«Σαρτζετάκης 2.0»: Ο Μπαμπινιώτης και η Ελλάδα που μαθαίνει… ελληνικά για να σωθεί!

Όταν μιλάμε για πολιτικό θέατρο και παρασκηνιακές τακτικές, μερικές φορές η γλώσσα γίνεται εργαλείο εξουσίας – όχι μόνο επικοινωνίας. Το παράδειγμα του αείμνηστου Ξενοφώντα Ζολώτα και των ομιλιών του στα αγγλικά χρησιμοποιώντας μόνο ελληνικές λέξεις δείχνει πόσο ευφυές και παραπολιτικά φορτισμένο μπορεί να είναι ένα «λόγιο παιχνίδι». Τότε, ο Ζολώτας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας και μετέπειτα πρωθυπουργός της Οικουμενικής κυβέρνησης του 1989, δεν έκανε απλώς γλωσσολογική επίδειξη. Έστειλε μήνυμα: η Ελλάδα υπάρχει, έχει πνεύμα, και μπορεί να εντυπωσιάσει τους ισχυρούς της διεθνούς οικονομίας.

Σήμερα, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, η χώρα ζει μια νέα «εορταστική αναδίπλωση»: η UNESCO ανακήρυξε την 9η Φεβρουαρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Μπαμπινιώτης, με όλη του την αυστηρή σοφία, πανηγύρισε υποδειγματικά, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Τασούλας, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για ένα κρεσέντο πατριωτισμού και… ελαφριάς ξενοφοβίας, κάνοντας επίθεση στο Πανεπιστήμιο Γέιλ για την κατάργηση της υποχρεωτικής διδασκαλίας αρχαίων ελληνικών.

Το παρασκήνιο αυτής της γιορτής δεν είναι μόνο πολιτιστικό, αλλά και πολιτικό:

• Η ελληνική γλώσσα ως εργαλείο εθνικής στρατηγικής: οι πολιτικοί και ακαδημαϊκοί χρησιμοποιούν κάθε ευκαιρία για να «θωρακίσουν» την εθνική ταυτότητα σε καιρούς κρίσης.
• Παραπολιτική εκμετάλλευση: το μήνυμα του Τασούλα, με τα «μάθετε καλύτερα ελληνικά για να γίνετε καλύτεροι μηχανικοί, γιατροί, μουσικοί», λειτουργεί ως διακριτικός τρόπος να δείξει ποιοι είναι οι «σωστοί» και ποιοι οι «λανθασμένοι» – ένα είδος σύγχρονης πολιτικής χειραγώγησης μέσω πολιτισμού.
• Σαρτζετάκης 2.0: η αυστηρότητα του Προέδρου θυμίζει εποχές «εθνικής πειθαρχίας», αναδεικνύοντας ότι ο πολιτικός λόγος δεν σταματά ποτέ να χρησιμοποιεί συμβολισμούς για να προωθήσει την εξουσία.

Η διεθνής αναγνώριση της ελληνικής γλώσσας – δίπλα στην αγγλική, γαλλική, ισπανική, ρωσική, κινέζικη, αραβική, σουαχίλι και πορτογαλική – δίνει νέα διπλωματικά πλεονεκτήματα, αλλά και έδαφος για πολιτική εκμετάλλευση: η Ελλάδα εμφανίζεται ως πολιτιστική υπερδύναμη, ενώ στο εσωτερικό, οι ηγέτες της χρησιμοποιούν τον γλωσσικό εορτασμό για να «εκπαιδεύσουν» τους πολίτες στην… πολιτική ορθότητα και υπερηφάνεια.

Στο τέλος της ημέρας, η γλώσσα δεν είναι απλώς μέσο επικοινωνίας αλλά εργαλείο εξουσίας και παραπολιτικής στρατηγικής, όπως το απέδειξε τόσο ο Ζολώτας όσο και η σημερινή ελίτ. Η διαφορά; Τώρα η Ελλάδα έχει την παγκόσμια σφραγίδα, ενώ οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να παίζουν με τα εθνικά σύμβολα για να χτίσουν την εικόνα τους και να σφυρηλατήσουν την επιρροή τους στα μάτια των πολιτών – σαν ένας «Σαρτζετάκης του 21ου αιώνα» να μας θυμίζει ότι η γλώσσα μπορεί να γίνει όπλο, όχι μόνο για γνώση αλλά και για εξουσία.

DISCLAIMER: Το άρθρο είναι δημοσιογραφικό-αναλυτικό με έντονη παραπολιτική χροιά και σχολιασμό. Οι απόψεις που εκφράζονται δεν αντιπροσωπεύουν επίσημα κανένα θεσμό ή φορέα, αλλά αποτελούν κριτική και παρατηρητική ανάλυση γεγονότων και δηλώσεων.

Πηγή: pagenews.gr