρεια, η δήλωση Δένδια ήταν λιγότερο για την Άγκυρα και περισσότερο για το ποιος μιλά, πότε και εκ μέρους ποιου.

Πηγή: pagenews.gr