ΠΑΣΟΚ σήμερα: Ανδρουλάκης, μηχανισμοί και η πολιτική ακροβασία της Ελλάδας

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια το κόμμα του Αντρέα Παπανδρέου. Η πορεία του δείχνει πως η αλλαγή ηγεσίας δεν είναι απλώς αναγκαία, αλλά και αναπόφευκτη. Όπως κάθε πολιτική οντότητα, έτσι και το ΠΑΣΟΚ μεταλλάσσεται, προσαρμόζεται ή εξαρτάται από συμφέροντα συνδεδεμένα με την ηγεσία του.

Το ιστορικό κόμμα, μετά τη διαχείριση από τον Κώστα Σημίτη, τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, καταλήγει σήμερα να λειτουργεί ουσιαστικά ως παραμάγαζο του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν αποτελεί προσωπική κρίση αλλά πρακτική του ίδιου του προέδρου: η ηγεσία του μεταφράζει την κατ’ απονομή ανάδειξή του σε Αξιωματική Αντιπολίτευση ως προσωπική πολιτική ισχύ, θεωρώντας το κόμμα και την ηγεσία παιχνίδι μηχανισμών.

Οργανωτικές επιλογές και πολιτική στρατηγική

Μια ενδεικτική απόδειξη είναι η επιβολή του κανόνα που καθορίζει τον αριθμό των συνέδρων ανά νομό με βάση το εκλογικό ποσοστό του κόμματος και όχι τον αριθμό μελών. Παρά τις διαρροές και τον κατακερματισμό της Αριστεράς, οι δημοσκοπήσεις φέρουν το ΠΑΣΟΚ σε απαισιόδοξα ποσοστά, ενώ η δημοφιλία του κόμματος χωρίς τον Ανδρουλάκη θα εκτοξευόταν κοντά στο 18%.

Η αδυναμία του προέδρου να αναλύσει και να διορθώσει την κατάσταση αντιπροσωπεύει έλλειμμα πολιτικού σχεδιασμού. Η όποια εσωστρέφεια που καταλογίζεται στο κόμμα δεν είναι το πρόβλημα· είναι αποτέλεσμα της προσωπικής στρατηγικής και των τακτικισμών του Ανδρουλάκη.

Διλήμματα και τάσεις

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα κινείται μεταξύ δύο στρατηγικών:

1. Συνεργασία ή προσέγγιση με τη ΝΔ
2. Σύνθεση Κεντροαριστεράς

Και οι δύο τάσεις όμως υποτάσσονται στους μηχανισμούς και στα προσωπικά συμφέροντα των ηγετικών στελεχών, δημιουργώντας μια εικόνα κόμματος που λειτουργεί μέσω τακτικισμών και προσωπικών φιλοδοξιών, ενώ ο Ανδρουλάκης παραμένει αδιαμφισβήτητος αρχηγός χάρη στην απειλή εκλογών και στην πολιτική ακινησία των εσωκομματικών αντιπάλων.

Οι επικριτές του εντός του κόμματος (Γερουλάνος, Διαμαντοπούλου, Δούκας) αναγνωρίζουν δημόσια την κυριαρχία του, ενώ τα σενάρια για κυβερνητικές συμμαχίες ή εκβιασμούς παραπέμπουν σε μια πολιτική σκηνή όπου η επιβίωση της ηγεσίας συνδέεται με την προσωπική ισχύ και όχι με την εκλογική αναγνώριση.

 Εξωτερική πολιτική: Ακροβασία υψηλής στρατηγικής

Παράλληλα, η Ελλάδα επιχειρεί μια σπάνιας δυσκολίας γεωπολιτική ακροβασία:

• Ενεργειακή και στρατηγική συνεργασία με ΗΠΑ και Ισραήλ, αξιοποιώντας τον ρόλο της χώρας ως ενεργειακό κόμβο της Ανατολικής Μεσογείου.
• Προσέγγιση με την Τουρκία, διατηρώντας ανοιχτά κανάλια επικοινωνίας σε μια περιοχή με συνεχή θαλάσσια και στρατηγική ένταση.
• Διατήρηση ισορροπιών με την Ευρώπη, ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό ενεργειακό και γεωστρατηγικό χάρτη.

Όπως επισημαίνουν αναλυτές, ίσως ποτέ στο παρελθόν δεν έχει επιχειρηθεί από ελληνική κυβέρνηση μια τόσο απαιτητική ακροβασία, όπου συμμαχίες, ενεργειακά συμφέροντα και διπλωματικές σχέσεις συγκλίνουν ταυτόχρονα, καθιστώντας την ελληνική εξωτερική πολιτική αιχμή γεωπολιτικού ενδιαφέροντος.

Το ΠΑΣΟΚ σήμερα δεν πάσχει από έλλειψη εσωστρέφειας, αλλά από ηγεσία που καθοδηγείται από μηχανισμούς και προσωπική στρατηγική. Ταυτόχρονα, η χώρα κινείται σε ένα γεωπολιτικό πεδίο υψηλής έντασης, όπου η εξωτερική πολιτική απαιτεί ακροβασία, συμμαχίες και διαρκή διαχείριση κινδύνων. Η εικόνα που προκύπτει είναι ένα κόμμα που επιβιώνει με ιστορική κληρονομιά, αλλά ηγεσία και κυβέρνηση συνυφαίνονται με τις διεθνείς στρατηγικές ισορροπίες, καθιστώντας την πολιτική σκηνή ένα πεδίο ταυτόχρονης εσωτερικής και εξωτερικής δοκιμασίας.

Πηγή: pagenews.gr