Δεν μπορείς να λύσεις τα προβλήματα του κόσμου, αν πρώτα δεν έχεις λύσει τα δικά σου

Δεν μπορείς να διεκδικείς ρόλο στη δημόσια ζωή, αν δεν έχεις πρώτα τακτοποιήσει τη δική σου εσωτερική και επαγγελματική ισορροπία. Δεν μπορείς να μιλάς για σταθερότητα, όταν η προσωπική σου ζωή είναι ένα μόνιμο πεδίο ανασφάλειας. Δεν μπορείς να ζητάς από τους πολίτες εμπιστοσύνη, όταν εσύ ο ίδιος εξαρτάσαι από το αξίωμα για να σταθείς.

Η πολιτική δεν είναι επάγγελμα ανάγκης. Είναι επιλογή ευθύνης.

Η εξάρτηση από το αξίωμα αλλοιώνει τον άνθρωπο

Όταν κάποιος δεν έχει επαγγελματική βάση, όταν δεν έχει μάθει να εργάζεται, να παράγει, να δημιουργεί εκτός πολιτικής, τότε το αξίωμα γίνεται όρος επιβίωσης. Και όταν το αξίωμα γίνεται όρος επιβίωσης, τότε γεννιέται η εξάρτηση.

Και η εξάρτηση γεννά:

• φόβο απώλειας
• συμβιβασμούς
• σιωπές
• πολιτική μικροδιαχείριση
• αγωνία επανεκλογής αντί για αγωνία προσφοράς

Ένας άνθρωπος που φοβάται να χάσει τη θέση του δεν μπορεί να πάρει γενναίες αποφάσεις. Δεν μπορεί να συγκρουστεί όταν πρέπει. Δεν μπορεί να πει «όχι» όταν το «όχι» έχει κόστος.

Αντίθετα, ένας άνθρωπος που έχει μάθει να εργάζεται, που έχει επαγγελματική ταυτότητα, που μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία χωρίς πολιτικό τίτλο, είναι ελεύθερος. Και μόνο ο ελεύθερος πολιτικός, και ειδικά ένας αυτοδιοικητικός,  μπορεί να υπηρετήσει πραγματικά τον κόσμο.

Η εργασία είναι προϋπόθεση πολιτικής ωριμότητας.

Η πραγματική εργασία σε μαθαίνει πράγματα που κανένα δημόσιο πολιτικό αξίωμα δεν μπορεί να σου διδάξει:

• Σε μαθαίνει τι σημαίνει να αγωνιάς για το εισόδημά σου.
• Σε μαθαίνει τι σημαίνει να λογοδοτείς καθημερινά σε εργοδότες ή πελάτες.
• Σε μαθαίνει τι σημαίνει να αξιολογείσαι.
• Σε μαθαίνει τι σημαίνει να συνεργάζεσαι.
• Σε μαθαίνει να σέβεσαι τον κόπο του άλλου.

Όποιος δεν έχει βιώσει την πραγματική οικονομία, δύσκολα μπορεί να κατανοήσει τις αγωνίες της κοινωνίας. Η πολιτική αποκομμένη από την παραγωγική ζωή καταλήγει να είναι θεωρία. Και η θεωρία χωρίς επαφή με την πράξη γίνεται ιδεοληψία.

Πρώτα προσωπική ευθύνη, μετά δημόσια ευθύνη.

Η πολιτική χρειάζεται ανθρώπους που:

• έχουν τακτοποιημένες εκκρεμότητες με τον εαυτό τους,
• δεν ψάχνουν επιβεβαίωση μέσα από αξιώματα,
• δεν αντιμετωπίζουν την πολιτική ως μοναδική διέξοδο,
• μπορούν να αποχωρήσουν χωρίς να καταρρεύσουν.

Όποιος δεν έχει λύσει τα προσωπικά του αδιέξοδα, συχνά τα μεταφέρει στη δημόσια σφαίρα. Και τότε η πολιτική γίνεται πεδίο εκτόνωσης, όχι προσφοράς.

Δεν είναι θέμα ηθικολογίας. Είναι θέμα ψυχικής και επαγγελματικής επάρκειας.

Μόνο έτσι μπορεί να χτιστεί εμπιστοσύνη. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πολιτικό θάρρος. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει πραγματική μεταρρύθμιση.

Η πολιτική δεν είναι λύση προσωπικών προβλημάτων. Είναι ανάληψη συλλογικής ευθύνης.

Και η συλλογική ευθύνη απαιτεί ανθρώπους που έχουν πρώτα μάθει να αναλαμβάνουν την προσωπική τους ευθύνη.

Η πολιτική στη χώρα μας σε όλες τις βαθμίδες πάσχει από ένα βαθύτερο πρόβλημα, που δεν είναι ούτε θεσμικό ούτε διαδικαστικό. Είναι υπαρξιακό.

*Ο Νικόλας Δρακόπουλος είναι Οικονομολόγος, MSc Ενέργειας Ανάπτυξη Ενεργειακών Έργων | Κατασκευές | Χρηματοδοτικά Εργαλεία Εντεταλμένος Δημοτικός Σύμβουλος Ιλίου – τ. Αντιδήμαρχος

Πηγή: pagenews.gr