7 Up: Ο «άφραγκος» πωλητής που έβαλε τη δροσιά σε μπουκάλι και έγραψε ιστορία
Πηγή Φωτογραφίας: AOL/7 Up: Ο «άφραγκος» πωλητής που έβαλε τη δροσιά σε μπουκάλι και έγραψε ιστορία
Ένας δημιουργός που σχεδόν κανείς δεν θυμάται
Το 7 Up είναι από εκείνα τα ονόματα που μοιάζουν να υπήρχαν «πάντα». Κι όμως, πίσω από το πράσινο μπουκάλι και τη γεύση λεμονιού-λάιμ κρύβεται ένας άνθρωπος που δεν έμοιαζε με τους κλασικούς εφευρέτες-μύθους της Αμερικής. Ο Charles Leiper Grigg δεν είχε επιστημονικά διαπιστευτήρια ούτε επιχειρηματικό “background” αριστοκρατίας. Ήταν ένας πωλητής που έμαθε να διαβάζει το κοινό, να βλέπει τα κενά της αγοράς και να επιμένει όταν οι πόρτες έκλειναν. Και όταν η ζωή του έδειχνε ότι θα μείνει ένα ακόμη όνομα σε ληξιαρχείο αποτυχιών, έφτιαξε το προϊόν που θα τον έβαζε, έστω αργά, στον χάρτη της παγκόσμιας κατανάλωσης.
Από το Μιζούρι στο Σεντ Λούις: πωλήσεις, ένστικτο και μια εμμονή με το «τι αγοράζει ο κόσμος»
Γεννημένος στις 11 Μαΐου 1868 στο Μιζούρι, ο Grigg μεγάλωσε σε συνθήκες που δεν υπόσχονταν τίποτα εύκολο. Πέρασε από δουλειές που δεν είχαν λάμψη: διαφημιστικές καταχωρίσεις, πωλήσεις, επαφή με μικρές αγορές και σκληρούς αριθμούς. Όμως εκεί, μέσα στην καθημερινότητα της αγοράς, έφτιαξε το πιο χρήσιμο εργαλείο του: την ικανότητα να καταλαβαίνει ότι ένα προϊόν δεν κερδίζει μόνο επειδή είναι «καλό», αλλά επειδή παρουσιάζεται με τρόπο που να γίνεται επιθυμητό.
Όταν μετακόμισε στο Σεντ Λούις, βρέθηκε σε μια πόλη που είχε αρχίσει να μετατρέπεται σε εργαστήριο νέων αναψυκτικών. Εκεί σχηματίστηκε και η ιδέα που θα τον κυνηγούσε: τα ποτά έχουν υψηλή επαναγορά. Δεν πουλάς μία φορά. Πουλάς συνήθεια. Και η συνήθεια είναι η βάση για να μεγαλώσει μια εταιρεία.
Whistle: η πρώτη επιτυχία που του πήραν από τα χέρια
Το πρώτο του «χτύπημα» στην αγορά ήρθε όταν ανέπτυξε μια πορτοκαλάδα, το Whistle, μέσα από εταιρικό περιβάλλον που δεν του ανήκε πραγματικά. Η γεύση έπιασε, το προϊόν κινήθηκε, όμως ο Grigg έμαθε με τον σκληρό τρόπο τη διαφορά ανάμεσα στο να δημιουργείς και στο να κατέχεις. Όταν η σύγκρουση με τη διοίκηση κλιμακώθηκε, βρέθηκε εκτός – και μαζί εκτός βρέθηκε και κάθε δικαίωμά του πάνω σε κάτι που ο ίδιος είχε φτιάξει.
Αυτό δεν ήταν απλώς επαγγελματικό χαστούκι. Ήταν μάθημα στρατηγικής. Από εκείνο το σημείο, η εμμονή του έγινε μία: το επόμενο προϊόν θα είναι δικό του.
Howdy Company: το στοίχημα της πορτοκαλάδας και το αδιέξοδο της αγοράς
Ο Grigg, μαζί με συνεργάτες, δημιούργησε τη δική του εταιρεία, την Howdy Corporation (η οποία ξεκίνησε ως επιχείρηση στο Σεντ Λούις και συνδέθηκε με τη σειρά αναψυκτικών “Howdy”). Η προσπάθεια να σπρώξει μια ακόμη πορτοκαλάδα σε μια αγορά όπου ήδη υπήρχαν ισχυροί παίκτες, τον έφερε γρήγορα μπροστά στο κλασικό πρόβλημα: ακόμη κι αν το προϊόν είναι σωστό, η διανομή και η αναγνωρισιμότητα μπορούν να το πνίξουν.
Κάπου εκεί έκανε την πιο ουσιαστική στροφή της ζωής του: αντί να πιέσει περισσότερο σε μια κορεσμένη γεύση, άρχισε να ψάχνει διαφορετική κατηγορία. Και το βλέμμα του έπεσε σε κάτι που σήμερα θεωρείται δεδομένο, αλλά τότε δεν ήταν αυτονόητο: λεμόνι-λάιμ με «καθαρό», δροσερό προφίλ.
1928-1929: η γέννηση του 7 Up μέσα σε μια εποχή που κατέρρεε
Η ιστορία της ονομασίας έχει αποκτήσει σχεδόν μυθολογία, όμως τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η φόρμουλα για λεμονάτο-λάιμ αναψυκτικό διαμορφώθηκε το 1928, ενώ το προϊόν κυκλοφόρησε στην αγορά το 1929, λίγο πριν ή την περίοδο του κραχ.
Στην κοινή αφήγηση εμφανίζεται συχνά το υπερβολικά μακρύ όνομα «Bib-Label Lithiated Lemon-Lime Soda». Ωστόσο, υπάρχουν ερευνητικές αναφορές που υποστηρίζουν ότι το “Bib-Label” σχετίζεται περισσότερο με τον τρόπο σήμανσης στα μπουκάλια (σαν «σαλιάρα»/ετικέτα που κρεμόταν) και όχι απαραίτητα ως επίσημη εμπορική ονομασία που χρησιμοποιήθηκε όπως αναπαράγεται σήμερα. Με απλά λόγια: η ιστορία του ονόματος έχει στρώσεις, και ο μύθος συχνά τρέχει πιο γρήγορα από τα έγγραφα.
Αυτό που δεν αμφισβητείται, όμως, είναι η στρατηγική: ένα μικρό, εύκολο όνομα, “7 Up”, που ακούγεται σαν υπόσχεση ανόδου, φρεσκάδας, διάθεσης. Και σε μια Αμερική που έμπαινε στη σκοτεινή δεκαετία της Ύφεσης, η υπόσχεση αυτή είχε ιδιαίτερη αξία.
Το «λίθιο» και το πρώτο αφήγημα: όταν τα αναψυκτικά έμοιαζαν με τονωτικά
Ένα από τα πιο παράδοξα κεφάλαια της ιστορίας του 7 Up είναι ότι, στις πρώιμες δεκαετίες του, συνδέθηκε με την παρουσία λιθίου (lithium citrate) και με μια εικόνα ποτού που «τονώνει» ή «φτιάχνει» τη διάθεση – κάτι που ταιριάζει με την κουλτούρα των παλαιών τονωτικών και των “patent medicines” της εποχής.
Η λεπτομέρεια αυτή έχει και ένα ξεκάθαρο χρονικό τέλος: το 1948 η χρήση λιθίου σε τρόφιμα/ποτά απαγορεύτηκε, και το στοιχείο αφαιρέθηκε. Το εντυπωσιακό είναι ότι το brand συνέχισε. Αυτό δείχνει κάτι που ο Grigg διαισθάνθηκε σωστά: η πραγματική δύναμη του προϊόντος δεν θα ήταν το «κόλπο» του συστατικού, αλλά η καθαρή, αναγνωρίσιμη γεύση και η θέση του ως ελαφριάς επιλογής απέναντι στις βαριές κόλες.
Γιατί το 7 Up «έπιασε»: καθαρότητα, απλότητα, ταυτότητα
Σε μια αγορά όπου οι κόλες ήταν σκούρες, έντονες, συχνά καφεϊνούχες και με πιο «επιθετικό» μάρκετινγκ, το 7 Up μπορούσε να παρουσιαστεί ως το αντίθετο: άχρωμο, δροσερό, πιο “καθαρό”. Αυτό δεν ήταν λεπτομέρεια. Ήταν ταυτότητα.
Ο Grigg, ως άνθρωπος της διαφήμισης, ήξερε ότι η αγορά δεν αγοράζει μόνο γεύση. Αγοράζει αφήγημα. Και το αφήγημα του 7 Up μπορούσε να μπει σε οικογενειακά τραπέζια, σε καθημερινές στιγμές, σε μια εποχή που ο κόσμος ήθελε κάτι απλό και αξιόπιστο. Έτσι ένα αναψυκτικό που ξεκίνησε ως στοίχημα επιβίωσης έγινε σταδιακά «σταθερή επιλογή».
Το μεγάλο παράδοξο της ιστορίας: ο δημιουργός έφυγε πριν δει την κορυφή
Ο Charles Leiper Grigg πέθανε το 1940, προτού το 7 Up ζήσει όλες τις εταιρικές αλλαγές, τα τεράστια budgets και τις δεκαετίες παγκόσμιας επέκτασης που ακολούθησαν. Έμεινε, έτσι, στη σκιά ενός brand που μεγάλωσε πολύ πέρα από τον ίδιο. Και αυτό κάνει την ιστορία του ακόμη πιο ανθρώπινη: δεν είναι το αφήγημα του «γεννημένου μεγιστάνα». Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έχασε μια επιτυχία, είδε ένα σχέδιο να κολλάει, άλλαξε κατεύθυνση, βρήκε κενό στην αγορά και το γέμισε με κάτι που ο κόσμος μπορούσε να καταναλώσει ξανά και ξανά.
Το 7 Up δεν είναι μόνο μια γεύση. Είναι απόδειξη ότι, μερικές φορές, η πιο ισχυρή καινοτομία δεν είναι το «πιο περίπλοκο». Είναι το πιο καθαρό, το πιο εύκολο να θυμάσαι, το πιο απλό να αγαπήσεις. Και αυτό ήταν το ταλέντο του Grigg: να εμφιαλώνει όχι απλώς ανθρακικό και εσπεριδοειδή, αλλά μια υπόσχεση ότι «ανεβαίνεις λίγο» – έστω για μια γουλιά.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας