Ντέμνα στη Gucci: Η επιστροφή στα 2000s με sex, glam και himbo αισθητική
Πηγή Φωτογραφίας: Instagram/Ντέμνα στη Gucci: Η επιστροφή στα 2000s με sex, glam και himbo αισθητική
Η πρώτη πλήρης συλλογή του Ντέμνα Γκβασάλια για τη Gucci δεν ήταν απλώς ένα ντεμπούτο. Ήταν μια ξεδιάντροπη δήλωση: επιστροφή στα μέσα των 2000s, στην εποχή που ο Τομ Φορντ μετέτρεψε τον ιταλικό οίκο σε σύμβολο porn-chic, femme fatale και himbo γοητείας. Στην πασαρέλα της Primavera/Estate 2026, τα πιο αδύνατα πόδια, τα πιο εφαρμοστά κολάν, τα πιο ξανθά μαλλιά, οι πιο τσιτωμένοι δικέφαλοι και τα πιο τουρλωτά οπίσθια αγοριών περπάτησαν με βαθιά σχισίματα, επικίνδυνα χαμηλούς καβάλους σε στενά τζιν, μυτερά παπούτσια και παγιετέ βραδινά – όλα υπό την καθοδήγηση του χορογράφου Πατ Μπογκουσκλάβσκι, που έδωσε στα μοντέλα μια κινησιολογία ξεδιάντροπη, χωρίς ίχνος συστολής.
«Gucci είναι τόσο πολλά πράγματα. Είναι θρασεία, παράτολμη, σέξι και διαχρονική την ίδια στιγμή. Και fun, fun, fun», δήλωσε ο Ντέμνα λίγα λεπτά μετά το σόου σε δημοσιογράφο του Business of Fashion. Και πράγματι, η συλλογή φώναζε σεξ από το πρώτο λεπτό: μίνι λευκή φούστα α λα Σάρον Στόουν στο Βασικό Ένστικτο, στάρλετ με μουτζουρωμένα κραγιόν και γουνάκια να μασάνε τσίχλες, μασκαρεμένες σε εύπορες Μιλανέζες κυρίες, ανακατεμένες με αγόρια-αντικείμενα σε τεντωμένα μπλουζάκια και παντελόνια που διέγραφαν κάθε ανατομική λεπτομέρεια.
Η ταυτότητα Gucci: Femme fatale και himbo από τα χρόνια Φορντ
Η Gucci δεν ήταν ποτέ μόνο ένας οίκος. Είναι πολλοί κόσμοι ταυτόχρονα, αλλά η βαθύτερη ταυτότητά της παραμένει προσκολλημένη σε δύο αρχέτυπα: την femme fatale – επικίνδυνη, σαγηνευτική, θηλυκή εξουσία – και τον himbo – τον ελκυστικό, μυώδη, ελαφρώς «κενό» άνδρα που λειτουργεί σαν αντικείμενο πόθου. Αυτή την αισθητική αποθέωσε ο Τομ Φορντ στις αρχές των 2000s με χαμηλούς καβάλους, δερμάτινα παντελόνια, G-strings που φαίνονταν επίτηδες και μια γενική ατμόσφαιρα υπερβολικού ηδονισμού. Ο Ντέμνα φαίνεται να παίρνει ακριβώς αυτή την κληρονομιά και να την φέρνει στο σήμερα, χωρίς φίλτρα και χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Η εμφάνιση ξεκίνησε με μια μίνι φούστα που θύμιζε τη θρυλική σκηνή της Σάρον Στόουν, συνέχισε με bibmbos και στάρλετ που έμοιαζαν βγαλμένες από τα early-2000s tabloids, και κορυφώθηκε με την Κέιτ Μος – την ίδια την ιέρεια εκείνης της εποχής – να κλείνει το σόου. Με ασταθή βηματισμό, λαμπερή από μπροστά και αποκαλυπτική από πίσω, φόρεσε ένα σύνολο που άφηνε να διακρίνεται το διαβόητο G-string της εποχής Φορντ. Ήταν η τέλεια εικόνα: μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, sex-idol και εύθραυστης εικόνας.
Πού χάθηκε ο «παλιός» Ντέμνα – και πού κρύβεται ακόμα
Για όσους αγαπούσαν τον Ντέμνα από τα χρόνια του Balenciaga και τη Vetements, η συλλογή άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Πού ήταν η έκσταση, ο ντόρος, η υπερβολή που γένναγαν οι προηγούμενες δουλειές του; Τον διακρίναμε αμυδρά: στην απουσία της παρέλασης όλων των looks στο φινάλε, στα μοκασίνια που έμοιαζαν με sneakers και τα sneakers που έμοιαζαν με μοκασίνια, στη μουσική επιλογή, στο περπάτημα των μοντέλων, στις νάιλον cargo ζιπ κιλότ. Κυρίως όμως στο χάρισμά του να δημιουργεί εικόνες που προκαλούν – που τις λατρεύεις ή τις μισείς.
«Δεν με ενδιαφέρει μια εγκεφαλική προσέγγιση, θέλω μια Gucci που να προκαλεί αίσθηση, ταραχή», τόνισε ο ίδιος. Και το έκανε. Ωστόσο, τα ρούχα έμοιαζαν συχνά φτηνιάρικα: νάιλον, λίκρα, ζέρσεϊ, φορέματα σαν δεύτερο δέρμα από παγιετέ, κομμάτια χωρίς ραφή που εφαρμόζουν σαν λαστέξ. Το tailoring, τα κομψά πανωφόρια, η κλασική ραχοκοκαλιά του brand – όλα απουσίαζαν. Ήταν σαν συνέχεια (χωρίς εξέλιξη) της La Familia, της πρόγευσης που είχε δώσει πριν έξι μήνες.
Celebrities, icon μοντέλα και το ερώτημα: ποιος θα αγοράσει;
Η πασαρέλα γέμισε από celebrities και iconic μοντέλα διαφορετικών γενεών: Fakemink, Nettspend, Άλεξ Κονσάνι, Ανόκ Γιάι, Μαριακάρλα Μποσκόνο, Αμέλια Γκρέι Χάμλιν, Βίβιαν Τζένα Γουίλσον, Έμιλι Ραταϊκόφσκι. Στην πρώτη σειρά, η Πάρις Χίλτον και η αδελφή της Νίκι έμοιαζαν ανησυχητικά με τα μοντέλα, ενώ η Ντέμι Μουρ εμφανίστηκε με δερμάτινο κολλητό παντελόνι και μπουφάν, σκιά του παλιότερου εαυτού της.
Ο Ντέμνα θέλει να «καθαρίσει» το στίγμα της Gucci, να ορίσει τις νέες βασικές αρχές, να την ευθυγραμμίσει με το zeitgeist. Το αποκαλεί «Gucci-ness» – το brand ως εντύπωση, ως πολιτιστικό φαινόμενο. «Επί 10 χρόνια προσπαθούσα να εντυπωσιάσω. Στην Gucci είχα την παρόρμηση να δημιουργήσω συναισθηματικό τοπίο – μόδα που τη λατρεύεις ή τη μισείς».
Μέχρι να φανεί αν αυτό το όραμα θα φέρει πωλήσεις και θα ανακόψει την κατρακύλα (που έριξε τις πωλήσεις στο μισό μετά την κορύφωση του 2022 επί Αλεσάντρο Μισέλ), ας αναγνωρίσουμε ότι ο Ντέμνα αφουγκράστηκε μια ενέργεια που είχε λείψει: το glam κορίτσι με ύφος φιλενάδας μαφιόζου και το αγόρι-αντικείμενο. Ένα πάρτι χωρίς αναστολές, που θυμίζει τα χρόνια Φορντ – και ίσως ακριβώς αυτό χρειαζόταν ο οίκος για να ξαναβρεί τον εαυτό του.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Το σχόλιο σας