Σε μια πολιτική στιγμή όπου η Ελλάδα φαίνεται να αναζητά «κεντροαριστερό πυλώνα», η πραγματικότητα είναι πως ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά κινούνται αποσπασματικά, με διαφορετική στρατηγική και χωρίς κοινή πολιτική γραμμή – παρά την επιφανειακή συμφωνία στην υποστήριξη της στάσης του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ απέναντι στην εμπλοκή ΗΠΑ–Ισραήλ στη Μέση Ανατολή
Το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής ετοιμάζεται να επικυρώσει στο συνέδριό του την αυτονομία της καθόδου στις επόμενες εθνικές εκλογές, απομακρύνοντας το ενδεχόμενο προεκλογικής συνεργασίας με άλλες κεντροαριστερές δυνάμεις και θέτοντας τον εαυτό του ως ξεχωριστό πόλο.
Παράλληλα, οι προσπάθειες ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς να διαμορφώσουν κοινό προοδευτικό μέτωπο παραμένουν σε εκκρεμότητα, με αντιδράσεις από ηγετικά στελέχη εκατέρωθεν – όπως οι αντιπαραθέσεις του Πολάκη με τον χώρο της Νέας Αριστεράς και οι εσωκομματικές αναταράξεις στη Νέα Αριστερά για το στρατηγικό αφήγημα.
Την ίδια ώρα, η κοινωνική αίσθηση δείχνει ότι πολλοί ψηφοφόροι θέλουν ενιαίο προοδευτικό πόλο, αλλά η πολιτική ηγεσία αμένει να μεταφράσει αυτήν την επιθυμία σε στρατηγικό σχέδιο και πολιτική συνεργασία – κάτι που καταδεικνύει μια βαθιά κρίση στρατηγικής στην Κεντροαριστερά.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που έχει φέρει ζητήματα εξωτερικής πολιτικής στο επίκεντρο, αποτέλεσε πεδίο διαφοροποίησης:
Στο ΠΑΣΟΚ, παρά τις δημόσιες διαψεύσεις περί ταύτισης, στελέχη όπως ο Κ. Τσουκαλάς παρεμβαίνουν για να υπερασπιστούν την παράταξη από αιτιάσεις ότι «έσπασε» πολιτική της ΕΕ προς όφελος στρατιωτικών συμφερόντων τρίτων κρατών, επισημαίνοντας ότι χώρες όπως η Γερμανία και άλλες συνεργάζονται στρατιωτικά με σύμμαχους της περιοχής.
Αντίθετα, φωνές στο εσωτερικό της κεντροαριστεράς, όπως ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, αντιπαραβάλλουν τη θέση της Ισπανίας ως μέλος του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη στάση της απέναντι στην Τουρκία και τη διαφορά των στρατηγικών συμφερόντων.
Η εικόνα που προκύπτει είναι ότι η κεντροαριστερά στην Ελλάδα επιμένει σε υψηλό συμβολισμό και ηθικές ρητορικές θέσεις, αλλά δεν έχει καταφέρει να οικοδομήσει μια πραγματική πολιτική και στρατηγική ενότητα που θα αποτελέσει αξιόπιστο αντιπολιτευτικό πόλο ή κυβερνητικό σχέδιο.
Το αποτέλεσμα είναι μια αποσπασματική πολιτική στρατηγική που κινδυνεύει να αφήσει τον χώρο παρατηρητή της εξέλιξης των γεγονότων, αντί για ενεργό πρωταγωνιστή.
Πηγή: pagenews.gr