Ένας από τους ανθρώπους που σφράγισαν για δεκαετίες τη δημοσιογραφική και συνδικαλιστική ζωή της χώρας, ο Αριστείδης Μανωλάκος, δεν βρίσκεται πια ανάμεσά μας. Ο δημοσιογράφος και πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή που ξεκίνησε από το ρεπορτάζ και έφτασε μέχρι την κορυφή της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης του κλάδου, χωρίς να αποκοπεί ποτέ από την ουσία της δουλειάς: την καθημερινή μάχη της ενημέρωσης.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε συγκίνηση στον δημοσιογραφικό κόσμο, με την ΕΣΗΕΑ να αποχαιρετά μια προσωπικότητα που συνδύασε την επαγγελματική αξιοπιστία με ισχυρή παρουσία στον συνδικαλισμό, ενώ συλλυπητήρια μηνύματα καταγράφηκαν και από την πολιτική επικαιρότητα, δείγμα του αποτυπώματος που είχε αφήσει στον δημόσιο διάλογο.
Η πολιτική κηδεία την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου στο Α’ Νεκροταφείο
Η πολιτική κηδεία του Αριστείδη Μανωλάκου θα τελεστεί την Τρίτη 17 Φεβρουαρίου, στις 11:30, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, όπως αναφέρεται σε σχετικά δημοσιεύματα και ενημερώσεις.
Η τελετή αποκτά ιδιαίτερο βάρος όχι μόνο λόγω του προσώπου, αλλά και γιατί ο Μανωλάκος υπήρξε από εκείνους που έζησαν τη δημοσιογραφία ως κοινωνική αποστολή και όχι ως απλή επαγγελματική ταυτότητα, κάτι που εξηγεί γιατί πολλοί συνάδελφοί του τον περιγράφουν ως σημείο αναφοράς μιας άλλης γενιάς.
Από τον Ασωπό Λακωνίας στην Αθήνα και στη Νομική
Γεννημένος το 1938 στον Ασωπό Λακωνίας, ολοκλήρωσε τις σχολικές του σπουδές στους Μολάους και στη συνέχεια φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1955 ζούσε μόνιμα στην Αθήνα, σε μια εποχή που η πρωτεύουσα ήταν το κέντρο των πολιτικών εξελίξεων, αλλά και το πεδίο όπου η δημοσιογραφία δοκιμαζόταν καθημερινά, με ένταση και ρίσκο.
Η επιλογή της Νομικής δεν ήταν σπάνια για τους δημοσιογράφους της γενιάς του. Αντίθετα, λειτουργούσε σαν εφόδιο: ένας τρόπος να διαβάζεις τους θεσμούς, να κατανοείς τη γλώσσα της πολιτείας και να αντιμετωπίζεις με μεγαλύτερη ακρίβεια την πολιτική επικαιρότητα. Στην περίπτωση του Μανωλάκου, αυτό το υπόβαθρο φάνηκε αργότερα τόσο στην αρθρογραφία του όσο και στις συνδικαλιστικές του παρεμβάσεις.
Τα πρώτα χρόνια στο ρεπορτάζ: «Ελεύθερος Τύπος», «Βήμα», «Νέα»
Η δημοσιογραφική του πορεία ξεκινά το 1963 στον «Ελεύθερο Τύπο», για να συνεχίσει στο «Βήμα» και στα «Νέα», σε μια διαδρομή που τον έφερε μέσα στο «νεύρο» της είδησης, στο ελεύθερο ρεπορτάζ.
Εκεί χτίστηκε η πρώτη του «υπογραφή»: όχι ως σταρ της επικαιρότητας, αλλά ως δημοσιογράφος που ξέρει να επιβεβαιώνει, να ακούει, να διασταυρώνει. Στο ελληνικό μιντιακό τοπίο, όπου συχνά η ένταση του σχολίου επιχειρεί να σκεπάσει τη δημοσιογραφική τεκμηρίωση, η δική του γενιά έμαθε αλλιώς: πρώτα τα γεγονότα, μετά η ερμηνεία.
«Αυγή» και πολιτικό ρεπορτάζ: μια εποχή με στίγμα
Το 1974 ξεκινά να εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στην ιστορική εφημερίδα της Αριστεράς, την «Αυγή», στην οποία αργότερα θα αναλάβει και διοικητικούς ρόλους, φτάνοντας μέχρι τη θέση του Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου.
Η μεταπολίτευση ήταν περίοδος πυκνή, γεμάτη ιδέες, συγκρούσεις και τομές. Για έναν πολιτικό συντάκτη, δεν ήταν μόνο «ρεπορτάζ». Ήταν καθημερινή καταγραφή μιας κοινωνίας που άλλαζε. Σ’ αυτό το περιβάλλον, ο Μανωλάκος διαμόρφωσε τη φήμη του ως ανθρώπου με καθαρή πολιτική σκέψη και σταθερότητα στον λόγο, χωρίς να θυσιάζει τη δημοσιογραφική ευθύνη στον κομματικό παλμό.
«Ελευθεροτυπία» και «Εφημερίδα των Συντακτών»: η συνέχεια μιας σχολής
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε και η πορεία του στην «Ελευθεροτυπία», όπου καθιερώθηκε ως αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής. Μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, συμμετείχε ως ιδρυτικό μέλος στη δημιουργία της «Εφημερίδας των Συντακτών», σε μια προσπάθεια που συμβόλιζε την επιμονή για ανεξάρτητη δημοσιογραφία ακόμη και σε δύσκολες εποχές για τον Τύπο.
Αυτές οι μεταβάσεις δεν είναι απλώς αλλαγές εργασιακού χώρου. Είναι «μεταφορά εμπειρίας». Είναι η συνέχεια μιας δημοσιογραφικής παράδοσης που επιμένει να υπάρχει, ακόμη κι όταν οι συνθήκες στην αγορά γίνονται ασφυκτικές.
Δύο θητείες στην ΕΣΗΕΑ: ο συνδικαλισμός ως ευθύνη
Ο Αριστείδης Μανωλάκος διετέλεσε δύο φορές πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ μετά το 1997, σε μια περίοδο που οι αλλαγές στα μέσα ενημέρωσης και η ενίσχυση της ιδιωτικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας άλλαζαν την ίδια τη σύνθεση του κλάδου.
Η ΕΣΗΕΑ, στην ανακοίνωσή της, υπογραμμίζει τη συμβολή του στην ενίσχυση του σωματείου και στον αγώνα για δικαιώματα των δημοσιογράφων, αναφέροντας μεταξύ άλλων πρωτοβουλίες που συνδέθηκαν με τη διεύρυνση και την οργανωτική ενδυνάμωση της Ένωσης.
Πέρα από τα διοικητικά, αυτό που μένει ως εικόνα είναι η αντίληψη ενός συνδικαλιστή που αντιμετώπιζε τη θέση όχι ως «βήμα», αλλά ως καθήκον: να προστατεύεται η αξιοπρέπεια της εργασίας, να θωρακίζονται οι δημοσιογράφοι και να κρατιέται ζωντανή η έννοια της ανεξάρτητης ενημέρωσης.
Το αποτύπωμα μιας ζωής στην πρώτη γραμμή
Όσοι έζησαν από κοντά τον χώρο της δημοσιογραφίας γνωρίζουν ότι υπάρχουν άνθρωποι που «γράφουν» ιστορία όχι με θόρυβο αλλά με διάρκεια. Ο Μανωλάκος ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Η διαδρομή του κινήθηκε παράλληλα με τις μεγάλες μεταβολές της χώρας: από την έντυπη κυριαρχία, στη μετάβαση των μέσων, στις κοινωνικές εντάσεις, στις ανακατατάξεις του πολιτικού σκηνικού, στη δύσκολη εποχή που ο Τύπος αναγκάστηκε να επανεφεύρει τον εαυτό του.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο χαρακτηριστικό: ότι, ακόμη κι όταν αλλάζουν οι τίτλοι, οι δομές και οι εποχές, η ουσία της δημοσιογραφίας μένει ίδια. Να βλέπεις καθαρά, να γράφεις καθαρά, να υπερασπίζεσαι τη δουλειά σου χωρίς εξαρτήσεις. Αυτό είναι το νήμα που συνδέει την πορεία του Αριστείδη Μανωλάκου από τα πρώτα ρεπορτάζ μέχρι τη συνδικαλιστική κορυφή.
Πηγή: Pagenews.gr