Τιμή στον καπετάνιο που έσωσε 3χρονο από τη Σκιάθο: «Μικρή είναι η ζωή και πρέπει να βοηθάμε»

Η διαδρομή που έγινε σύμβολο ευθύνης

Μια μεταφορά που κανονικά θα έπρεπε να μείνει «αθόρυβη» –ένα από εκείνα τα δύσκολα ταξίδια που γίνονται στην Ελλάδα των νησιών όταν η υγεία δεν περιμένει– κατέληξε να γίνει υπόθεση που συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους. Ο καπετάνιος Δημήτρης Διολέττας τιμήθηκε για τη διακομιδή ενός 3χρονου παιδιού από τη Σκιάθο προς τον Βόλο, σε συνθήκες έντονης κακοκαιρίας, όταν κρίθηκε ότι το παιδί χρειαζόταν άμεση ιατρική περίθαλψη.

Η βράβευση πραγματοποιήθηκε στη συνεδρίαση της 27ης Φεβρουαρίου του Περιφερειακού Συμβουλίου Θεσσαλίας, από τον περιφερειάρχη Δημήτρη Κουρέτα, αναγνωρίζοντας δημόσια μια πράξη που δεν ήταν «ηρωισμός για το χειροκρότημα», αλλά απόφαση ευθύνης κάτω από πίεση χρόνου.

«Δεν το εξετάσαμε πριν ξεκινήσουμε. Το παιδάκι έπρεπε να φύγει»

Μιλώντας στην ΕΡΤ, ο κ. Διολέττας περιέγραψε με τρόπο λιτό και ανθρώπινο το πώς πάρθηκε η απόφαση. Δεν υπήρξε περιθώριο για δεύτερες σκέψεις, ούτε για αναβολές. Υπήρχε ιατρική εκτίμηση ότι η διακομιδή έπρεπε να γίνει άμεσα, και αυτό ήταν αρκετό.

«Δεν το εξετάσαμε πριν ξεκινήσουμε. Ήταν η κατάσταση τέτοια που το παιδάκι έπρεπε να φύγει. Υπήρχε θέμα σοβαρό… είπα θα προσπαθήσουμε να το πάμε. Δεν σκεφτήκαμε παραπάνω, το παιδί έπρεπε να σωθεί», τόνισε, περιγράφοντας τη στιγμή που η λογική του «ρίσκου» υποχώρησε μπροστά στην αναγκαιότητα της ζωής.

Αυτό που κάνει τη μαρτυρία του να ξεχωρίζει είναι πως δεν «ωραιοποιεί» την κατάσταση. Δεν προσποιείται ότι ήταν εύκολο. Αντίθετα, ξεκαθαρίζει ότι σε τέτοιες συνθήκες, η θάλασσα δεν διαπραγματεύεται. Απλώς απαιτεί ψυχραιμία και απόλυτη συγκέντρωση.

«Στη θάλασσα δεν γυρίζεις πίσω – πας μόνο μπροστά»

Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις του, ο καπετάνιος περιέγραψε την πραγματικότητα του μεσοπέλαγου. Όταν έχεις βγει στα ανοιχτά, όταν το σκάφος παλεύει με κύματα και άνεμο, η σκέψη της υπαναχώρησης δεν είναι πάντα επιλογή.

«Όταν είσαι μεσοπέλαγα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, πας μόνο μπροστά, όχι πίσω. Το ζητούμενο ήταν να σώσουμε το παιδάκι και αυτή ήταν η δύναμή που βρήκαμε για να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε», είπε, δίνοντας μια εικόνα όχι κινηματογραφική, αλλά αληθινή: αποφασιστικότητα, όχι για να αποδείξεις κάτι, αλλά για να φτάσεις.

Η βράβευση και η «σιωπηλή» ρουτίνα 20 χρόνων

Ο ίδιος δήλωσε ότι ένιωσε «συγκίνηση και τιμή» για τη βράβευση, όμως έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη διάσταση που τα ζει ο ίδιος: ως καθημερινό καθήκον. Από το 2008, όπως ανέφερε, βρίσκεται σε επιφυλακή 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες τον χρόνο, ενώ υπογράμμισε πως οι διακομιδές δεν είναι κάτι περιστασιακό, αλλά κομμάτι μιας σταθερής αποστολής.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή πλευρά της ιστορίας: ότι το βίντεο που έκανε τον γύρο του διαδικτύου δεν ήταν «η εξαίρεση» μιας καριέρας, αλλά απλώς η πρώτη φορά που η κάμερα βρέθηκε εκεί. Όπως είπε, «πρώτη φορά έτυχε ο βοηθός να βγάλει το βίντεο», ενώ τέτοιες μεταφορές γίνονται εδώ και χρόνια.

«Η ηθική μας ικανοποίηση είναι ότι το παιδί είναι καλά»

Στο τέλος, όλα επιστρέφουν στο βασικό. Όχι στη βράβευση, ούτε στην αναγνώριση, ούτε στην ένταση της στιγμής. Στο αποτέλεσμα. Ο καπετάνιος το είπε καθαρά: η πραγματική «πληρωμή» σε αυτές τις αποστολές είναι να βλέπεις τον άνθρωπο που μεταφέρθηκε να είναι καλά.

«Το παιδάκι είναι εδώ και είναι μια χαρά και αυτή είναι η ηθική μας ικανοποίηση… Όταν βλέπεις ανθρώπους που έχουν διακομιστεί και περπατούν δίπλα σου, αυτή είναι η πληρωμή», ανέφερε, πριν κλείσει με τη φράση που συμπυκνώνει όλη τη στάση ζωής πίσω από την πράξη:

«Μικρή είναι η ζωή και πρέπει να βοηθάμε όσο μπορούμε».

Σε μια εποχή που η καθημερινότητα συχνά μας κάνει να ξεχνάμε πόσο κρίσιμη είναι η αλληλεγγύη, η ιστορία αυτού του καπετάνιου δεν έγινε είδηση επειδή είχε δράμα. Έγινε είδηση επειδή είχε κάτι σπάνιο: μια ήρεμη, σταθερή επιλογή υπέρ της ζωής.

Πηγή: Pagenews.gr