Άδωνις Γεωργιάδης: Η αλήθεια για το ναυάγιο, τα ψέματα περί pushbacks και το παιχνίδι εκατομμυρίων

Η δημόσια τοποθέτηση του Άδωνι Γεωργιάδη στον ΑΝΤ1 και την εκπομπή “Το Πρωινό”  για το πολύνεκρο ναυτικό δυστύχημα δεν ήταν απλώς μια πολιτική άμυνα. Ήταν μια ωμή αποδόμηση ενός αφηγήματος που στήνεται συστηματικά πάνω σε ανθρώπινες τραγωδίες, με στόχο να ενοχοποιηθεί το ελληνικό κράτος και το Λιμενικό Σώμα.

Με λόγο αιχμηρό, αλλά και τεχνικά συγκεκριμένο, ο Γεωργιάδης έθεσε το ζήτημα στη σωστή του βάση: μια υπερφορτωμένη λέμβος 40 ατόμων, που κινείται με μεγάλη ταχύτητα, εμβολίζει σκάφος του Λιμενικού. Οι φωτογραφίες δημοσιοποιούνται. Το σκάφος του Λιμενικού είναι σχισμένο στη μέση. Τα υπόλοιπα δεν είναι πολιτική ερμηνεία. Είναι φυσική.

Αδράνεια, ταχύτητα, μάζα.

Όταν δεκάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε μια μικρή λέμβο και συγκρούονται βίαια, τα τραύματα δεν χρειάζονται «σκοτεινά σενάρια» για να εξηγηθούν. Κεφάλια και θώρακες σπάνε από τη δύναμη της πρόσκρουσης, όχι από θεωρίες συνωμοσίας.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ξεκάθαρη τοποθέτησή του για τα περί pushbacks:

δεν γίνονται στα 300 ή 400 μέτρα από την ακτή, εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.

Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς το αντικείμενο, το ξέρει. Όποιος επιμένει στο αντίθετο, δεν αγνοεί – παραπλανεί.

Σε παραπολιτικό επίπεδο, η παρέμβαση Γεωργιάδη διαβάζεται ως ευθεία σύγκρουση με ένα καλά οργανωμένο σύστημα: ΜΚΟ, κυκλώματα διακινητών, διεθνείς πιέσεις, γεωπολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας και ένα τεράστιο οικονομικό υπόβαθρο. Το λαθρεμπόριο ανθρώπων δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι παγκόσμια μπίζνα δισεκατομμυρίων.

Δεν είναι τυχαία και η καταγγελία για την παρουσία ΜΚΟ μέσα σε νοσοκομεία, με ψευδή ιδιότητα «διερμηνέων», που –κατά τα λεγόμενά του– καθοδηγούν μετανάστες για το πώς θα κατηγορήσουν το Λιμενικό ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες ασύλου. Αυτό δεν λέγεται αλληλεγγύη. Λέγεται παρέμβαση στη Δικαιοσύνη και εργαλειοποίηση ανθρώπινου πόνου.

Ο Γεωργιάδης δεν αρνήθηκε την τραγωδία. Το αντίθετο. Αναγνώρισε τον θάνατο ανθρώπων, εξέφρασε τη λύπη του και υπενθύμισε ότι το ελληνικό σύστημα υγείας ήταν παρόν και περιέθαλψε τους επιζώντες. Αλλά έθεσε και μια κόκκινη γραμμή: ο ανθρωπισμός δεν μπορεί να μετατρέπεται σε όπλο κατά της χώρας.

Στο τέλος της ημέρας, το πολιτικό διακύβευμα είναι σαφές: ή θα μιλήσουμε επιτέλους καθαρά για τα κυκλώματα, τα λεφτά και τα συμφέροντα, ή θα συνεχίσουμε να παριστάνουμε τους αφελείς.

Και σε αυτό το σημείο, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν μάσησε τα λόγια του. Γιατί κάποιοι επενδύουν στο χάος. Και κάποιοι άλλοι έχουν την ευθύνη να το σταματήσουν.

 «Ο λαός είναι κυρίαρχος – όχι όμως αλάθαστος» και τέλος στα πολιτικά άλλοθι

Η θεσμική σιωπή για Καραμανλή–Σαμαρά, η ευθύνη της επιλογής και το μήνυμα προς μια κοινωνία που αποφασίζει και πληρώνει.

Η τελευταία παρέμβαση του Άδωνι Γεωργιάδη φωτίζει ένα από τα πιο παρεξηγημένα αλλά κρίσιμα σημεία της ελληνικής πολιτικής ζωής: τη σχέση ευθύνης ανάμεσα στον λαό και τις επιλογές του, αλλά και τα όρια της εσωκομματικής κριτικής στη Νέα Δημοκρατία.

Ο Γεωργιάδης ξεκαθάρισε με τρόπο ωμό αλλά θεσμικά καθαρό ότι δεν πρόκειται να ασκήσει δημόσια κριτική σε δύο πρώην προέδρους και πρωθυπουργούς του κόμματος, τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά. Όχι από φόβο. Όχι από αδυναμία. Αλλά από πολιτικό πολιτισμό.

«Αν θέλετε να τους ρωτήσετε, να τους καλέσετε. Θα πουν τη γνώμη τους» ήταν το σαφές μήνυμα. Και εδώ ακριβώς διαχωρίζεται η θεσμική σοβαρότητα από την τηλεοπτική φασαρία.

Σε παραπολιτικό επίπεδο, στο εσωτερικό της ΝΔ η στάση αυτή ερμηνεύεται ως ξεκάθαρη γραμμή ενότητας: η δημόσια αυτοϋπονόμευση δεν ωφελεί κανέναν – μόνο τους αντιπάλους. Και αυτό, όσο κι αν στεναχωρεί τη βάση όταν βλέπει εικόνες εσωστρέφειας, δεν λύνεται με μικρόφωνα και υπαινιγμούς.

Ακόμη πιο αιχμηρή, όμως, ήταν η τοποθέτησή του για τον λαϊκό παράγοντα. Ο Γεωργιάδης είπε αυτό που σπάνια λέγεται δημόσια:

Ο λαός είναι κυρίαρχος. Αλλά δεν είναι αλάνθαστος.

Δεν υπάρχει πιο ειλικρινής πολιτική αλήθεια. Ο λαός ψηφίζει ελεύθερα – και την επόμενη μέρα ζει με τις επιλογές του. Χωρίς δικαιολογίες, χωρίς εύκολους ενόχους, χωρίς «δεν ήξερα».

Η φράση αυτή ενόχλησε. Και ήταν αναμενόμενο. Γιατί σε μια χώρα που έχει μάθει να μεταθέτει ευθύνες, η υπενθύμιση της συλλογικής συνέπειας πονάει.

Ο Γεωργιάδης δεν κολάκευσε. Δεν χάιδεψε αυτιά. Αντίθετα, μίλησε για μια βασική πολιτική πραγματικότητα: ό,τι κι αν πεις, κάποιον θα δυσαρεστήσεις. Γι’ αυτό και –όπως είπε– πολλοί πολιτικοί επιλέγουν να μιλούν λιγότερο. Όχι από σοφία, αλλά από φόβο κόστους.

Εδώ όμως βρίσκεται και το πολιτικό του στίγμα: λέει αυτά που πιστεύει, ακόμη κι αν ενοχλούν.

Σε μια περίοδο δημοσκοπήσεων, αμφιβολιών και νευρικότητας, το μήνυμα είναι διπλό: προς το εσωτερικό της ΝΔ, σεβασμός στους θεσμούς και στους ρόλους, και προς την κοινωνία, ανάληψη ευθύνης χωρίς άλλοθι.

Η δημοκρατία δεν είναι μόνο δικαίωμα. Είναι και βάρος. Και, όπως φαίνεται, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν φοβάται να το θυμίσει.