Από την ακρίβεια στο άρθρο 86: πώς ο Ανδρουλάκης χτίζει μέτωπο κατά Μητσοτάκη

Από το σούπερ μάρκετ και τους χαμηλούς μισθούς μέχρι τη Δικαιοσύνη και το άρθρο 86, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί μια πολιτική σύνδεση με σαφές μήνυμα: η ακρίβεια δεν είναι απλώς οικονομικό πρόβλημα, αλλά αποτέλεσμα θεσμικών επιλογών. Και σε αυτό το αφήγημα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τοποθετείται στο επίκεντρο της ευθύνης.

Η πρόσφατη δημόσια παρέμβασή του δεν ήταν μια ακόμη αντιπολιτευτική καταγγελία. Ήταν μια συνειδητή κλιμάκωση, με στόχο να μετατραπεί η συνταγματική αναθεώρηση σε πολιτικό πεδίο σύγκρουσης και όχι σε τεχνική συζήτηση για ειδικούς.

Η ακρίβεια ως πολιτικό σύμπτωμα

Στη Χαριλάου Τρικούπη εκτιμούν ότι η κοινωνία έχει περάσει από τη φάση της ανοχής στη φάση της καχυποψίας. Όταν, όπως λένε, η Ελλάδα ταυτίζεται με πανάκριβη καθημερινότητα και μισθούς ουραγούς στην Ευρώπη, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ανδρουλάκης κατηγορεί την κυβέρνηση για θεσμικό λαϊκισμό: πολλά λόγια για μεταρρυθμίσεις, λίγες πραγματικές εγγυήσεις ελέγχου και διαφάνειας. Το αφήγημα είναι ξεκάθαρο: χωρίς ισχυρούς θεσμούς, καμία αγορά δεν αυτορυθμίζεται υπέρ των πολλών.

Άρθρο 86: το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης

Η αιχμή του δόρατος είναι το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αμφισβητεί ανοιχτά τη βούληση του πρωθυπουργού να το αλλάξει ουσιαστικά, κατηγορώντας τον για θεσμική αναξιοπιστία. Στο παρασκήνιο, η ανάγνωση είναι ακόμη πιο σκληρή: όποιος ελέγχει την πλειοψηφία, ελέγχει και την ατιμωρησία.

Η άρνηση του ΠΑΣΟΚ να δώσει «λευκή επιταγή» στην προτείνουσα Βουλή με 180 ψήφους δεν είναι τεχνικό τέχνασμα. Είναι πολιτική γραμμή. Στόχος, οι κρίσιμες αποφάσεις να ληφθούν στη δεύτερη, αναθεωρητική Βουλή, με ευρύτερες συναινέσεις και πραγματικό έλεγχο στο περιεχόμενο.

Δικαιοσύνη, Διαφάνεια και πολιτικό χρήμα

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στην αποσύνδεση της εκτελεστικής εξουσίας από την επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης. Η πρόταση αυτή, αν και θεσμικά φορτισμένη, έχει ισχυρό παραπολιτικό υπόβαθρο, καθώς επαναφέρει στο προσκήνιο τις σκιές των υποκλοπών και τη σύγκρουση γύρω από ανεξάρτητες αρχές όπως η ΑΔΑΕ.

Η συνταγματική κατοχύρωση της «Διαύγειας» και η αναβάθμιση της Αρχής Διαφάνειας σε ανεξάρτητο θεσμό ελέγχου του πολιτικού χρήματος λειτουργούν ως μήνυμα προς δύο κατευθύνσεις: προς την κυβέρνηση, αλλά και προς ένα κοινό που έχει κουραστεί από υποσχέσεις «ηθικής διακυβέρνησης».

Άρθρο 16 και Δημόσιο: μετωπική αλλά με όρια

Στο άρθρο 16, ο Ανδρουλάκης κρατά ισορροπίες. Υπερασπίζεται τα μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, απορρίπτοντας όμως την πλήρη εμπορευματοποίηση της παιδείας. Παράλληλα, λέει «όχι» στη συνταγματική κατάργηση της μονιμότητας στο Δημόσιο, κατηγορώντας τη ΝΔ για εύκολα συνθήματα αντί για εφαρμογή των υπαρχόντων νόμων.

Για το εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αυτή η στάση λειτουργεί και ως μήνυμα ενότητας: ούτε επιστροφή στο παρελθόν, ούτε άκριτη υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων συνταγών.

Το μεγάλο στοίχημα

Ο Ανδρουλάκης επιχειρεί να μετατρέψει τη θεσμική ατζέντα σε πολιτικό όχημα εξουσίας. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό: μπορεί μια συζήτηση για το Σύνταγμα, τη Δικαιοσύνη και τη διαφάνεια να κινητοποιήσει ένα κοινό που πιέζεται πρωτίστως από το κόστος ζωής;

Στη Χαριλάου Τρικούπη πιστεύουν πως ναι — αρκεί το μήνυμα να παραμείνει καθαρό: χωρίς θεσμική αξιοπιστία, καμία οικονομική υπόσχεση δεν στέκει. Αν αυτό το αφήγημα πείσει, τότε το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από ρόλο διαμαρτυρίας. Αν όχι, ο κίνδυνος είναι η σύγκρουση να μείνει στα λόγια.

Πηγή: pagenews.gr