Όταν ο Μπέζος τραβά την πρίζα: Η Washington Post καταρρέει και ο αμερικανικός Τύπος τρέμει

Η Washington Post, το άλλοτε ιερό τοτέμ της αμερικανικής δημοσιογραφίας, μπαίνει σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας της.

Η αιφνίδια παραίτηση του εκδότη και CEO Γουίλ Λιούις, λίγες μόλις ημέρες μετά από μαζικές απολύσεις που αποδεκάτισαν το newsroom, λειτούργησε σαν σεισμική δόνηση σε ολόκληρο το εκδοτικό οικοσύστημα των ΗΠΑ.

Και κάπου εδώ, το αφήγημα της «ασφαλούς ιδιοκτησίας» από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη αρχίζει να τρίζει επικίνδυνα.

Απολύσεις-σφαγείο και αποχώρηση με άρωμα πανικού

Περίπου 300 δημοσιογράφοι – σχεδόν το 40% του συντακτικού δυναμικού – βρέθηκαν εκτός, σε μια επιχείρηση περικοπών που δεν άφησε τίποτα όρθιο: διεθνή γραφεία, τοπικό ρεπορτάζ, αθλητικά, γραφικά, podcasts. Η Post εγκαταλείπει τη Μέση Ανατολή, αποσύρει ανταποκριτή από το Κίεβο και παγώνει επενδύσεις σε νέα formats, την ώρα που το παγκόσμιο γεωπολιτικό θερμόμετρο χτυπά κόκκινο.

Μήνυμα σαφές: λιγότερη δημοσιογραφία, περισσότερη λογιστική.

Η πολιτική σκιά του ΜπέζοςΕδώ όμως αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι – αυτό που συζητιέται χαμηλόφωνα στους διαδρόμους της Ουάσινγκτον.

Η απόφαση να μπλοκαριστεί η δημόσια στήριξη της Καμάλα Χάρις λίγο πριν τις εκλογές του 2024 θεωρήθηκε από πολλούς στη σύνταξη κόκκινη γραμμή. Για πρώτη φορά, η ιδιοκτησία εμφανίστηκε να παρεμβαίνει ευθέως στη συντακτική ταυτότητα ενός μέσου που έχτισε τον μύθο του πάνω στην ανεξαρτησία.

Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 250.000 ψηφιακοί συνδρομητές γύρισαν την πλάτη στη Post μέσα σε έναν χρόνο. Οικονομική αιμορραγία άνω των 100 εκατ. δολαρίων για το 2024 — και το ταμείο δεν σώζει την αξιοπιστία.

Όταν το brand δεν αρκεί

Σε αντίθεση με τους New York Times και τη Wall Street Journal, η Washington Post απέτυχε να μετατρέψει το κύρος της σε βιώσιμο ψηφιακό μοντέλο. Ο αλγόριθμος δεν συγχωρεί, οι συνδρομητές δεν χαρίζονται και τα social media ρουφούν προσοχή και διαφήμιση με ταχύτητα που καμία ιστορική εφημερίδα δεν μπορεί να ανταγωνιστεί χωρίς στρατηγική.

Ο Μάρτι Μπάρον το είπε ωμά: «Αυτές είναι από τις πιο σκοτεινές ημέρες της Post».

Η υπόθεση Washington Post απογυμνώνει μια μεγάλη αλήθεια: ο πλούσιος ιδιοκτήτης δεν εγγυάται ούτε ανεξαρτησία ούτε επιβίωση.

Για τα media – και ειδικά για όσα παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικής ατζέντας – το ερώτημα δεν είναι πια αν θα υπάρξουν παρεμβάσεις, αλλά πόσο ορατές θα γίνουν και πόσο θα κοστίσουν.

Και για τα ελληνικά ΜΜΕ, το μήνυμα είναι σκληρό αλλά καθαρό: χωρίς ξεκάθαρο ψηφιακό μοντέλο, επένδυση στο περιεχόμενο και πραγματικά τείχη ανάμεσα σε ιδιοκτησία και σύνταξη, ακόμη και οι πιο βαριές φίρμες μπορεί να σβήσουν — αργά, θορυβωδώς και δημόσια.

Πηγές

• The New York Times
• Financial Times
• The Guardian
• Δηλώσεις Marty Baron