Η εικόνα των U2 στη δημόσια σφαίρα τα τελευταία χρόνια ήταν συχνά διχαστική. Από τη μία, ένα συγκρότημα-θεσμός που έμαθε να κουβαλά τα «μεγάλα» θέματα πάνω στη σκηνή. Από την άλλη, ο Bono ως πρόσωπο που άλλοτε υμνείται για τον ακτιβισμό του κι άλλοτε δέχεται ειρωνεία για την εμμονή του να συνομιλεί με ισχυρούς, ακόμη κι όταν αυτοί προκαλούν απέχθεια σε μεγάλα τμήματα του κοινού. Κάπου εδώ, όμως, φαίνεται πως αλλάζει ο τόνος. Και αλλάζει απότομα.
Το «Days of Ash», το νέο, αιφνιδιαστικό EP των U2 που κυκλοφόρησε στις 18 Φεβρουαρίου 2026, δεν έρχεται για να «στολίσει» την καριέρα τους, ούτε για να χαϊδέψει αυτιά. Έρχεται ως ένα συμπαγές, πολιτικό ξέσπασμα, με πέντε νέες συνθέσεις και ένα μελοποιημένο ποιητικό κομμάτι, που κοιτάζει κατάματα γεγονότα και τραύματα της εποχής.
Από την «εποχή της σιωπής» στην επιστροφή της οργής
Η ενδιαφέρουσα πλευρά του «Days of Ash» δεν είναι μόνο η θεματολογία του. Είναι ότι μοιάζει να ξαναφέρνει τους U2 σε μια πανκ-εγρήγορση που πολλοί πίστευαν ότι είχε χαθεί. Οι ίδιοι δεν γράφουν απλώς «πολιτικά τραγούδια». Γράφουν σαν να τους καίει ο χρόνος, σαν να αισθάνονται πως η ουδετερότητα δεν είναι επιλογή. Αυτός είναι και ο λόγος που ο δίσκος χαρακτηρίστηκε από βρετανικά μέσα ως το πιο άμεσο και απροκάλυπτα πολιτικό υλικό τους εδώ και χρόνια.
Στον Guardian, η κριτική μιλά για μια μπάντα που ξαναβρίσκει «κοφτερή» καθαρότητα και πολιτική δύναμη, με μια αμεσότητα που έλειπε από πρόσφατες δουλειές τους. Την ίδια στιγμή, η Telegraph τοποθετεί το EP δίπλα σε ιστορικά ορόσημα της δισκογραφίας τους, σημειώνοντας ότι, παρά τη θεματολογία της επικαιρότητας, δεν ακούγεται καθόλου πρόχειρο.
Έξι «καρτ ποστάλ» από την παγκόσμια ένταση
Το «Days of Ash» χτίζεται πάνω σε μια ιδέα που θυμίζει δημοσιογραφία με μουσική: κάθε κομμάτι πιάνει ένα συγκεκριμένο γεγονός, μια συγκεκριμένη ιστορία, μια συγκεκριμένη πληγή. Η συλλογή περιλαμβάνει τα τραγούδια «American Obituary», «The Tears of Things», «Song of the Future», «Wildpeace», «One Life at a Time» και «Yours Eternally».
Η αίσθηση είναι ότι οι U2 θέλησαν να «γράψουν τώρα», να μην περιμένουν έναν ολόκληρο κύκλο άλμπουμ για να τοποθετηθούν. Γι’ αυτό και το EP έρχεται ως αυτόνομη δήλωση, λίγο πριν από το νέο άλμπουμ που, σύμφωνα με τις ίδιες αναφορές, προγραμματίζεται για αργότερα μέσα στο 2026.
Συνεργασίες που δεν περίμενε κανείς
Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι το «Yours Eternally», όπου συμμετέχουν ο Ed Sheeran και ο Ουκρανός τραγουδιστής-στρατιώτης Taras Topolia, σε ένα κομμάτι που λειτουργεί περισσότερο σαν ανθρώπινη μαρτυρία παρά σαν «radio single».
Εξίσου ιδιαίτερη είναι η παρουσία της Νιγηριανής καλλιτέχνιδας Adeola στο «Wildpeace», που βασίζεται σε ποίημα του Ισραηλινού ποιητή Yehuda Amichai. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο project εμφανίζεται και ο Bob Geldof, μια φιγούρα-σύμβολο της μουσικής φιλανθρωπίας και των πολιτικών συναυλιών άλλων εποχών, που εδώ λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα σε δύο γενιές δημόσιας παρέμβασης.
Τι φοβούνται οι αυτοκινητοβιομηχανίες; Όχι, τι φοβούνται οι U2: τη «νέα κανονικότητα»
Το «Days of Ash» δεν γράφτηκε για να βολέψει κανέναν. Η καρδιά του είναι η ιδέα ότι τα τελευταία χρόνια ο κόσμος γλιστρά σε μια νέα κανονικότητα βίας, αυταρχισμού και πολώσεων, με τις κοινωνίες να συνηθίζουν όσα κάποτε θα θεωρούσαν αδιανόητα. Γι’ αυτό και το EP δεν έχει τον «ταξιδιωτικό» ρομαντισμό παλαιότερων αμερικανικών αναφορών των U2. Έχει μια πιο σκοτεινή, σχεδόν επείγουσα διάθεση, σαν να προσπαθεί να αναγκάσει τον ακροατή να μη συνηθίσει το τέρας.
Η ίδια η επιλογή να κυκλοφορήσει το EP την περίοδο της Τετάρτης της Τέφρας (Ash Wednesday) ενισχύει τον συμβολισμό: στάχτη ως μετάνοια, αλλά και στάχτη ως σημάδι του τι μένει όταν οι κοινωνίες καίγονται από τις συγκρούσεις τους.
Η κριτική το λέει καθαρά: «πολιτικό», αλλά και δουλεμένο
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι ότι η αποδοχή του EP δεν βασίζεται μόνο στο «μήνυμα». Τα κείμενα των κριτικών δίνουν έμφαση στην παραγωγή και στη μουσική δομή, επισημαίνοντας πως, παρά τον χαρακτήρα γρήγορης αντίδρασης στην επικαιρότητα, η δουλειά ακούγεται σφιχτή, με ένταση, σαφήνεια και την αίσθηση ότι οι U2 ξαναβρήκαν κάτι από τη νεανική τους νευρικότητα.
Αυτό το «διπλό» είναι που κάνει το «Days of Ash» να ξεχωρίζει: δεν είναι απλώς πολιτική ανακοίνωση με κιθάρες. Είναι μουσική που προσπαθεί να σταθεί ως έργο, όχι ως στιγμιότυπο.
Και τώρα τι; Το EP ως προάγγελος μιας νέας φάσης
Οι πληροφορίες θέλουν το «Days of Ash» να λειτουργεί και ως προοίμιο για νέο πλήρες άλμπουμ που έρχεται αργότερα μέσα στο 2026, με τους U2 να δείχνουν πως δεν επιστρέφουν απλώς για «αναδρομές» ή επετειακές κινήσεις, αλλά για να ξαναμπούν στη συζήτηση του παρόντος.
Αν το στοίχημα πετύχει, τότε το συγκρότημα δεν θα έχει κυκλοφορήσει απλώς «το πιο καταγγελτικό» του υλικό. Θα έχει αποδείξει ότι, ακόμη και ύστερα από δεκαετίες στην κορυφή, μπορεί να ακούγεται σαν να έχει κάτι να χάσει. Και αυτό, στη ροκ, είναι πάντα το πιο επικίνδυνο—και το πιο ζωντανό—σημάδι.
Πηγή: Pagenews.gr