Υγεία και Ασφάλεια: η πιο απαιτητική «γραμμή» ενός ψηλού εργοταξίου
Σε ένα έργο που ανεβαίνει σε ύψος δεκάδων ορόφων, η Υγεία και Ασφάλεια δεν είναι τυπικό πρωτόκολλο. Είναι καθημερινή πειθαρχία. Εξειδικευμένες ομάδες εφαρμόζουν αυστηρές διαδικασίες, ενώ απαιτείται και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για αναρριχώμενες εργασίες και συστήματα προστασίας σε μεγάλο ύψος, γιατί σε τέτοιες κατασκευές η ασφάλεια είναι «τεχνική παράμετρος» ισάξια με τη στατικότητα και τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις.
Το αποτέλεσμα αυτής της πειθαρχίας δεν αφορά μόνο το εργοτάξιο. Αφορά και τη φήμη του έργου. Ένας ουρανοξύστης που θέλει να σταθεί ως διεθνές σημείο αναφοράς οφείλει να χτιστεί με διαδικασίες που αντέχουν στον έλεγχο, όχι μόνο με εντυπωσιακές μακέτες.
Τι σημαίνει το «sold out» για το Ελληνικό και την επόμενη φάση της ανάπλασης
Το γεγονός ότι και τα 170 διαμερίσματα έχουν ήδη πουληθεί δεν είναι απλώς μια εμπορική είδηση. Δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι το Ελληνικό περνά από τη φάση της υπόσχεσης στη φάση της αγοράς. Ο Riviera Tower, ως flagship προϊόν, λειτουργεί ως βαρόμετρο για το πώς αποτιμάται το συνολικό project, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που οι μεγάλοι επενδυτές κοιτούν όχι μόνο την αισθητική, αλλά και την ωριμότητα χρονοδιαγραμμάτων, τον κίνδυνο κόστους και τη συνέπεια στην υλοποίηση.
Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές της αγοράς, η παράδοση του πύργου τοποθετείται στο β’ τρίμηνο του 2027, στοιχείο που ανεβάζει ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον για το πώς θα «κουμπώσουν» χρονικά οι παραδόσεις υποδομών, οι δημόσιοι χώροι και η λειτουργική ένταξη του κτιρίου στο νέο παραλιακό μέτωπο.
Το μεγάλο στοίχημα: να γίνει τοπόσημο χωρίς να γίνει «μοναχικό αντικείμενο»
Σε πόλεις όπως η Βαρκελώνη, το Λονδίνο ή το Ντουμπάι, οι ουρανοξύστες μπορούν να λειτουργήσουν είτε ως τοπόσημα που εντάσσονται στη ζωή της πόλης, είτε ως «αυτόνομα αντικείμενα» που απλώς δεσπόζουν. Η φιλοδοξία του Riviera Tower, όπως έχει περιγραφεί και από τη διοίκηση της LAMDA, είναι να αποτελεί αρχιτεκτονικό σημείο αναφοράς που θα δώσει το στίγμα της ανάπλασης, με άξονες το πράσινο, τον σεβασμό στο περιβάλλον και την ποιότητα ζωής.
Και εδώ ακριβώς κρίνεται η τελική εικόνα: όχι μόνο στο ύψος των 200 μέτρων, αλλά στο πώς το κτίριο θα «ζήσει» όταν πάψει να είναι εργοτάξιο. Στο αν οι υποσχέσεις για βιωσιμότητα και βιοφιλικό σχεδιασμό θα μεταφραστούν σε καθημερινή εμπειρία. Στο αν η Αθήνα θα αποκτήσει έναν ουρανοξύστη που δεν θα είναι απλώς φωτογραφία, αλλά νέος τρόπος κατοίκησης στο παραλιακό της μέτωπο.
Πηγή: Pagenews.gr