Η Καρυστιανού σπάει τα ταμπού: «Όχι διάλογο με Ερντογάν» και κόμμα χωρίς ταμπέλα

Η Μαρία Καρυστιανού μπαίνει πια ανοιχτά στο πολιτικό κάδρο – και το κάνει με τρόπο που ενοχλεί ταυτόχρονα κυβέρνηση, αντιπολίτευση και παραδοσιακά στρατόπεδα. Με μια συνέντευξη που κινείται ανάμεσα στην πολιτική καταγγελία και τη θεσμική αμφισβήτηση, θέτει ευθέως ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, κοινωνικής συνοχής και δημοκρατικής εκπροσώπησης, στέλνοντας μήνυμα ότι κάτι νέο –και απρόβλεπτο– γεννιέται.

«Ο Μητσοτάκης δεν πρέπει να συζητήσει με τον Ερντογάν»

Η πιο εκρηκτική παρέμβαση αφορά τα ελληνοτουρκικά. Η Καρυστιανού δεν χαρίζεται: «Υπό αυτές τις συνθήκες όχι. Είναι προσβλητικό για τον Έλληνα πρωθυπουργό να πηγαίνει σε συζήτηση μετά από τελεσίγραφα».

Στο παραπολιτικό παρασκήνιο, η δήλωση αυτή σπάει τη γραμμή “ήρεμων νερών” και ακουμπά ένα κοινό που νιώθει ότι η εξωτερική πολιτική ασκείται ερήμην του. Η αναφορά στον Τούρκο ΥΠΕΞ Φιντάν και στη “γραμμή που κόβει το Αιγαίο στα δύο” δεν είναι τυχαία: είναι πολιτικό μήνυμα προς Μαξίμου και ΥΠΕΞ ότι η κοινωνική ανοχή στενεύει.

Αμβλώσεις: κοινωνικό και όχι ιδεολογικό ζήτημα

Σε ένα θέμα που καίει διεθνώς, η Καρυστιανού επιχειρεί μετατόπιση του άξονα. Όχι «δικαιωματισμός vs συντηρητισμός», αλλά οικονομική πραγματικότητα:

250.000 αμβλώσεις τον χρόνο – 68.000 γεννήσεις.

Η παρέμβασή της, ως παιδιάτρου, βάζει στο τραπέζι το δημογραφικό ως κοινωνική αποτυχία του κράτους. Στο παρασκήνιο, αυτό που ακούγεται είναι ότι αφαιρεί από τα κόμματα το μονοπώλιο της ηθικής και το επιστρέφει στην κοινωνία.

Το κόμμα: «γεννήθηκε από ανάγκη»

Εδώ βρίσκεται και το πραγματικό πολιτικό δυναμίτη. Η Καρυστιανού μιλά για:

• κίνημα πολιτών
• κοινωνική αντιπολίτευση
• ιδεολογία χωρίς ταμπέλα

«Με έχουν πει και ακροαριστερά και ακροδεξιά – και αυτό δείχνει ότι δεν χωράμε στο παλιό σχήμα».

Στο παραπολιτικό επίπεδο, αυτό μεταφράζεται ως εξής:

 Απειλή για το πολιτικό status quo, ειδικά σε μια περίοδο που τα παραδοσιακά κόμματα εμφανίζουν κόπωση, κρίση εμπιστοσύνης και χαμηλή κοινωνική γείωση.

Νέα ιδεολογία ή πολιτικό κενό;

Η ίδια μιλά για: κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, άνθρωπο πάνω από κόμματα. Οι επικριτές βλέπουν ασάφεια. Οι υποστηρικτές βλέπουν χώρο ελευθερίας.

Το βέβαιο είναι ένα:

η Καρυστιανού δεν ζητά άδεια από κανέναν. Και αυτό, στο σημερινό πολιτικό σύστημα, είναι από μόνο του πράξη ανατρεπτική.

Όταν μια φωνή προκαλεί ταυτόχρονα νευρικότητα στο Μαξίμου, αμηχανία στην αντιπολίτευση και έντονο δημόσιο διάλογο, τότε δεν είναι «γραφική». Είναι σύμπτωμα πολιτικής μετατόπισης.

Και αυτή η μετατόπιση μόλις ξεκίνησε.

Πηγή: pagenews.gr