«Πάντως έχει έρθει η ώρα να αναγνωρίσουμε ορισμένα πράγματα δημόσια και καθαρά. Λαός τόσο αξιοθαύμαστος στον πλανήτη μας, σαν τους Εβραίους, δεν υπάρχει», τονίζω δημόσια, χωρίς περιστροφές.
Δεν πρόκειται για διπλωματική ευγένεια. Πρόκειται για ιστορική αποτίμηση. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023 και μετά, το Ισραήλ βρέθηκε περικυκλωμένο από εχθρούς: τη Χαμάς, τη Χεζμπολλάχ, τους Χούτι, το καθεστώς της Συρίας και, πίσω από όλα, το Ιράν. Και όμως, τρία χρόνια μετά, ο γεωπολιτικός χάρτης της Μέσης Ανατολής έχει αλλάξει δραματικά.
Η στρατηγική αντοχή του Ισραήλ
Όπως επισημαίνω, η ηγεσία της Χαμάς έχει εξοντωθεί, η Χεζμπολλάχ έχει αποδυναμωθεί καθοριστικά, το καθεστώς Άσαντ έχει καταρρεύσει, ενώ το Ιράν έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα στις στρατιωτικές και πυρηνικές του υποδομές.
Το Ισραήλ άντεξε μαζικές πυραυλικές επιθέσεις με περιορισμένες απώλειες και διατήρησε το ηθικό του ακμαίο. Αυτό δεν είναι απλώς στρατιωτική επιτυχία. Είναι εθνική συνοχή.
Στέκομαι ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, παρά τις πολιτικές διαφωνίες στο εσωτερικό, η κοινωνία συσπειρώθηκε. Πολίτες από όλο τον κόσμο έσπευσαν να καταταγούν. Δεν υπήρξε λιποψυχία. Υπήρξε καθολική συστράτευση.
Η ελληνική στάση – Σταθερή επιλογή
«Είμαι υπερήφανος που η Ελλάδα μας, υπό την ηγεσία του Kyriakos Mitsotakis, έμεινε πιστή σύμμαχος του Ισραήλ μέχρι το τέλος», δηλώνω με σαφήνεια.
Σε μια περίοδο έντονων πιέσεων, διαδηλώσεων και πολιτικής πόλωσης, η κυβέρνηση δεν μετακινήθηκε. Η στρατηγική σχέση Αθήνας–Ιερουσαλήμ δεν είναι συγκυριακή. Είναι επιλογή γεωπολιτικής ωριμότητας.
Η Ελλάδα δεν ταλαντεύτηκε ανάμεσα σε ιδεολογικές αγκυλώσεις και λαϊκισμό. Επέλεξε τη σταθερότητα, τη συμμαχία με μια δημοκρατία της περιοχής και την προσήλωση στη Δύση.
Ο ρόλος των ΗΠΑ και του Τραμπ
Δεν κρύβω ότι θεωρώ καθοριστική τη συμβολή των Ηνωμένων Πολιτειών.
«Χωρίς τις ΗΠΑ και ειδικά τον Πρόεδρο Donald Trump, όλα αυτά δεν θα είχαν συμβεί», σημειώνω.
Η αμερικανική στρατιωτική και πολιτική στήριξη διαμόρφωσε το πεδίο. Η πίεση προς την Τεχεράνη, οι στοχευμένες επιχειρήσεις και η σαφής γραμμή αποτροπής δημιούργησαν νέα δεδομένα στην περιοχή.
Η εσωτερική σύγκρουση
Γνωρίζω ότι η τοποθέτησή μου προκαλεί αντιδράσεις. Η Αριστερά, τμήματα της άκρας Δεξιάς και διάφοροι «ουδέτεροι» αναλυτές επιχειρούν να παρουσιάσουν τη στάση μας ως μονοδιάστατη.
Όμως η πολιτική δεν είναι άσκηση δημοσίων σχέσεων. Είναι επιλογή πλευράς.
Σε μια σύγκρουση όπου διακυβεύονται η ασφάλεια, η σταθερότητα και η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι παρατηρητής.
Η ελληνοϊσραηλινή συνεργασία στην άμυνα, στην ενέργεια και στην τεχνολογία έχει ήδη ενισχυθεί τα τελευταία χρόνια. Η στάση μας δεν είναι μόνο ηθική — είναι και στρατηγικά συμφέρουσα.
Η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή
Η περιοχή βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Το Ιράν παραμένει ισχυρός και αξιόμαχος αντίπαλος. Ωστόσο, οι εξελίξεις ανοίγουν ενδεχομένως τον δρόμο για μια νέα ισορροπία δυνάμεων.
Η πτώση ή η αποδυνάμωση αυταρχικών καθεστώτων μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις σταθερότητας — εφόσον συνοδευτεί από πολιτική μετάβαση και όχι από χάος.
«Μακάρι το Ιράν και ο σπουδαίος λαός της Περσίας να αναπνεύσει τον αέρα της Ελευθερίας που του αξίζει. Και μακάρι να μοιάσουμε στο θάρρος και στην ενότητα που επέδειξε ο εβραϊκός λαός».
Δεν πρόκειται για υπερβολή. Είναι πολιτική τοποθέτηση με καθαρό πρόσημο.
Στις μεγάλες ιστορικές στιγμές, οι χώρες κρίνονται από το αν στέκονται όρθιες και επιλέγουν πλευρά.
Η Ελλάδα επέλεξε. Και εγώ, προσωπικά, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πράξαμε το σωστό.
Πηγή: pagenews.gr