Take That: Από τα γυμνά κλιπ με ζελέ στη δικαίωση

Εν έτει 2026, δύσκολα περιμένει κανείς να ξαναδεί τους Take That να «επιστρέφουν» τόσο δυνατά – όχι απαραίτητα με νέο hit, αλλά με ένα ντοκιμαντέρ που ξύνει μνήμες, κάνει αναδρομή στην εποχή της υπερβολής και, τελικά, τους αποκαθιστά. Η νέα, feel-good παραγωγή του Netflix, φορτωμένη με αρχειακό υλικό και προσωπικές αφηγήσεις, λειτουργεί σαν χρονικό μιας πορείας που είχε τα πάντα: κατασκευή, υστερία, διάλυση, κατάρρευση, και μια δεύτερη καριέρα που ξεπέρασε την πρώτη.

Η αρχή: Camp, υπερβολή και ένα “απαγορευμένο” ξεκίνημα

Το ντοκιμαντέρ δεν αποφεύγει το «διαβόητο» πρώτο τους βιντεοκλίπ, Do what u like: γυμνό, ζελέ, Hi-NRG αισθητική και μια προσπάθεια απελπισμένης πρόκλησης για να τραβήξουν προσοχή στα πρώτα βήματα των ’90s. Το πραγματικό σοκ, όμως, δεν είναι η camp εικόνα· είναι το ότι ο Ρόμπι Γουίλιαμς ήταν μόλις 17 ετών – κάτι που σήμερα δύσκολα θα περνούσε χωρίς θύελλα αντιδράσεων. Το BBC τότε το «έκοψε» από το πρωινό πρόγραμμα, ενώ στο YouTube πλέον η σκηνή εμφανίζεται κομμένη.

Το “προϊόν” που έγινε φαινόμενο

Οι Take That σχηματίστηκαν στο Μάντσεστερ το 1990, αρχικά ως Kick-it, με ξεκάθαρη στόχευση: μια βρετανική απάντηση στους New Kids on the Block. Το ντοκιμαντέρ φωτίζει ότι η αρχική ιδέα ήταν σε μεγάλο βαθμό κατασκευασμένη — ακόμη και η ιστορία ότι γνωρίζονταν από το σχολείο ήταν μύθος.

Στο επίκεντρο βρισκόταν ο Γκάρι Μπάρλοου: παιδί-θαύμα στη σύνθεση, το “project” γύρω από το οποίο χτίστηκε το γκρουπ. Τα υπόλοιπα μέλη (Γουίλιαμς, Όουεν, Ντόναλντ, Όραντζ) λειτουργούσαν συχνά ως «χορευτές/συμπλήρωμα» γύρω από το συνθετικό του ταλέντο – κάτι που, όπως φαίνεται, γέννησε από νωρίς ένταση.

Από γκέι κλαμπ σε σχολικούς χορούς και μετά… υστερία

Η αφήγηση περνά από τις πρώτες εμφανίσεις τους σε γκέι κλαμπ (όπου χτίστηκε το πρώτο φανατικό κοινό), μέχρι την «ανακάλυψη» του εφήβου-fanbase στους σχολικούς χορούς. Από εκεί, η έκρηξη ήταν θέμα χρόνου: οι Take That έγιναν τεράστιο φαινόμενο στη Βρετανία, με υστερία που –σύμφωνα με το κλίμα της εποχής– έφτανε σε επίπεδα “Beatles-like”.

Η ρωγμή: Έλεγχος, ένταση και ο Ρόμπι που δεν χωρούσε

Μαζί με την κορυφή ήρθε και η φθορά. Ο Μπάρλοου κρατούσε τον έλεγχο της μουσικής και η εσωτερική ισορροπία έμοιαζε όλο και πιο εύθραυστη. Οι συγκρούσεις κορυφώθηκαν όταν ο Ρόμπι Γουίλιαμς άρχισε να βυθίζεται σε κατάχρηση αλκοόλ και ουσιών, εγκλωβισμένος σε έναν ρόλο που δεν του ταίριαζε. Το 1995 αποχώρησε μετά από τελεσίγραφο — και χωρίς την «χαοτική» του ενέργεια, το γκρουπ δεν άντεξε: διαλύθηκε σύντομα.

Μετά τη διάλυση: Η νίκη του ενός και η πτώση των άλλων

Η διάλυση αποδείχθηκε τραυματική. Ο Ρόμπι εκτοξεύτηκε σόλο (με το Angels να γίνεται σημείο καμπής), όμως για τους άλλους η φάση ήταν σκοτεινή: επαγγελματική καθίζηση, προσωπική κατάρρευση, απομόνωση. Το ντοκιμαντέρ δείχνει μια γενιά pop ειδώλων που ξαφνικά έμεινε χωρίς ταυτότητα, χωρίς πλάνο και χωρίς κοινό.

Η αναγέννηση: ITV, νοσταλγία και 30 sold-out αρένες

Η μεγάλη στροφή ήρθε το 2005, όταν το ITV τους ζήτησε να συμμετάσχουν σε ντοκιμαντέρ. Οι τέσσερις δέχτηκαν, ουσιαστικά επειδή δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια, το ενδιαφέρον «φούντωσε» και η πρόταση ήρθε σχεδόν αμέσως: επανένωση και 30 sold-out αρένες.

Από εκεί ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα που –παρά το κλισέ– όντως ξεπέρασε την πρώτη: Νο1, βραβεία, περιοδείες σε γήπεδα, και μια ωριμότερη μουσική ταυτότητα.

Η “πραγματική μπάντα” και το μοίρασμα

Το 2010 ήρθε και η συμφιλίωση με τον Γουίλιαμς (άλμπουμ Progress και περιοδεία). Για πρώτη φορά, τα έσοδα μοιράστηκαν ισότιμα, κάτι που στο ντοκιμαντέρ παρουσιάζεται ως σημείο καμπής: σαν να έγιναν επιτέλους “συγκρότημα” και όχι μόνο project. Σήμερα είναι τρεις, μετά και την αποχώρηση του Τζέισον Όραντζ το 2014.

Τι είναι τελικά αυτό το ντοκιμαντέρ;

Δεν είναι αποκαλυπτικό “σκάνδαλο-doc”. Δεν βγάζει μυστικά που κανείς δεν ήξερε. Είναι περισσότερο μια νοσταλγική, ανθρώπινη υπενθύμιση του γιατί οι Take That υπήρξαν τόσο μεγάλοι — και γιατί τελικά δικαιώθηκαν. Ακόμη και όσοι δεν τους συμπαθούσαν, μπορεί να βγουν από τα επεισόδια με μια παραδοχή: είχαν μεγαλύτερη αξία απ’ όση τους έδινε τότε ο «σοβαρός» μουσικός κόσμος.

Πηγή: Pagenews.gr