Οι λογοτεχνικές ρίζες: από Fitzgerald μέχρι Akhmatova
Το βιβλίο συνομιλεί με ένα ευρύ φάσμα αναφορών. Η πιο χαρακτηριστική είναι η σύνδεσή του με τον F. Scott Fitzgerald και το «The Crack-Up», που λειτουργεί σαν βασική πηγή έμπνευσης για την κεντρική έννοια του “ραγίσματος”. Από εκεί και πέρα, η Casiraghi ανοίγει το κάδρο σε δημιουργούς όπως η Marguerite Duras, η Ingeborg Bachmann, η Colette και η Anna Akhmatova, αντλώντας από διαφορετικές εποχές και διαφορετικές ευαισθησίες για να δείξει ότι η ευθραυστότητα δεν είναι «μοντέρνα ιδέα», αλλά διαχρονική ανθρώπινη συνθήκη.
Το ενδιαφέρον είναι πως οι αναφορές της δεν περιορίζονται στη “λογοτεχνική αριστοκρατία”. Μέσα στο σύμπαν της χωρούν και πρόσωπα που κουβαλούν μια άλλη εμπειρία ζωής, όπως ο ναυτικός Bernard Moitessier ή ακόμη και ο μουσικός J.J. Cale, σαν να θέλει να αποδείξει ότι οι ρωγμές δεν έχουν ταξικότητα, δεν έχουν «σωστό» ύφος, δεν ανήκουν σε μία σκηνή. Ανήκουν στη ζωή.
Η φιλοσοφία πίσω από τη λάμψη του Μονακό
Όποιος την παρακολουθεί πέρα από τα πρωτοσέλιδα ξέρει ότι η Casiraghi δεν εμφανίστηκε τώρα ως “διανοούμενη”. Έχει διαρκή σχέση με τη φιλοσοφία και τη δημόσια συζήτηση, καθώς συνδέεται με τις Rencontres Philosophiques de Monaco, έναν θεσμό που προωθεί τον φιλοσοφικό διάλογο.
Επίσης, το 2018 είχε συνυπογράψει με τον φιλόσοφο Robert Maggiori το «Archipel des passions», ένα βιβλίο διαλόγων γύρω από τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις παρορμήσεις. Τώρα, όμως, στο «La fêlure» η υπογραφή είναι μία. Κι αυτό αλλάζει τον τόνο: δεν είναι πια μια συνομιλία που την οδηγεί κάποιος άλλος, αλλά μια αφήγηση όπου εκείνη κρατά πλήρως το τιμόνι.
Η αποδοχή που ξεφεύγει από τη μόδα
Η κυκλοφορία του βιβλίου έρχεται σε μια περίοδο όπου η Casiraghi εξακολουθεί να έχει έντονη παρουσία στον χώρο της μόδας, όμως αυτή τη φορά η μόδα λειτουργεί σαν “σκηνικό” και όχι σαν κεντρική ιστορία. Ακριβώς γι’ αυτό το «La fêlure» συζητιέται σε πολιτιστικούς κύκλους: επειδή επιχειρεί να μεταφέρει μια δημόσια προσωπικότητα από το βλέμμα του φωτογραφικού φακού στο βλέμμα της σκέψης.
Το βιβλίο μοιάζει να ζητά από τον αναγνώστη να σταθεί σε μια παραδοχή που σήμερα ακούγεται απλή, αλλά δεν είναι: ότι η ευθραυστότητα δεν είναι ήττα. Είναι υλικό. Είναι μνήμη. Είναι το σημείο όπου κάτι μέσα μας αλλάζει και, αν το αντέξουμε, μας κάνει πιο συνειδητούς.
Γιατί το «La fêlure» έχει σημασία τώρα
Στην εποχή της συνεχούς “τέλειας εικόνας”, ένα βιβλίο που μιλά για ρωγμές δεν είναι απλώς προσωπική κατάθεση. Είναι και πολιτισμικό σχόλιο. Η Casiraghi, χωρίς να υψώνει δάχτυλο, μοιάζει να προτείνει ότι η ειλικρίνεια μπορεί να είναι πιο κομψή από την τελειότητα. Και ότι το να παραδέχεσαι το ράγισμα δεν σε μικραίνει· σε κάνει ανθρώπινο.
Αν το «La fêlure» είναι τελικά ένα βιβλίο για την ίδια ή για όλους μας, η απάντηση ίσως είναι η πιο ενδιαφέρουσα: είναι και τα δύο. Γιατί το ράγισμα είναι κοινό, ακόμη κι όταν η ζωή σου μοιάζει από έξω αψεγάδιαστη.
Πηγή: Pagenews.gr