Η πεδιάδα του Έβρου βυθίζεται και μαζί της βυθίζεται η υπομονή των κατοίκων. Σε μια από τις χειρότερες περιόδους των τελευταίων δεκαετιών, πάνω από 150.000 στρέμματα γεωργικής γης είναι κάτω από τα νερά, με τα χωριά Λάβαρα, Σουφλί, Αμόριο και Διδυμότειχο να παραμένουν σε «κόκκινο» συναγερμό λόγω υπερχείλισης και ρήγματος αναχωμάτων, ενώ η στάθμη του ποταμού Έβρου σε σημεία πλησίασε και τα 6,5 μέτρα.
Τις τελευταίες ημέρες, φορείς και κάτοικοι δίνουν έναν άνισο αγώνα με τα νερά, προσπαθώντας με αντλίες και τσουβάλια να κρατήσουν ό,τι έχει απομείνει από τις παραγωγικές τους περιουσίες. Χιλιάδες στρέμματα με καλλιέργειες σκληρού σίτου, βαμβακιού, ηλίανθου και άλλων προϊόντων έχουν καταστραφεί, και οι αγρότες μιλούν για «χαμένη χρονιά» που θα αφήσει βαθιά σημάδια στην οικονομία και στην ίδια την ύπαρξη του τόπου.
Ταυτόχρονα, η πολιτική αντιπαράθεση οξύνεται. Από τη μια πλευρά, η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκηςεξήγγειλε την εκταμίευση 30 εκατομμυρίων ευρώ για έργα υποδομής στον Έβρο, περιλαμβάνοντας πρόνοιες για μελλοντικά συστήματα διαχείρισης υδάτων και αποκατάστασης ζημιών, με την υπόσχεση ότι «έχουμε τέσσερα χρόνια να τα κάνουμε αυτά τα έργα».
Από την άλλη, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τοπικές οργανώσεις βάζουν καθαρά το ερώτημα: πότε ακριβώς θα γίνουν αυτά τα έργα που περιμένουν «επί δεκαετίες» οι αγρότες; Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας κατηγόρησε την κυβέρνηση για «σιωπή στα μεγάλα λαϊκά προβλήματα» και για έλλειψη δεσμεύσεων για **100% αποζημιώσεις σε όλους τους πληγέντες».
Οι τοπικοί αυτοδιοικητικοί παράγοντες θέτουν στο πολιτικό τραπέζι μια παγιωμένη από χρόνια διεκδίκηση: την κατασκευή ταμιευτήρων και φραγμάτων — ειδικά στο Μικρό Δέρειο — που θα συγκρατούν νερό για άρδευση το καλοκαίρι και θα μειώνουν τις πλημμυρικές αιχμές το χειμώνα. Πρόκειται για έργα που βρίσκονται «στα χαρτιά» από τη δεκαετία του 1960, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχουν υλοποιηθεί, παρά τις επανειλημμένες υποσχέσεις.
Κι όμως, η πλημμύρα στον Έβρο δεν είναι μόνο «φυσικό φαινόμενο»: πολλοί κάτοικοι και αναλυτές επισημαίνουν πως μεγάλο μέρος της πίεσης στα νερά προέρχεται από υπερχειλίσεις και ροές που ξεκινούν από φράγματα στη Βουλγαρία, όπως αυτό του Ιβαΐλογκραντ στον ποταμό Άρδα, που διοχετεύει τεράστιες ποσότητες νερού στα ελληνικά εδάφη όταν ανοίγει λόγω καιρικών συνθηκών.
Σε αυτό το κλίμα, η εικόνα που μένει είναι το ίδιο τοπικό παράπονο που εκφράζουν οι κάτοικοι: η πολιτεία θυμάται τον Έβρο μόνο όταν τα νερά φτάσουν στα σπίτια και τα χωράφια, αλλά σχεδιάζει τα μέτρα προστασίας για αόριστο μέλλον. Η «διπλή κραυγή του Έβρου» — των πλημμυρών τώρα και της εγκατάλειψης χρόνων πίσω — αντηχεί πιο δυνατά από ποτέ.
Πηγή: pagenews.gr