Η σύγκρουση που άνοιξε ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν είναι μια ακόμη διαδικτυακή αντιπαράθεση. Είναι μια πολιτική πρόκληση προς ολόκληρο το αφήγημα της Αριστεράς στα εργασιακά.
Αφορμή, η καταγγελία εργαζόμενης με ενεργή σύμβαση στην «Εργάνη» κατά της Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Ο Υπουργός έθεσε το ζήτημα με ωμή διατύπωση:«Όταν μιλάς στη Βουλή για το ‘αδύναμο μέρος’ και την προστασία του εργαζομένου, δεν μπορείς όταν καταγγέλλεται εργοδότης από τον δικό σου χώρο να σιωπάς ή να επιτίθεσαι στον εργαζόμενο.»
Και συνέχισε ακόμη πιο αιχμηρά:«Τα εργασιακά δικαιώματα δεν είναι ιδεολογικό αξεσουάρ. Ισχύουν για όλους – ή δεν ισχύουν για κανέναν.»
Η σύγκρουση λόγων και πράξεων
Η ίδια η κ. Κωνσταντοπούλου είχε υποστηρίξει στη Βουλή ότι ο εργοδότης είναι το ισχυρό μέρος και ο εργαζόμενος το αδύναμο.
Ο Άδωνις επανέρχεται:«Η συμφωνία του εργαζομένου πολλές φορές είναι εξαναγκασμένη. Αυτό μας έλεγαν. Τώρα τι άλλαξε;»
Το ερώτημα είναι πολιτικό. Δεν αφορά τη δικαστική έκβαση. Αφορά τη συνέπεια.
Όταν σε απάντηση καταγγελίας εκτοξεύονται βαριές κατηγορίες περί «συμμορίας» και «εκβιασμού», το θέμα παύει να είναι προσωπικό. Γίνεται θεσμικό.
Η σιωπή των “ευαίσθητων” κομμάτων
Ο Άδωνις διευρύνει το πεδίο της κριτικής του και απευθύνει δημόσιο ερώτημα:«Τα υπόλοιπα κόμματα της Αριστεράς έχουν άποψη; Ή η ευαισθησία στα εργασιακά ενεργοποιείται μόνο όταν ο εργοδότης είναι από τη Νέα Δημοκρατία;»
Η ερώτηση αφορά:
- Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
- Τη Νέα Αριστερά
- Τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία
- Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας
- Το ΜέΡΑ25
- Τον Στέφανος Κασσελάκης
Καμία σαφής τοποθέτηση. Καμία καθαρή αποστασιοποίηση.
Σιωπή.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά;
Ο Υπουργός υπενθυμίζει την ένταση που είχε προκληθεί όταν ο Παύλος Μαρινάκης φέρεται να απείλησε λεκτικά τον Χρήστος Αβραμίδης.
Τότε, όπως λέει, «μας είχαν πρήξει για την απειλή».
Σήμερα, όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου φέρεται να απειλεί με μήνυση τον Πέτρος Κουσουλός για συμμετοχή σε «εγκληματική συμμορία» μετά από δημοσιογραφική αποκάλυψη, η πολιτική αγανάκτηση απουσιάζει.«Φαρισαίοι υποκριτές. Η ευαισθησία τους είναι επιλεκτική και κομματικά φιλτραρισμένη.»
Η φράση είναι βαριά. Αλλά η στόχευση ξεκάθαρη: να πλήξει το ηθικό πλεονέκτημα.
Το διακύβευμα
Δεν πρόκειται για μια κομματική αψιμαχία.
Πρόκειται για το εάν τα εργασιακά δικαιώματα αποτελούν θεσμική αρχή ή ρητορικό όπλο.
Ο Άδωνις επενδύει πολιτικά στην αντίφαση.
Αν η Αριστερά δεν τοποθετηθεί καθαρά, τότε το αφήγημά της περί υπεράσπισης των εργαζομένων αποδυναμώνεται.
Και το ερώτημα που αιωρείται πλέον είναι απλό:
Όταν ο εργοδότης είναι “δικός σας”, ισχύει ακόμη ότι ο εργαζόμενος είναι το αδύναμο μέρος; Ή αλλάζει ο κανόνας;
Πηγή: pagenews.gr